16-12-04

X-mas should not be this sad ...

Zondag zijn wij 1 jaar getrouwd. Het jurkje is gekocht, het etentje gepland. De 20 wekenecho waarbij de organen gecontroleerd worden, wijst uit dat tot dusver alles naar wens verloopt. Onze kleine *** doet het prima. Ikzelf heb last van beginnende bekkeninstabiliteit (auw!) en ontsteking van de slokdarm. Maar voor de rest mag ik niet klagen. Ik kijk uit naar de feestdagen. Of dat deed ik in elk geval.

 

Allemaal uitstekende redenen om te vieren, was het niet dat op dit moment mijn broer op de intensive care afdeling van het ziekenhuis ligt te vechten voor zijn leven.

Het is bijna kerstmis en misschien is hij er dan niet meer.

Ik kan er mijn hersenen niet rond vouwen alsof dit concept mij te bizar en onwerkelijk is. Wat het ook is natuurlijk. Ik ben een beetje bang om de grote schrik en verdriet toe te laten, omdat mijn eerste gedachten uitgaan naar het welzijn van het kindje dat in mij groeit. Mijn broer en ik zijn zo vervreemd van elkaar door giftige opmerkingen en stommiteiten en ik heb nog enkele dagen geleden gezegd “tussen hem en mij komt het nooit meer goed, dat is zeker”, maar nu blijkt dat plots wel heel erg reëel te worden. Kans op miraculeuze verzoening blijkt bij deze te vervliegen. Wat hartverscheurend jammer.

 

Net als mijn vader en zijn zoon lijdt mijn broer aan famiale polipose, een soort van poliepen in darmen en ingewanden die langzaamaan kwaadaardig worden. Deze ziekte is min of meer onder controle, maar gisteren is mijn broer het slachtoffer geworden van een acute pancreatitis. Volgens de dokters en medische staf hebben ze nog nooit iemand zo snel (binnen de 18 uur want hij had net een scan en onderzoek gehad de dag ervoor, toen was er niets aan de hand) en zo ernstig zien ziek worden van deze sowieso vreselijke ziekte, waarvan tussen 30 en 70% sterft aan de complicaties. Hij wordt voorlopig in een kunstmatig coma gehouden zodat hij kan beademd worden. Zijn bloedvaten lekken al hun vocht in het ganse lichaam, zodat zijn bloed stolt en zijn longen, hart en lever gaan er onderdoor. Deze hardnekkige ontsteking slaat hen, net als ons met verstomming. Nu heeft mijn vader ook een dergelijke acute ontsteking van de alvleesklier gehad en hij heeft het nipt overleefd. Voor mijn broer ziet het er niet goed uit. Een operatie met het verwijderen van het zieke weefsel zou kunnen wat soelaas brengen maar helaas is hij veel te ziek en niet stabiel genoeg om een operatie te ondergaan.

 

Wordt vervolgd.


12:17 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

Commentaren

. Ik weet niet echt wat zeggen, maar ik wou hier toch even wat achterlaten om te laten weten dat ik aan je denk! Knuffel

Gepost door: Twinkeltje | 16-12-04

Sterkte hopelijk komt alles weer in orde... en hopelijk kan heel je familie toch nog wat "genieten" van de kerstdagen. Alvast veel sterkte en beterschap voor je broer en voel je zeker niet schuldig als je het belangrijker zou vinden of je kindje het goed stelt, ik denk dat het logisch is dat je dit belangrijk(er) vindt, zeker als je niet zo'n heel goede band had met je broer.
Liefs

Gepost door: g*lover | 16-12-04

Moeilijk Ik weet niet goed hoe te reageren op je post... Enerzijds kan ik mij helemaal inleven in het vervreemd zijn van je broer en de 'giftige' situatie. Nu, ik weet niet in hoeverre dat te verzoenen valt. Persoonlijk vind ik dat een eventueel nakende dood niet persé inhodut dat alles vergeten en vergeven is. MAAR: hoe je ook draait of keert, het steekt en het achtervolgt je als je geen goede band hebt met je dichte familie. In deze kan en wil ik je eigenlijk geen raad geven.. Jij weet in je hart hoe je het aanvoelt en je hebt recht om je eigenheid en zelfrespect te beschermen. Toch hoop ik dat er nog een mooie afsluiter volgt, er is niets dat zo erg vreet aan een mens dan 'what if' en 'why haven't I'. Zeker met je kindje in je schoot en de kerstperiode, zouden het al echte onmensen moeten zijn om je toenadering af te wijzen. maar bon, it's up to you, girl, I don't know what he has done to you. Sommige dingen zijn gewoon te erg en in dat geval is het de ander die de eerste stap moet zetten.

Gepost door: Little Witch | 16-12-04

*-*-*-*-* De dingen die hij en zijn kersverse vrouw ons (mijn man en ik en vroeger ook zijn zoon) aangedaan hebben zijn vnl psychich maar behoorlijk erg (wat in het licht van vandaag relatief is, maar bon)

Laat ons zeggen dat ik hem toen niet en nu zeker niets slechts toewens, integendeel: ik wenste hem veel geluk toe, maar geen contact meer (niet dat hij dat ooit nodig achtte, hij heeft nooit echt om mij gegeven). Hijzelf is zeer koppig en eigenzinnig en zal zich nooit excuseren voor al hun pijnlijke flauwekul, maar het echte probleem zit hem natuurlijk in het feit dat hij voortdurend in coma gehouden wordt en dat er op die manier toch geen enkele communicatie mogelijk is, wat voor mij niet hoeft. Grote confrontaties staan sowieso niet op mijn agenda. Ik ben naar het ziekenhuis geweest om mijn goede wil te tonen en omdat zijn toestand me oprecht verdriet doet, ik denk niet eens dat hij hetzelfde zou doen in mijn plaats, maar soit: ik ben anders.
Bedankt voor jullie begrip.

Gepost door: Goddess A | 16-12-04

God meiske, wat erg! Net als de andere bezoekers weet ik niet goed wat schrijven, maar je moet weten dat anderen/wildvreemden aan je denken, en met je meeleven. Afschuwelijk erg. You'll be in my thoughts.
Sterkte
xxx

Gepost door: AV | 16-12-04

:-( Op zo'n momenten verdwijnt alles even in het niets, staat de wereld een seconde stil.
Godess, mijn gedachten zijn bij je.
Liefs,
K.

Gepost door: kaatje | 16-12-04

Veel sterkte... Ook ik weet niet goed wat schrijven. Maar het feit dat je hem altijd alle geluk heb toegewenst en je hem bent gaan bezoeken maakt de scherpe kantjes tussen jou en je broer toch wel zacht .
Veel liefs

Gepost door: zuchtje | 16-12-04

* Hoe dubbel kan het leven zijn ...
het geeft ... het neemt ...
Sterkte!

Gepost door: Free my Soul | 16-12-04

Oei Veel sterkte!

Gepost door: Leen | 16-12-04

ik weet wel wat zeggen maar mss zou ik het beter niet doen...
aleszins veel beterschap voor je broer, en wat jezelf betreft, je hebt je goede wil getoond? kan je nog meer doen?
spijtig dat je met hem mss geen vriendelijke woorden meer zult kunnen uitwisselen...maar ja zou hij dat gewild hebben?
'tkomt er op aan om gewoon vrede met jezefl te vinden in deze situatie, dus ik treedt Witchy volledig bij.
geniet van jullie 1-jarig huwelijk!
en volgend jaar hopelijk de vrucht van de arbeid ;-)
cms

Gepost door: cms | 17-12-04

Sterkte... ... een klein woord, met misschien te weinig inhoud...
Maar wel het enige dat ik je kan zeggen.
En ik wil je het ook zeggen...

Ik hoop... ik denk...

Wordt vervolgd... schreef je.
Ik hoop het voor jou...

Gepost door: Kaajee | 17-12-04

De commentaren zijn gesloten.