12-12-04

Ik idool, jij idool, wij idool ...

De inspiratie om te schrijven ontglipt me als een vluchtige droom in het kille ochtendlicht. Maar ik doe mijn best in de nevelen van het onderbewustzijn wat meldbaars te zoeken… wat natuurlijk zeer relatief is.

 

Ook dit jaar opnieuw de dans van de kerstlichtjes uitgevoerd, zoals steeds onder een totaal gebrek aan enthousiasme. Stap 1 : je ontwart de lichtjes waarvan je dacht dat je ze vorig jarig netjes opgeborgen had. Je controleert of de lampjes nog werken. Check. Stap 2: met veel gedoe omarm je de 1.80 meter lange boom met het kluwen van lichtjes. Naaldtakken laten zich niet graag aankleden. Toch niet met een elektrisch snoer. Stap 3: je steekt de stekker in het stopcontact en oeps: geen lichtjes. How very bizar … zucht. Na wat aarzelen en nadenken begin je toch weer de boom te ontmantelen van zijn wurgende omhelzing, zijnde de te vermijden stap 4: en wat gebeurt er als je net het laatste stuk verwijderd hebt? Natuurlijk: de lichtjes branden plots weer. Zucht.

Zo gaat dat elk jaar opnieuw. Het gevecht tussen de rebellie van de boom en het geduld van de godin. Maar de godin wint uiteindelijk altijd.

De kristallen en pluimpjes en engeltjes liet de boom zich blijkbaar makkelijker aansmeren en ik ben zowaar tevreden van het resultaat. Heerlijk die kerstversiering. Als bij wonder ben ik er dit jaar in geslaagd niet alleen alles ton sur ton te houden maar dan nog in harmonie met het interieur. We leren bij!

 

De kostbare en soms twijfelachtige informatiestroom op het internet leert mij dat het kindje dat in mij groeit nu al zo’n 25 cm groot is, weliswaar toegevouwen als een klapstoel, kan ik me indenken.

Volgens mijn moeder zie ik er niet dik uit (liegen dat die kan) maar heb ik wel al de zwangere buik van iemand die ruim 6 maanden ver is, ipv de kop 5 maanden dat ik ben (exact in de helft dus).  Wat moet ik daar nu over verstaan?

Vertel het me maar niet, want ik schijn wat last te hebben, om het eufemistisch uit te drukken, van kregeligheid af en toe. Ja, de stier verbergt wel degelijk een opvliegend kantje, maar door mijn neurotische wens om bij niemand volledig in ongenade te vallen, wordt dit kantje mooi bijgeslepen en weggemoffeld. Dat is de theorie althans. In praktijk schittert het licht der kwaadheid altijd door, hoezeer je die ook soms wilt verbergen. De blos, de vurige ogen, het snuiven door de neus, de korte, ruwe bewegingen … weggevertjes.

Ik geeft het toe, een van mijn grootste zonden is die van het oordelen. Wat is het zo verdomd gemakkelijk om snel een oordeel te vellen, vooral omdat je veel te vaak gelijk hebt. Wat zijn we toch zo scherp, snedig, kritisch en vol klaar inzicht in ons eigen hoofdje, maar wat brengt het je eigenlijk bij? Een goede verstandhouding? Vrede en vrienden? Ik dacht het niet … Zolang iemand op mijn goede lijst staat, en ik kan veel verdragen, zal ik ook geen kwaad woord over die persoon erkennen, maar eens die van dat imaginaire voetstuk tuimelt … dan is het niet mooi meer, net alsof de realiteit dan schreeuwend erkenning wil.

Ik troost me met te denken dat zowel positieve gevoelens als hostiliteit in de menselijke aard ingebakken zitten. Wie ben ik om dit te loochenen?

 

Wie graag kritiek spuit, kijkt wel eens graag naar een ding als Idool. En ik ben best blij dat mijn favoriet sinds enkele weken, Joeri onverwacht tot in de finale geraakt is. Het grote talent Sandrine (al vond ik haar de laatste 2 shows heel wat minder), die komt er wel. Na de finale zal de mooie Bart Brusseleers haar wel een winstgevend aanbod doen. Haar “Me and Mr. Jones” was bijzonder indrukwekkend. Buiten categorie.

Aan de andere kant, kun je nu ten minste wel spreken van een spannende finale. Twee jongens, geen supertalenten maar wel kerels met een zekere maturiteit, inzicht en levensvisie. En gevoeligheid. Dat bevalt me wel. Persoonlijk hou ik wel van de stem van Joeri en zijn uitstraling, al vind ik Wouter best een geschikte vent, waarschijnlijk meer van het idoolhout gesneden. Fantastisch vind ik het hoe gepensioneerde dametjes met vuur hun favoriet, bv “alternatieve” Joeri dan, verdedigen.

Zo zie je dan maar weer.

Kritiek is van alle leeftijden, maar enthousiasme gelukkig ook.


12:23 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

knap stukje en zo herkenbaar!

Gepost door: dirk | 12-12-04

dear godess! dik of niet dik...een zwangereschap is altid mooi, zo denkt men toch...
ongemakken die wel wer zullen verdwijnen hopelijk
blijkbaar is het niet alleen de winter maar de hele hormonentrammelan die jou af en toe enen troebele blik op de dingen doet hebben...het klaart wel op..oordelen, veroordelen...mss moeten we geswoon wat geduld met de wereld hebben...al is het makkelijk direct mense te excommuniceren die ons ook maar een haartje in de eg leggen of ons al dan niet onbewust tegen de haren instrijken...
we shall prevail...once and for all I guess...
mijn zus heft hier ok de kerstboom gekozen wegens de alom vermeeden slechte smaak van mijn moder...nu is onze kerboom dus "commentaarvrij" e "kritiekloos" op straffe van...hmmm
en ja...idool wordt spannend...


Gepost door: cms | 12-12-04

Mooie blog Knappe, herkenbare stukjes... Groetjes vanwege een trouwe (voor Joeri duimende) lezer in wording.

Gepost door: Llorando | 12-12-04

Kritiek... ... is soms makkelijk...
... is soms heel leuk...
... is soms kwetsend...

... maar 't kan toch zo'n deugd doen (nee?!)

Gepost door: Kaajee | 13-12-04

Misschien wel een vraag waarvan ik geen recht heb ze te stellen...
Maar voel je al iets? (Meen mij namelijk te herinneren dat ik Schanulleke zo ongeveer rond de vijfde maand begon te voelen... en dàt is één van de allermooiste momenten van een zwangerschap... vind ik.)
Ook hier zondagnamiddag een soort paringsdans gezien tussen het mannetje en de lichtjes voor de kerstboom... konden nog veel ballerina's iets van leren, moet ik zeggen...

Liefs,
K.

Gepost door: kaatje | 13-12-04

Bitchy Je kregeligheid en vlug veroordelen is iets dat bij mij geregeld opduikt. Ik ben de kampioen in het afvuren van negatieve opmerkingen en het doen escaleren van situaties. In mijn eigen grote nadeel soms,uiteraard.. Hmm, je geeft me inspiratie voor mijn blogje.
Kerstversiering: ik ben zo'n fan en nog steeds heb ik zelf niet gedecoreerd, uitstellen, neitwaar. Enfin, morgen of overmorgen MOET er versierd wordeneen eindejaar zonder boompie en ballen is maar triest, als je 't mij vraagt!

Gepost door: Little Witch | 14-12-04

ingepakt ! lieve godess
ik heb dit jaar eens mijn boompje ingepakt
(alla christo, is eens wat anders)
gezellig daarrond wat engeltjes
en kaarsen
en mijn zelfgemaakte jozefmariaenkindeke jezus
wat idool
betreft
jammer van Sandrine, wat een talent
en jammergenoeg stemden al die jonge meisjes
voor de jongens,
maar die gastjes zongen ook skoon , alle
en ik wou
dat Jan Leyers gewonnen had.... (grapje)
vele groetjes
vhi

Gepost door: vhi | 14-12-04

een boom is mooi en gezellig... als het interieur al een beetje in orde is, bij ons lijkt het een stal (houten balken, nog geen plafond dus)met boom, de ideale omgeving om kerst te vieren, en wat het ontwarren van de kerstverlichting betreft die brand hier gans het jaar door wel ergens op een kast of in een donker hoekje.Idool kon me dit jaar niet echt meer boeien, maar Joerie is een goede keuze, vond ik ook wel een schatje;-)

Gepost door: zuchtje | 16-12-04

De commentaren zijn gesloten.