02-09-04

september

Feit: na een miskraam duurt het gemiddeld zes weken voor je terug ongesteld wordt, maar het kan nog weken langer duren en soms ook wel vroeger.

Feit: het zwangerschapshormoon HcG kan tot 9 weken na je miskraam zodanig verhoogd blijven dat een nieuwe zwangerschaptest “positief” uitwijst. Vooral heel gevoelige testen zoals bijvoorbeeld Clearblue of het huismerk van de GB.

Feit: dit is behoorlijk verwarrend: 2B or not 2B?

Feit: mijn gynaecoloog is een andere mening toegedaan

 

Op 15 september kan ik naar de gynaecoloog om de verwarring te blussen met onweerlegbare beelden en gegronde feiten.

Op 15 september kan mijn moeder haar nieuw appartement binnen om eens goed rond te snuffelen, metingen te doen en verfkleurtjes te kiezen. Hoera: mijn departement!

Op 15 september wordt mijn broer misschien overgeplaatst naar Brasschaat voor een jaar of twee legerdienst. Pas gehuwd, slechte gezondheid en teveel vertakkingen hier.

 

De hond heeft een allergie opstoot en ik mag wrijven, niet krabben. De kat is nog steeds dood. Ik merk andere katten in de buurt op die mogelijk de besmettelijke ziekte hebben die T. geveld heeft. Dat komt vermoedelijk omdat ze, vooral ’s nachts, zijn avondeten kwamen stelen. Vandaar de besmetting. Of de illusie van besmetting. Ik ben moe, heel erg moe. Mijn man ook. De zolder is nog niet klaar. Voor de rest van het huis blijven niet veel fondsen meer over. Duh! De sublieme reeks “24-deel 3” komt binnenkort weer op de buis: dat wordt nagelbijten, had ik dat vele jaren geleden niet afgeleerd. Een paar dagen terug hebben mijn man en ik buiten gespeeld, iets doende wat voor badminton moest doorgaan. Dat was fijn en aangenaam vermoeiend. Wel drie dagen pijn gehad in de spier in mijn voorarm, arm ding, weinig gebruikt blijkbaar. But it was worth it.

 

9 September is de sterfdag van mijn vader en het zacht septemberlicht dat toen door de ziekenhuis luxaflex scheen, strooit nu genereus haar stralen uit over de groene weiden. De raarste dingen gaan door je hoofd als iemand sterft. Maar vooral de absurditeit van het kleine gemis viel mij op. De Coca-cola fles, half opgedronken naast het ziekenhuisbed. Een verhaal gelezen zonder ooit het einde te kennen. De volgende afleveringen van een favoriete soap die je niet meer tot je neemt. Ik veronderstel dat dit de typische zaken zijn vanuit het leven gerukt te worden. Ik zie mijn vader nog staan in de opening van de deur, wachtend op de ambulance, hij draaide zich om naar mij en zei: “Ik ben bang dat ik nooit meer terug naar huis terugkeer”. Alleen de koorts maakte hem bang genoeg om de angst te verbaliseren.

Op dat moment leek het onwaarschijnlijk, maar de waarheid gaf hem een tiental dagen later volkomen en afschuwelijk gelijk.

Hij uitte nog één woord voor hij volledig wegzakte en dat was: Schat. Voor mijn moeder.

Mijn vader en ik echter waren water en vuur. De gevoelens gingen van vurige haat (de puberale ik) naar onverschilligheid (beide) naar gefrustreerde autoriteit (mijn vader). We vonden elkaar niet, maar ik troost me met de gedachte dat de jaren mij wijzer en mijn vader milder zou gemaakt hebben en dat we elkaar vast zouden gevonden hebben in een voorzichtige, begripvolle verscheidenheid die de komende jaren ons ging schenken.

But time is noone’s friend.

 

 


10:52 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

zweem Een zweem van trieste en twijfelachtige gevoelens.
Is de herfst soms op komst?

Veel sterkte
x
ook moeilijke maanden komt een mens door

Gepost door: Torill | 02-09-04

autumn leaves the rebellion of tides rebelleren tegen die verdomde herfst içn je hoofd!!!
taka a deep breath or two close your eyes and listen to the wind!
de zon breetk door in een hopelijk leuke nazomer! ik wil die nazomer ook in jouw hart zien doorbreken!
ik ga de mijne echter elders zoeken ;-)
see you later girl!
hou je goed en hou je recht!
cms

Gepost door: cms | 02-09-04

raar Ik zal wel nen averechtsen zijn maar ik ben altijd content ast verandering van seizoen is. Nix plezanter as goe ingepakt een wandeling door de regen doen :o) Of tknisperen van da bladjes onder u voeten. Of binnekomen in ne cafe en e goei zjat hete dagsoep.

Het weer kan mij nie uit mijn lood brengen; mensen wel.

Gepost door: koninkske | 02-09-04

*** ik geloof zeker dat de water en vuur band langzaam aan naar een "aanvaarden" zou geevolueerd zijn... zelf merk ik thuis ook dat nu ik meer als de helft van de tijd in het leuvense doorbreng de ruzies thuis minderen en er meer begrip en respect groeit wortelend in de afstand die je kan nemen van elkaar

Gepost door: g*lover | 03-09-04

jammer Mijn vader en ik, nog erger dan vuur en water, jammer dat een persoon eerst ziek moet worden voor dat die de autoriteit van zich kan afsmijten en alles gaat relativeren,en ook de mooie dingen in een mens kan weten te waarderen,al stroken ze niet met de opgelegde norm.
Net zoals mijn vader, die na 5 jaar gevochten tegen kanker, me even voor zijn dood toefluisterde dat hij ontzettend trots op mij was om hetgene ik op mijn ééntje bereikt had.
Waarschijnlijk zou het bij jullie net hetzelfde verlopen zijn, inderdaad met de jaren het milder worden en het begrip dat dan van beide kanten groeit voor het gedrag van de andere persoon.
De dood komt nooit gelegen.
Ik ben wel blij te horen dat het klaarblijkelijk met je moeder en haar huisje in orde is gekomen, dingen die je zinnen verzetten en je laten vooruitblikkken in de toch wel moeilijke periodes.
liefs

Gepost door: zuchtje | 03-09-04

vaders en dochters lieve godess
vaders en dochters
ik heb 'er' nog wel een, maar
heb definitief moeten breken
het was een "hels" leven, waarvoor ik niet gekozen had
ik denk aan mijn arme moeder...

veel sterkte
veel zon
geniet !
vele groetjes
vhi

Gepost door: vhi | 05-09-04

mja sterfdatums... Mijn opa is dit jaar gestorven op 24 januari, de geboortedag van zijn oudste dochter, mijn mama, die tijdens zijn laatste nacht de hele tijd gewaakt heeft bij hem. De woensdagmorgen binnengebracht, de zaterdagavond gestorven. We wisten het dat hij terminaal was, maar toch ...

Gepost door: Manlome | 05-09-04

Miskramen - vaders Wat je menstruatie na een miskraam betreft ... ik heb er 10 weken op moeten wachten. Bloed laten trekken bij gyneacoloog --> geen eisprong te bespeuren. Hormoontjes ingenomen, meteen menstruatie doorgekregen Daarna kijkoperatie ondergaan (pijnlijk !!!) alles leek in orde! En pas sinds deze maand is mijn menstruatiecyclus hersteld (28 dagen), 5 maanden later dus!

Wat vaders betreft, die van mij is er ééntje uit duizend. Een ruwe diamant. Toen ik puber was durfden we al eens in de clinch liggen, maar nu ik volwassener ben geworden kunnen wij het eigenlijk super met elkaar vinden. Had iedereen er maar zo ééntje!

Keep on smiling ... je draagt tenslotte een schat van herinneringen aan hem mee. Iets wat niemand je ooit zal kunnen afnemen!

Toedeloe
C-line

Gepost door: C-line | 06-09-04

De commentaren zijn gesloten.