30-11-05

De zweep van het geluk

Het hebben van een baby heeft een bewustzijnsvernauwing tot gevolg, niet veel anders dan die van een hevige verliefdheid. Je ademt, denkt, voelt en praat “baby”. Een waanzinnige rush, maar bijster weinig boeiend voor die “anderen”. De zoekers, de pluk-de-dag-mensen die volop proeven van de diversiteit van het leven, die de openheid en nieuwsgierigheid bewieroken en die zelfs op zoek durven gaan naar zin en liefde.

 

Je kiest niet wat je lief hebt maar het kies jou, is het zo niet? Liefde brengt samen, hier vandaag je kleine gezinnetje met als stralend middelpunt het mooiste wat je kon dromen en het tederste wat je lichaam kon dragen en voortbrengen. Geen huwelijk of hypotheek verenigt twee mensen meer dan het zien samenvloeien van je DNA en versteld staan van het resultaat. Plots beseffen dat zoeken naar zingeving of zinvol leven niet meer nodig is, want daar ligt, speelt je antwoord, het lacht je zelfs toe. Belachelijk simpel, wat een pak van je hart. Niet meer afvragen of je geliefde wel je soulmate is of de man van je dromen, want kijk wie Wij zijn samen. Goden en godinnen, vol verwondering en trots op hun creatie, nederig en angstig uit schrik het kwijt te raken. De ommezijde van die clichématige, onvoorwaardelijke liefde (god, wat heb ik er naar gezocht) is de heilige schrik dat er iets met dat prachtig juweel van je hart zou gebeuren. Het kerft er diep in. En die gevoelens zijn een Bon Jovi liedje. Een vette gitaar en als thema: Liegen, stelen, bedelen tot zelfs uiteindelijk sterven voor je geliefde. Ooit zomaar woorden die wel lekker klonken af en toe, nu zowaar zinnen vol betekenis.

 

Maar liefde omarmt niet de wereld, het bouwt muren om zich heen. Ik ben nu een van die “anderen” en wie ik was voor de geboorte, bij wie ik hoorde, dat zijn nu de “anderen”. Daar waar je zin, liefde, plezier en verwondering zoekt en misschien ook vindt, daar die plaats en die tijd, dat is wat ons scheidt? Maar het verlangen in ons hart, dat slechts tijdelijk te sussen valt en zich vroeg of laat opnieuw zal roeren met nieuwe verlangens en blinde zoektochten, dàt brengt ons misschien ooit weer op elkaars pad.

 

Daphné Deckers had het nog zo mis niet op toen ze haar boeken de titel gaf “De geboorte van een moeder” en “De geboorte van een gezin”. Ik voel me herboren. Gelukkig maar ook doodmoe, bezorgd, saai en vreselijk gefrustreerd. Angsten en depressie loeren om de hoek. Vergis je niet, liefde vraagt het uiterste uit de kan. En dat weegt door.

 

I’ve been loved. Truly. Madly. Deeply. Maar nu heb ik onvoorwaardelijk lief en dat is onbeschrijflijk veel beter.

 

 


21:43 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

25-11-05

 

Ach verdomme, ik word gemist.
 
Als ik de rondvliegende gedachten nu maar kon vangen met mijn vlindernetje en ze netjes uitsmeren over dit gewillig forum, dan ... dan pas ben ik deze loyaliteit waard.
 
En dat is wat ik wil. Ik mis jullie ook. En dit. Vooral dit schrijven.

18:46 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |