15-09-04

Whipped cream

Soms heb ik het gevoel dat ik me bevind in het oog van de orkaan. Ogenschijnlijk sta ik roerloos, maar rondom mij heerst tumult en chaos. Roerloos: zonder richting of bestemming. Verankerd in jezelf. De wereld telkens een hartslag verwijderd van waar het kind in jezelf zich verschanst heeft.

 

Als ik slapen ga, of in elk geval naar bed, dan geef ik mijn hond telkens een knuffel en fluister haar iedere keer opnieuw hetzelfde toe: ik hou van je, je bent geliefd en veilig, slaap zacht en morgen zien we elkaar terug. Ik denk dat ik haar wil schenken waar ik zelf de meeste nood aan heb: een gevoel van veiligheid. In vrede leven met je lichaam, je emoties toelaten en vertrouwen dat wat de toekomst ook brengt, je het aankunt. Een vette kluif. Mijn levenslange queeste naar innerlijke rust en energie om leuke en bevredigende dingen te kunnen doen.

 

Deze inspiratieloze dagen doen me denken aan de omgekeerde wereld waarin ik ’s nachts, weliswaar verward en eenzaam, als een bezetene zat gedichten te baren in het schemerduister, half verkleumd met een dekentje rond mijn schouders die mijn benen koud liet en omgekeerd. Die drang om te schrijven heb ik al meermaals verloren maar komt geregeld terug om mijn hartchakra te activeren. Daar voel ik het toch: die enthousiaste energie; ze verspreidt zich in de borstkas en verwarmt mijn hart au bain marie. Net als een orgasme, is deze flow echter van korte duur.

Misschien is het een beetje koud in mijn hart zoals Frank B. het ooit zo mooi zong. Depressieve gevoelens nemen weg wat het leven zo fris en lief maakt: de luchtigheid, de lichtheid en het zicht op de weg die voor je ligt. Ik voel me bezwaard. Alsof een natte, kriebelige deken zwaar om me heen hangt en mijn bewegingen belemmert. Maar ik ken deze vijand, ik heb hem al verslaan en zal niet rusten voor ik opnieuw mag proeven van de slagroom van het leven. Zoet, luchtig en licht.

 


11:53 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

* Het enige positieve na menigmaal met de kwelduivel in aanraking geweest te zijn, is dat je weet dat je hem kan verslaan.Het zoete laat misschien nog even op zich wachten maar de slagroom komt zeker!
Veel sterkte!
liefs xx

Gepost door: zuchtje | 15-09-04

Moed! je komt er! Laat je niet kisten.
Dikke knuf,
Myst

Gepost door: Myst | 15-09-04

* Het is makkelijker vechten tegen de vijand die je kent ... maar daarom niet minder enerverend, vermoeiend ... neem de tijd ervoor!!

Gepost door: Free my Soul | 16-09-04

* Het is misschien niet aan mij (of mijn blog) te zien, maar op dit moment worstel ik met dezelfde gevoelens. Ik kan alleen niet vinden vanwaar dit komt, die neerslachtigheid, het pessimisme, ... Vroeger was ik zo'n vrolijk meisje ...

Gepost door: C-line | 16-09-04

De commentaren zijn gesloten.