27-12-04

van harte

De dagen zijn: druk, duur, chaotisch, fijn, triestig en opgefokt.
 
De computer heeft weeral eens hare kiri gepleegd, wat resulteelt in het feit dat ik jullie, mijn welgebekte medebloggers niet eens mijn allerbeste wensen kan voorleggen voor eind 2004 en gans 2005 die volgt.
 
Ook nu weinig tijd, eventjes binnengesprongen in de bibliotheek en bij deze nogmaals:
 
van harte, wat je wensen mag!
 
Eat, drink and be merry ...
 
veel liefs en een dikke kus

11:15 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

18-12-04

a quick birdie is no match for a lazy cat ...

Je zou kunnen zeggen dat mijn broer een vogel voor de kat is, maar als ik me niet vergis is al menig trillend, bang vogeltje ontsnapt aan de grijpgrage klauwen van de wrede kat. Er is hoop op beterschap, al blijft zijn toestand zeer kritiek. Dankzij de medische wetenschap eigenlijk, want zonder al die buisjes en slangetjes en de 24/7 verzorging … dan was er geen sprake meer van dat vogeltje.

 

Het begint me te dagen dat de kerstdagen niet zo vanzelfsprekend voor iedereen fijne dagen zullen zijn, zoals dat ook bij ons overschaduwd wordt. Zo besloten we in een opwelling, na het ziekenhuisbezoek een hapje te gaan eten in de luchthaven (heerlijke scampi pikante met frietjes) en daar liep ik een oud-collega hostess en vriendin van mij tegen het bevallige lijf. Na de evidente uitroepen van “proficiat”, “voor wanneer is het” en “je ziet er stralend uit” vertelde ze mij over haar liefdesverdriet. Haar relatie met haar soulmate is na 23 jaar afgesprongen, omdat hij verliefd geworden is op iemand anders. Hoe clichématig deze zaken van het hart en de schoot ook mogen zijn, de pijn is vers en rauw en afschuwelijk alsof het de eerste keer is, vermoed ik. Mijn hart stroomde over van medeleven. Toen kreeg ik nog te horen dat een psychiater wiens bloed ik zou kunnen dringen op een dorstige dag, zijn vrouw en collega-arts verlaten heeft voor een verpleegstertje en ondertussen al een klein kindje met haar heeft. Het kan verkeren. Een overbuur met zeer luide stem en misschien wel losse handjes kwam thuis van zijn werk … om al de sloten veranderd te zien. Ga kerstmis maar ergens anders vieren vieze vent! En verre aangetrouwde familie heeft de kerstspirit ingezet met een halfslachtige zelfmoordpoging of misschien wilde ze gewoon stigmata aanbrengen? Ach, de drama’s … als ik het zo zie hebben we het nog zo slecht niet.

 

Gisteren was er de galaopening van het vernieuwde kursaal in mijn stad aan zee Oostende. Wat moet een mens eigenlijk doen om voor zo’n evenement uitgenodigd te worden? Wiens hielen, kont of ballen moet je likken? Hoeveel mogelijkheden heb je eigenlijk als vrouw om jezelf om te toveren in de hedendaagse Assepoester met dito sprookjesachtige jurk met oogverblindende juwelen en glamourvol kapsel? Behalve als je misschien met je blote kont en andere dansende onderdelen staat te wiebelen in Maxim of zoiets, dan krijg je vast wel uitnodigingen in je wulpse schoot geworden. Komaan, nu heb ik eindelijk de borsten voor een dergelijk pulpblaadje, maar raak in nog niet binnen. Hmm, het leukste van een dergelijke avond is het optutten en de anticipatiekriebels, want ik kan me goed voorstellen dat het eigenlijke gedoe zeer slaapverwekkend is (allemaal Ik-ik-ik-mensen met hun megalomane neigingen) en dat je die sexy, stijlvolle kleren vervloekt en liever onder je fleecedekentje in de zetel zit, met inbegrip van de champagne natuurlijk. Anders zou je al eens een laxeermiddel kunnen kieperen in de drankjes van Véronique Decock en haar gelijken, maar dat arme kind is zwanger en nu is zij noodgedwongen een bondgenote. Ja, het kan inderdaad verkeren.

Ach, ik heb gewoon een zwak voor glamour en het leven van de SATC-girls en tijdschriften als Glamit terwijl ik het anderzijds kritisch neersabel, de oppervlakkigheid en valsheid ervan. Het vreemde is dat ik bij andere mensen net hou van het pure en onvervalste, het intelligente en gevoelige, alles behalve het uiterlijk vertoon eigenlijk.

Stiekem hou ik ervan op het net en op Ebay te neuzen bij avondjurken en killerheel shoes, maar zoals ik al zei: wanneer doe je dat aan? Om naar de Smatch of de GB te gaan? Of om frietjes te gaan halen om de hoek? Om met de hond te wandelen in het sompige gras?

Ik vind altijd wel een reden om er een beetje feestelijk uit te zien eigenlijk. En omgekeerd. Vroeger ging ik op café in avondjurk en naar een 3* restaurant kreeft belle vue eten in mijn oudste, versleten jeans. Als ik het zo neerschrijf, vermoed ik dat ik gewoon een tergend tekort heb aan etiquette. Of gewoon de regels aan mijn sexy botten lap natuurlijk.

Maar in het algemeen ben ik vóór het benadrukken van onze vrouwelijkheid. Niet om de mannen te plezieren, al is dat meegenomen natuurlijk, een strelende, goedkeurende blik kan deugd doen, maar vooral om de grauwheid van het dagdagelijkse in te kleuren. En nee, ik zie vrouwen niet als decoratieobject, integendeel, geen sterker, meer ontwikkeld en veelzijdig wezen bewandelt deze aardkloot. En waarom mag dat niet eens op hoge hakken? Een sterke, intelligente vrouw is geen halve man. Durf vrouwelijk te zijn! Wij Belgen en andere kille-landendames doen dat veel te weinig. Vandaar mijn oproep: een beetje minder werken en poetsen en stressen en meer sensuele jurkjes en hoge hakken op de straat. En muziek. Olé!

 

Dit eindejaar staat in het teken van het vieren van mijn vrouw zijn (hoe kan ik meer vrouw zijn dan nu? Goddess with bump) en het leven zelf vooral. Ik vraag me trouwens af of de uitdrukking “alive and kicking” voortkomt uit het gevoel van de schoppende baby in de buik van de vrouw?

 

Vandaag sluit ik af met een mild optimistisch gevoel. Zelfs als het helemaal fout loopt met mijn broer, dan kan ik er nog vrede mee hebben.  Hij is in de beste handen. Er is de wetenschap, de inzet, er zijn mensen die bidden, mensen die mediteren en mensen die gewoon een kaarsje branden. Wat kan je nog meer wensen?

 

Que sera sera.


11:58 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

16-12-04

X-mas should not be this sad ...

Zondag zijn wij 1 jaar getrouwd. Het jurkje is gekocht, het etentje gepland. De 20 wekenecho waarbij de organen gecontroleerd worden, wijst uit dat tot dusver alles naar wens verloopt. Onze kleine *** doet het prima. Ikzelf heb last van beginnende bekkeninstabiliteit (auw!) en ontsteking van de slokdarm. Maar voor de rest mag ik niet klagen. Ik kijk uit naar de feestdagen. Of dat deed ik in elk geval.

 

Allemaal uitstekende redenen om te vieren, was het niet dat op dit moment mijn broer op de intensive care afdeling van het ziekenhuis ligt te vechten voor zijn leven.

Het is bijna kerstmis en misschien is hij er dan niet meer.

Ik kan er mijn hersenen niet rond vouwen alsof dit concept mij te bizar en onwerkelijk is. Wat het ook is natuurlijk. Ik ben een beetje bang om de grote schrik en verdriet toe te laten, omdat mijn eerste gedachten uitgaan naar het welzijn van het kindje dat in mij groeit. Mijn broer en ik zijn zo vervreemd van elkaar door giftige opmerkingen en stommiteiten en ik heb nog enkele dagen geleden gezegd “tussen hem en mij komt het nooit meer goed, dat is zeker”, maar nu blijkt dat plots wel heel erg reëel te worden. Kans op miraculeuze verzoening blijkt bij deze te vervliegen. Wat hartverscheurend jammer.

 

Net als mijn vader en zijn zoon lijdt mijn broer aan famiale polipose, een soort van poliepen in darmen en ingewanden die langzaamaan kwaadaardig worden. Deze ziekte is min of meer onder controle, maar gisteren is mijn broer het slachtoffer geworden van een acute pancreatitis. Volgens de dokters en medische staf hebben ze nog nooit iemand zo snel (binnen de 18 uur want hij had net een scan en onderzoek gehad de dag ervoor, toen was er niets aan de hand) en zo ernstig zien ziek worden van deze sowieso vreselijke ziekte, waarvan tussen 30 en 70% sterft aan de complicaties. Hij wordt voorlopig in een kunstmatig coma gehouden zodat hij kan beademd worden. Zijn bloedvaten lekken al hun vocht in het ganse lichaam, zodat zijn bloed stolt en zijn longen, hart en lever gaan er onderdoor. Deze hardnekkige ontsteking slaat hen, net als ons met verstomming. Nu heeft mijn vader ook een dergelijke acute ontsteking van de alvleesklier gehad en hij heeft het nipt overleefd. Voor mijn broer ziet het er niet goed uit. Een operatie met het verwijderen van het zieke weefsel zou kunnen wat soelaas brengen maar helaas is hij veel te ziek en niet stabiel genoeg om een operatie te ondergaan.

 

Wordt vervolgd.


12:17 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

12-12-04

Ik idool, jij idool, wij idool ...

De inspiratie om te schrijven ontglipt me als een vluchtige droom in het kille ochtendlicht. Maar ik doe mijn best in de nevelen van het onderbewustzijn wat meldbaars te zoeken… wat natuurlijk zeer relatief is.

 

Ook dit jaar opnieuw de dans van de kerstlichtjes uitgevoerd, zoals steeds onder een totaal gebrek aan enthousiasme. Stap 1 : je ontwart de lichtjes waarvan je dacht dat je ze vorig jarig netjes opgeborgen had. Je controleert of de lampjes nog werken. Check. Stap 2: met veel gedoe omarm je de 1.80 meter lange boom met het kluwen van lichtjes. Naaldtakken laten zich niet graag aankleden. Toch niet met een elektrisch snoer. Stap 3: je steekt de stekker in het stopcontact en oeps: geen lichtjes. How very bizar … zucht. Na wat aarzelen en nadenken begin je toch weer de boom te ontmantelen van zijn wurgende omhelzing, zijnde de te vermijden stap 4: en wat gebeurt er als je net het laatste stuk verwijderd hebt? Natuurlijk: de lichtjes branden plots weer. Zucht.

Zo gaat dat elk jaar opnieuw. Het gevecht tussen de rebellie van de boom en het geduld van de godin. Maar de godin wint uiteindelijk altijd.

De kristallen en pluimpjes en engeltjes liet de boom zich blijkbaar makkelijker aansmeren en ik ben zowaar tevreden van het resultaat. Heerlijk die kerstversiering. Als bij wonder ben ik er dit jaar in geslaagd niet alleen alles ton sur ton te houden maar dan nog in harmonie met het interieur. We leren bij!

 

De kostbare en soms twijfelachtige informatiestroom op het internet leert mij dat het kindje dat in mij groeit nu al zo’n 25 cm groot is, weliswaar toegevouwen als een klapstoel, kan ik me indenken.

Volgens mijn moeder zie ik er niet dik uit (liegen dat die kan) maar heb ik wel al de zwangere buik van iemand die ruim 6 maanden ver is, ipv de kop 5 maanden dat ik ben (exact in de helft dus).  Wat moet ik daar nu over verstaan?

Vertel het me maar niet, want ik schijn wat last te hebben, om het eufemistisch uit te drukken, van kregeligheid af en toe. Ja, de stier verbergt wel degelijk een opvliegend kantje, maar door mijn neurotische wens om bij niemand volledig in ongenade te vallen, wordt dit kantje mooi bijgeslepen en weggemoffeld. Dat is de theorie althans. In praktijk schittert het licht der kwaadheid altijd door, hoezeer je die ook soms wilt verbergen. De blos, de vurige ogen, het snuiven door de neus, de korte, ruwe bewegingen … weggevertjes.

Ik geeft het toe, een van mijn grootste zonden is die van het oordelen. Wat is het zo verdomd gemakkelijk om snel een oordeel te vellen, vooral omdat je veel te vaak gelijk hebt. Wat zijn we toch zo scherp, snedig, kritisch en vol klaar inzicht in ons eigen hoofdje, maar wat brengt het je eigenlijk bij? Een goede verstandhouding? Vrede en vrienden? Ik dacht het niet … Zolang iemand op mijn goede lijst staat, en ik kan veel verdragen, zal ik ook geen kwaad woord over die persoon erkennen, maar eens die van dat imaginaire voetstuk tuimelt … dan is het niet mooi meer, net alsof de realiteit dan schreeuwend erkenning wil.

Ik troost me met te denken dat zowel positieve gevoelens als hostiliteit in de menselijke aard ingebakken zitten. Wie ben ik om dit te loochenen?

 

Wie graag kritiek spuit, kijkt wel eens graag naar een ding als Idool. En ik ben best blij dat mijn favoriet sinds enkele weken, Joeri onverwacht tot in de finale geraakt is. Het grote talent Sandrine (al vond ik haar de laatste 2 shows heel wat minder), die komt er wel. Na de finale zal de mooie Bart Brusseleers haar wel een winstgevend aanbod doen. Haar “Me and Mr. Jones” was bijzonder indrukwekkend. Buiten categorie.

Aan de andere kant, kun je nu ten minste wel spreken van een spannende finale. Twee jongens, geen supertalenten maar wel kerels met een zekere maturiteit, inzicht en levensvisie. En gevoeligheid. Dat bevalt me wel. Persoonlijk hou ik wel van de stem van Joeri en zijn uitstraling, al vind ik Wouter best een geschikte vent, waarschijnlijk meer van het idoolhout gesneden. Fantastisch vind ik het hoe gepensioneerde dametjes met vuur hun favoriet, bv “alternatieve” Joeri dan, verdedigen.

Zo zie je dan maar weer.

Kritiek is van alle leeftijden, maar enthousiasme gelukkig ook.


12:23 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

06-12-04

Ladies & gentlemen ...

Overlaatst op tv: “Kate & Leopold”.

 

Een charmante Hugh Jackman in de rol van hertog Leopold vertelt over hoe liefde een sprong in het onbekende is, “a leap of faith” als het ware, waarvoor je oprecht geïnspireerd moet zijn en hoe hij dit gevoel nog niet ervaren had. Ik voelde mijn cynische buitenkant, die graag schermt met statistieken van mislukte huwelijken en ontrouw en meer van dat onaangenaams, verkruimelen. Ik weet niet zeker of deze liefde dé ware liefde is. Ik weet niet of ik de juiste keuze gemaakt heb om te trouwen. Het was geen openbaring of vaststaand feit dat alle twijfels wegwaste voor mij. Misschien is dat gewoon de aard van het beestje. Trouwen was voor mij nooit vanzelfsprekend, ik heb er nooit naar verlangd. Niet het statuut, niet het feest, niet eens de jurk. Het concept bindingsangst was en is me niet vreemd. Ik dacht stiekem “So many gorgeous men, so little time …”. Ook wel “Zovele angsten, zovele excuses”.

 

Maar terug naar Leopold.

 

Heerlijk onverwacht werd ik overspoeld door een prachtig gevoel dat zich vertaalde in de gedachte dat ik, de neuroticus, de sprong gewaagd heb om te trouwen, in deze onzekere wereld waarin sommige huwelijken de houdbaarheidsdatum op een blikje tonijn niet meer overleven, mét de statistieken, mét de kleine en grote probleempjes en zonder zekerheid of garanties.

En ik voelde me zwellen van trots, mijn borstkas werd te klein voor dat machtig gevoel van fladderende euforie, dat ik zo moedig en romantisch geweest ben, dat ik dit aandurfde en zowaar een fantastische gewaagde keuze gemaakt heb. Kiezen om alleen te blijven, kiezen om niet gekwetst te raken, kiezen om aan de oppervlakte van het water te blijven vissen, het lijkt zo veilig en zo gemakkelijk soms maar voor het eerst besefte ik pas hoe ontzettend blij ik ben, dat ik deze sprong gewaagd heb.

 

A leap of faith..

 

Niet slecht voor deze agnosticus van het leven.


20:54 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

02-12-04

absence makes the heart grow fonder

Niet alleen de Sint heeft drukke dagen. De operatie van mijn man is goed verlopen maar het was een behoorlijk weg en weer geloop naar het ziekenhuis. Toen ik hem de eerste nacht moest achterlaten heb ik tranen met tuiten gehuild, een beetje beschamend wel. Ook al omdat hij veel pijn had. Ik stond daar maar met zijn hand in de mijne terwijl de tranen op het ziekenhuisbed druppelden. Het was zowat de eerste keer in de vijf jaar dat we elkaar kennen dat ik alleen in dat grote bed lag. Als je gewoon bent alleen te slapen is het een grote aanpassing ruimte te maken voor al die extra ledematen, om niet te spreken van het delen van je donsje. Maar het omgekeerde is natuurlijk ook waar. Ik miste zijn kleine oortjes, zijn rechte neus, de lijn van zijn lippen, het sproetje op zijn schouder. Ja, een beetje afstand doet de liefde deugd. Lekker om te kunnen missen.

 

Nu is hij terug thuis, ik heb gezorgd dat er biefstuk in huis was (alweer de liefde, want ik eet al 12 jaar geen vlees meer), ijsjes, chocolademousse en al wat zijn hartje vermag. De pijn en de ongemakken kan ik niet wegnemen, maar ik kan de inwendige mens verwennen.

 

Omdat ik al een week of twee trots paradeerde op hoge hakken met de buik vooruit, kon ik plots niet meer uit te voeten. De gynaecoloog vermoedde de aanzet voor bekkeninstabiliteit en ik moest komen, gisteren om 22u. Ook die man heeft drukke dagen. Ik kon niet meer lopen van de pijn achter mijn schaambeen, ik had naar mijn moeder moeten luisteren: “deugd voor ere”. Wat de ijdele, oppervlakkige kant van mij wilde beogen, waren de centimeters ik in de breedte won, compenseren in de lengte, maar dat mag ik dus voorlopig vergeten. Ik heb dan maar mijn oude, roze sneakers bovengehaald. Ik heb al mijn charme in de strijd gegooid om een extra echo te versieren, wat lukte! Natuurlijk ;-)

Er was veel zien, een sterk vermoeden van het geslacht (big smile) maar helaas begint mijn navelpiercing wat te ontsteken. Ach, deugd voor ere, wanneer zal ik het leren?


18:28 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |