17-02-05

fame, remember my name?

Deze blog is in goede en slechte tijden een canvas geweest waar ik soms onzeker en soms met ongeëvenaarde brutaliteit mijn gevoelens in een regenboog van kleuren mogen neer kliederen heb. Kleine observaties, onnozele invallen en af en toe een poging de grap te zoeken in pijnlijke situaties. En soms simpelweg verzinkend in banaliteit en verveling. Maar ik heb ze lief gehad die momenten waarop ik probeerde te verwoorden wat moest gezegd worden of gewoon trachtte de leegte te vullen. Meer nog heb ik plezier gehad in de interactie met mijn medebloggers, een leuke variatie aan fijne mensen.

 

Waarom is dit “lief dagboek” dan persona non grata geworden voor mij? Ja: “persona”, want ik voel me een beetje alsof ik een vriend in de steek gelaten heb. Erger nog, waarom voelde ik een stekend gevoel van onbehagen telkens ik het icoontje van “Goddess A. en ……” op mijn bureaublad zag verschijnen. Om zo snel mogelijk weg te klikken. Alsof je de straat oversteekt om een confrontatie met een verwaarloosde bekende te vermijden. Met blozende wangen van het besef dat dit écht niet hoeft. Ik durfde niet te kijken: bang om gemist te worden, bang om niet gemist te worden. Te chaotisch om het canvas opnieuw te aanschouwen als een prachtige kans om te kliederen en te knoeien en te kleuren in regenboogkleuren. Geen zin om binnen te kijken in dit huis dat ik niet langer als het mijne beschouwde. Werd het een sleur, een druk, was de liefde over? Was het mijn concentratie dat verdampte als een hete cappuccino op een kille februariochtend? De stress en het egoïsme dat dit met zich meebracht waardoor ik niet langer de tijd kon, wilde uittrekken om elke dag te kijken hoe mijn lieve medebloggers door het leven spartelden?

 

Voor wie het wil weten: ik ben ok.

 

Een maagzweer en wat pijntjes daargelaten (nooit een teken van ontspanning en welzijn maar goed) ben ik best ok. Ik ben nog steeds zwanger: vandaag 30 weken en aftellend naar het moment van verlossing (no pun intended). Ik ben nog steeds blut, of alweer, ik raak de tel kwijt. Welja. Een eerste baby kost hopen geld en ik barst uit mijn kleren want ik draag naar voor zodat het wel lijkt alsof elk ogenblik le moment suprême zou kunnen zijn. De mensen zeggen “je ziet er prachtig uit” en ik zeg “ik heb al veel te veel gesnoept”, ze zeggen “wat heb je al een mooie, ronde buik” en ik zeg “ik heb wel nog een dikke twee maanden te gaan” … Waarom doen vrouwen dit toch? Dit verontschuldigend afwimpelen van wat waarschijnlijk oprechte complimentjes zijn. De dokter zegt dan weer “dat wordt diëten na de geboorte, anders krijg je misschien diabetes”, maar dan zeg ik “ach, ik hou veel water vast en die verdwijnen als bij aanraking van een toverstaf na de geboorte”. De weegschaal gooit een cijfer in mijn geschokt gezicht dat ook de spiegel niet kan loochenen.  Gelukkig is mijn man ook niet meer die gespierde stylo die hij ooit was. Ik zou nu geen superbody naast me kunnen verdragen. De baby zelf is geen muurbloempje. Ze leeft en wil dat laten weten.  Dit kind is onvoorstelbaar actief, ik word helemaal murw geschopt. Geen grapje.

Wat me voor de rest vooral opvalt aan het zwanger zijn,  en wat me eerlijk gezegd een beetje verrast is hoe senioren je smerig bekijken, je kan niet geloven welke blikken ik dagelijks toegeworpen krijg. Eén: zichtbaar zwanger zijn is een identiteit op zich. Net als een chinees in het regenwoud of een albino op het strand. Ik ben niet de som van mijn kenmerken en persoonlijkheid: ik ben Zwanger. De blikken gaan eerst naar de buik, dan naar je gezicht (als je geluk hebt). Twee: het is blijkbaar aanstootgevend voor de senioren om zichtbaar zwanger te zijn. En het is winter, ik loop verdorie niet rond in korte topjes met blote buik hé, dat zou ik niet eens wensen. Afgaande op de vuile blikken die de bepaalde mensen je toewerpen, zou je tenminste denken dat ik een 15-jarig sletje ben die zwanger is van een getrouwde notabele in een klein dorpje. Zoiets. Loop ik heupwiegend met mijn buik te pronken? Was het maar waar! Door de bekkeninstabiliteit lijkt wandelen steeds meer op waggelen en het tempo waarop deze mens zich voortbeweegt is gewoonweg pathetisch. Tot daar de glamour van de zwangere goddess.

 

En mijn broer, tja die broer van mij die leeft nog. Een klein mirakel op zich. Hij verblijft nog in het ziekenhuis, is nog ziek maar niet langer in onmiddellijk levensgevaar of coma. Sinds hij wakker is en het beter stelt heb ik hem niet meer bezocht. Te veel oud zeer. Te weinig hoop op emotioneel herstel. Het ziekenhuis vond het trouwens gevaarlijk om in mijn gezegende toestand in die omgeving vol infectiegevaar te vertoeven.

 

Ook mijn dikke, verwende hond leeft nog om te eten, te manipuleren en mijn hart te stelen.

 

Er moet nog ontzettend veel gedaan worden, ik ben al drie keer veranderd van gedacht over waar ik nu precies te babykamer wil (natuurlijk net die kamer die niet opnieuw behangen en afgewerkt is), maar zoals altijd zal de tijd en de geldstroom (of gebrek daaraan) wel hun stem uitbrengen over de uiteindelijke keuze.

 

Mijn man is eindelijk terug aan het werk, na drie maanden relatieve rust aan mijn zijde door zijn knieoperatie en herstel. De eerste dag kwam hij al thuis met hoofdpijn en een slecht humeur.

 

Valentijn was … laat het ons houden op: niet voor herhaling vatbaar.

 

Ik groet u, medebloggers en hopelijk, misschien, tot binnenkort, maar misschien ook niet. La donna e mobile.



22:07 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

Commentaren

* Toch ben ik blij te lezen dat jij oke bent

Gepost door: Free my Soul | 17-02-05

ik ook... Heel blij hier nog iets te horen van je...
Hou je goed , als je de behoefte hebt om iets neer te pennen horen we het wel, geniet van dat wondertje ondertussen.
Liefs

Gepost door: zuchtje | 18-02-05

and the feather drifted with the wind wel, beste godinnetje...
zo t ezien stel je het goed, jha goed! niet slecht zeker niet! toch niet beter of slechter dan de ordinaire gemiddelde blogger :-)
veel succes nog en ja senioren die kijken altijd raar vind ik...
bahlve het vrolijk fluitend mannetje op de bus die in zijn tas vol krantenknipsels van Tour de Frances zat te snuisteren van ver voor mijn tijd...lol

see you around!
hug
Lord CMS

Gepost door: Lord CMS | 18-02-05

Zwanger Ik weet het meid, zwanger zijn kan een hél zijn ...; ik ben er ook doorgeworsteld en wat was ik blij dat ze er op 38 weken gekomen is ipv de beloofde 40.
Nu die problemen ben je snel vergeten , oke op deze moment niet dus ... maar geloof me eens je dat wondertje in je armen sluit ...

We zien idd wel of je nog iets schrijft of niet, het zal er niet minder druk om worden.

Maar alvast godess we missen je en wensen je veel sterkte.

xXX

Gepost door: Toril | 18-02-05

Blij... ... dat je'r bent...

Doe da goe de komende tijd en wie weet...
... tot de volgende!

Gepost door: Kaajee | 18-02-05

blij iets van je te vernemen.
Het ga je verder goed. Of je er nu voor kiest om verder te bloggen of niet...

Gepost door: kaatje | 19-02-05

... ´k ben blij eindelijk nog eens iets van jou te kunnen lezen. goede moed en hou je goed ! groetjes.

Gepost door: Rosi | 19-02-05

* Zeer lang geleden, niettemin welgemeende groeten van een oude onbekende ;-)

Gepost door: Dronic | 20-02-05

gelukkig maar Alles gaat relatief goed voor je. De zwangerschap al goed gevorderd en zo... Mja, 't is niet zoals ze je het in de Seventh-Heaven-alike series voorschotelen é. Zelf heb ik er ook een idealistisch beeld aan overgehouden, en ik hou dus nu al mijn hart vast voor the real stuff binnen een jaar of 8. Toch ben ik ervan overtuigd dat dat kleine kindje zich geen betere plaats kan wensen dan jouw beschermende buik.

Hopelijk horen we nog iets van je hier. Maar als dat niet het geval is:

Veel liefs!

Gepost door: Manlome | 20-02-05

fijn lieve godess
fijn dat je terug bent
frisse zomergroetjes
vhi

Gepost door: vhi | 20-02-05

*-*-*-*-*-* dank je wel voor jullie lieve groeten en wensen bloggertjes! Het doet deugd ...

Gepost door: Goddess A | 21-02-05

blews welcome back and take your time. We'll keep visiting this blog

Gepost door: Hannibal Gent | 21-02-05

YES, terug..... en blijkbaar toch met gemengde gevoelens.
Wat die "smerige" blikken betreft : niets van aantrekken lieve Godess, die zijn hun eigen tijd vergeten....of hopen misschien op een kleinkind dat hen niet geschonken wordt....
Wat je ventje betreft : ik begrijp die hoofdpijn en humeur na die drie maanden dicht bij jou....
En voor de rest : heel veel geluk en intensiteit bij de resterende weken van de zwangerschap. Hopende op een wedergeboorte van je blogje maar in het andere geval even gemeend.....

begin alvast met een fijn weekend

Gepost door: Luc van het Moerhofke | 25-02-05

Goed Om nog eens wat van je te horen.

Gepost door: yab | 27-02-05

take care godessje het ga je goed
ik heb weer van je stukje tekst genoten en zal het zeker missen, veel succes met het kleine boeleke en met al de rest
liefs

Gepost door: g*lover | 28-02-05

zwanger zijn... Ik wil misschien wel kinderen, dat zwanger worden zie ik zitten, maar dat zwanger zijn toch niet zenne. Dat de medici en wetenschappers zich es bezighouden met de studie: wat moeten we doen om een vent (tja met keizersnede of dergelijke) een kind op de wereld te laten zetten (hihihi)...
Laat ik ondertussen maar nog eventjes genieten van mijn relatief plat buikje...

Gepost door: soet | 28-02-05

Life goes on. Dag Godess A.,
Het was een tijdje geleden dat ik nog even naar je weblog surfte en ik was blij verrast dat het eerste wat ik zag een lang stuk was. Ik ben fan van je schrijfstijl geworden. Het zou jammer zijn dat je dat opgeeft. Ik blijf regelmatig eens komen piepen op je weblog. Het benieuwt me nu reeds wat de naam zal worden van je nieuwe spruit.

Gepost door: Immoman | 02-03-05

moi om in herhaling te vallen.. je kan mooi schrijven..

Gepost door: moi | 06-07-05

De commentaren zijn gesloten.