29-08-04

Faerie of understanding

In deze wereld worden hele groepen mensen verbonden door een ragfijn, betoverend net van geloof in magie. Hoe cynischer de wereld hoe meer sommige zielen pootjebaden of zwemmen in mysterieuze wateren.

 

Heb je er enig idee hoeveel mensen “faeries” of elfjes niet alleen als charmante wezentjes met puntoortjes en vleugels zien die sprookjes of de Lotr-films bevolken, maar als levende wezens zo reëel als jij en ik? En dat ze niet alleen hierin geloven, zoals een goede katholiek in god, maar er ook van overtuigd zijn deze wezens gezien te hebben met hun eigen ogen, en zelfs met ze geconverseerd te hebben?

Ze bestaan. De believers, over elfjes spreek ik me niet uit.

Ik heb er nog nooit eentje van onder een paddestoel zien kruipen of zien spelen in het water, of zijn deze laatste nimfen, en wat is het verschil?

 

Ik heb ooit nog overwogen een guitig Tinkerbell figuurtje te laten tatoeëren op mijn onderrug, ook al vanuit het standpunt dat het belangrijk is om altijd een stukje naïviteit, speelsheid en geloof in magie en wonderen te bewaren, waarheen je levenspad je ook mag leiden. Ik heb er uiteindelijk vanaf gezien en de maagdelijke blankheid van mijn onderrug gekoesterd.

 

Op een slechte dag sta ik bekend als een negativist (al geef ik de voorkeur aan de term “realist”), al was het maar omdat ik me al eens durf schuilen achter statistische gegevens waarin de ongewenste uitkomst vaak de gewenste overtroefd. Maar bitterheid zul je in mijn bloed niet proeven. In mijn huis zijn haast ongemerkt, door de jaren heen, allerlei engeltjes en vleugels binnengedrongen en hebben zich hier en daar aan muren of ramen gevleid.

 

Een jaar of zo geleden kreeg ik een spirituele dame op bezoek, van het aardse, nuchtere type en haar eerste reactie was “menslief, wat ben jij omringd door engelen, ze werken via jou!”.

Ik vroeg schouderophalend “hoezo?” en ze lachte “dat is toch overduidelijk! Ben jij op zoek gegaan naar die engelreferenties in huis of kwamen ze tot jou?”.

Inderdaad, ze hebben mij gezocht.

 

Geloof ik in engelen en hun steun en hun magie? Geen idee, ik vermoed niet echt. Maar wat zou ik er graag in geloven! Zoals de X-files (allerlaatste aflevering deze avond) ons al leerden: “I want to believe”, “The truth is out there” en ook wel “Trust noone”, maar dat zal dan weer negativistisch zijn. Ik hou van de manier waarop de Ieren het verwoorden: "Love many, trust few and always paddle your own canoe"

 

Ik geloof wel in mensen die als engelen optreden. Mijn moeder heeft er nog maar net eentje ontmoet. Wat ze dan ook verdient.

 

Draken, engelen,  ogre’s, nimfen, … je vindt hun eigenschappen allemaal terug in mensen. Al het goed en slechte wat de sprookjeswereld bevolkt vindt vast zijn oorsprong in de menselijke diversiteit. En zijn we niet allemaal een beetje “aliëns” op deze planeet?



18:00 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

27-08-04

Learn To Laugh At Yourself ... For A Lifetime Of Free Entertainment

Fijn weekend.
 
Mag je lachen, ontroerd zijn, lekker eten, frisse lucht inademen, iemand kussen, een huisdier knuffelen, een stuk lezen dat raakt, de rommel en je zorgen laten voor wat ze zijn een wens doen en vooral open staan voor wat komt.
 
Liefs

22:35 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

25-08-04

who's game?

Ik heb eens zitten dagdromen over het houden van een blogmeeting. Omdat ik ernaar verlang om nieuwe vrienden te maken en echt ontzettend zin heb in een gelegenheid waarin je jezelf kan heruitvinden en een reden om je echt voor op te tutten.

De meest gekke en fantastische ideeën verdrongen zich om dood te bloeden in praktische beslommeringen.

 

Het idee wat me het meeste aanspreekt, ondanks de organisatie, is een themafeest houden, waarin we allen een beetje verkleed lekkere cocktails kunnen drinken in een gezellige omgeving. De thema’s die onder andere naar voren kwamen:

 

  • Lord of the rings
  • Elfen, heksen en tovenaars (zie ook een beetje hierboven)
  • Angels en demons (zie je al een patroon hier, je kunt bv gewoon vleugeltjes of hoorntjes dragen, lijkt me heel leuk én haalbaar)
  • Black & white (makkelijkst natuurlijk, maar een beetje saai misschien)
  • Hollywood glamour, héél chique en lekker kitch
  • Iets ivm je favoriete tv programma of personage
  • Maskers (voor de ogen, gans het gezicht lijkt me onhandig)
  • …?

 

De volgende vragen reizen ook:

 

  • Waar doe je het (ik stem voor Oostende, anders kan ik zelf niet komen!;-))
  • Hoeveel mensen nodig je uit (plaats?),
  • Wie helpt mee met de eventuele themaversieringen?
  • Wat doe je om de kosten te verdelen?
  • Zouden mensen zin hebben om zich te verkleden?

 

Ik begrijp wel dat het allemaal extra moeite kost, en misschien een beetje geld, maar het lijkt mij ongelooflijk spannend om zo een feest te organiseren. Ik ken in elk geval een paar plaatsen hier waar we het zouden kunnen doen. Ik had gedacht naar de winter toe. Iets met veel kaarsen en sfeer. En leuke muziek.

 

Zouden er mensen in geïnteresseerd zijn? En wie heeft nog leuke ideeën? Wie heeft zin?


14:02 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

23-08-04

De zee en het eiland

Als alles naar wens verlopen was, dan zou ik nu bijna drie maanden zwanger zijn. Ik heb het er moeilijker mee dan in het begin. De onzekerheid knaagt een beetje over hoe snel ik opnieuw zwanger zou kunnen worden én of ik het dit keer zal kunnen voldragen natuurlijk. De kleinste dingen brengen een krop in de keel. Maar gelukkig heb ik zoveel andere zaken aan mijn hoofd dat ik niet verdrink in dit sobere verdriet. Heel binnenkort start een nieuwe cyclus en een verse start.

 

Langs de baan in een weide zag ik een reiger dansen met een schaap. In een bizarre aantrekkingskracht trappelde de reiger vloeiend simultane lijnen naast het waggelende schaap. Een vreemd maar mooi schouwspel.

 

Als de spanningen hoog oplopen, uit dat zich onder andere in de irrationele angst dat mijn geliefden zullen sterven. Liefst ’s nachts, wat zorgt voor slapeloosheid, wat dan terug zorgt voor meer spanning. Nu heb ik ondermeer mijn vader en verschillende andere dichte familieleden verloren, volgend op een nachtelijk telefoontje vanuit het ziekenhuis. De schrik van de nachtelijke telefoonterreur zit zeer diep. Sinds het onderzoek, gaat het slechter met de hartconditie van mijn moeder. Ook mijn zwaarlijvige, puffende, vraatzuchtige hond die ik adoreer, zal geen jaren meer meegaan en dat is nog eufemistisch uitgedrukt. Zo lig ik ’s nachts dan verstijfd van de angst te luisteren, naar een noodkreet. Bang die te horen, bang die te missen. Ik weet wel dat dit zaken zijn waarover ik geen controle heb en als het zou gebeuren dat ik er ook doorheen moet, maar het feit blijft dat deze angst een vervelende bijwerking zijn van mijn paniekstoornis. En ook een beetje verlatingsangst natuurlijk.

 

Voor de rest kijk ik er naar uit mijn opgeblazen creativiteit te kunnen botvieren op het nieuwe appartement van mijn moeder, wat heerlijk om met een tabula rasa te kunnen beginnen. Het oude huis dat al generaties bewoond wordt door familie en dat mijn man en ik ingekocht hebben, is een nachtmerrie om in te richten, de verhoudingen kloppen gewoon niet en wat ik ook probeer, het is nooit dàt. Bovendien dreigen mijn enthousiaste ideeën wel eens te stranden in onervarenheid en soms ook wel eens luiheid, als ik eerlijk mag zijn. Maar geld dat ik er tegenaan gegooid heb, je zou het nooit geloven. Er is nog ontzettend veel werk aan dit huis, maar ergens is dat positief. Ik heb graag een project om mijn verdorven geest in te laten bijten, anders bijt het zichzelf toch maar in de staart.

 

Ik heb mijn lichte afkeer voor Sergio weggemoffeld onder een jasje van chauvinisme en heb gekeken hoe mijn stad het afgebracht heeft in de laatste aflevering van “Fata Morgana”. Vele bekenden passeerden de revue, in verschillende staten van stress en uitputting en de weersomstandigheden waren ver van optimaal, maar we hebben het gered. Anders lag Herr Seele in de zee en ik geloof Connie van mijn vroeger stamcafé. Het is soms een rotstad, onmogelijk om je te verplaatsen door de wegenwerken en bewoond door meer senioren dan Florida, maar ik hou ervan. Oostende, zal altijd voor mij de koningin der badsteden zijn, het wordt tijd dat we de kroon terugkrijgen! Ik ben trots op mijn stad zoals een moeder op haar lastig kind.

 

Ik hoorde laatst een lied waarvan de titel vermoedelijk “The reason is you” is, kent iemand de naam van de vertolkers, want het spreekt me erg aan.

 

 

 

 


16:06 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

21-08-04

Wijze lachende beer

De dalai Lama komt naar Antwerpen op 10 juni 2005. Ondanks mijn agorafobie heb ik nu al kaarten besteld bij Teleticketservice. Het zal wel een massaspektakel zijn maar ik reken op de uitstraling van deze wijze man om heel de zaal te verlichten. De laatste keer dat ik in het sportpaleis was, kon ik het plafond aanraken. Ricky Martin was goed bezig maar vooral heel, heel erg ver weg. Nu zit ik behoorlijk wat dichter. Hopelijk dicht bij een uitgang!

 

Interrelatie,
of de kunst van het gelukkig zijn.

De term interrelatie of onderlinge afhankelijkheid is in het boeddhisme een kernbegrip. De Boeddha stelde nadrukkelijk dat iets of iemand nooit als een opzichzelfstaand geheel functioneert. Juist door de vele verbanden die er tussen ons en de anderen bestaan en tussen de dingen onderling, is het mogelijk dat we zijn wie we zijn en dat alles gebeurt zoals het gebeurt.

Op de vraag waarom het zo nuttig is om de wereld op die manier te bekijken, geeft de Boeddha het volgende antwoord: omdat we daardoor vanzelf minder egocentrisch en eigenzinnig worden. Als we een spontane gevoeligheid ontwikkelen voor de mensen en de verschijnselen om ons heen, beschikken we over een kwaliteit die in allerlei situaties goed van pas komt. Iedereen die dit inzicht in het dagelijks leven toepast – tijdens het ademhalen, eten, werken, lopen, genieten en slapen – zal daar baat bij hebben, want het geluk dat we nastreven voor onszelf is alleen bereikbaar in relatie tot anderen.

Ook in de wereld van de ethiek, wetenschap, politiek en het management blijkt het principe van de interrelatie of onderlinge afhankelijkheid steeds meer aandacht te krijgen. Aan de hand van dit kernbegrip zal de Dalai Lama op zijn bekende eenvoudige maar indringende manier uitleg geven over de vaardige middelen die het boeddhisme ons daarbij kan aanreiken.

 

Even iets anders: geloof je in agressie van onbekende bron? Ik doel niet op zwarte magie, want van mensen die daar keihard in meegaan heb ik mijn buik vol, maar het gevoel hebben alsof iets het op je voorzien heeft. Gisteren bijvoorbeeld kreeg ik een boek op mijn hoofd dat van een rekje tuimelde. Toen ik naast het raam stond deed een rukwind de vliegengor uit het raam wippen om behoorlijk hard op mijn rug te landen. Toen ik wilde een sjabloon uitkerven met zo’n vlijmscherp mesje brak dat af en sprong in mijn gezicht net naast mijn oog. Een elleboog mocht ik daar ook ontvagen. En als klap op de vuurpijl is ons bed vannacht rond 2.20 uit zijn voegen gebarsten en lelijk in elkaar gezakt. Het hout aan de zijkanten is gespleten alsof er een bliksemschicht doorheen gekliefd heeft.

 

Vandaag heb ik twee gelukspoppetjes (van die nostalgische houten die al generaties meegaan en een beetje Russisch aandoen) weggegrist van bij de kassa van de winkel waar we noppenfolie (of bubbeltjespapier) kochten voor de verhuis van mijn moeder. Betaald weggegrist. Die rol staat daar in de hoek, lustig te lonken naar mij en fluistert “squeeze me, squeeze me tight”. I resist for now.

Madonna en konsoorten mogen dan een rood lintje dragen om duidelijk te maken dat ze aan hun innerlijke zelf werken (in tegenstelling tot hun banksaldo), ik draag een lintje met houten popje aan mijn pols om duidelijk te maken dat er voorlopig genoeg gesold is met mij …

 


16:41 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

19-08-04

De zin en onzin van dit berichtje ...

Meestal zijn het de mensen die de wereld een mooiere plaats maken door net dat beetje magie, begrip en liefdevolle aanvaarding uit te stralen. Af en toe echter, worden geïnspireerde bouwwerken neergepoot waar mensen generatie na generatie de schoonheid van gaan inzien. Voor zover mijn inzicht reikt, is de zin van het leven schoonheid ontdekken waar je het kan, je tijd invullen op een een zodanige waardevolle wijze mogelijk (waardevol voor jezelf) en proberen geen deel uit te maken van destructieve krachten en als het even mogelijk zelf een spatje schoonheid te werpen op deze aarde. En het doorgeven van het leven lijkt me ook niet onbelangrijk natuurlijk.

 

Het nastreven van harmonie waarin donker en licht elkaar balanceren lijkt me de meest wetenschappelijke redenering wat zinvol leven betreft.

Het woord “succes” hebben of “succesvol” zijn horen, zijn wat mij betreft details en niet noodzakelijk zinvol of waardevol, weliswaar gegeerd. Het hart verlangt, wat het verlangt, of dit ons nu gelukkig of ongelukkig maakt. Vaak het laatste, maar de mens is koppig en eigenzinnig en zeer aandoenlijk.

 

Alleen in ons hoofd leven we alleen, op de wereld maken me gewoon deel uit van het menselijk ras, van het leven op aarde, in deze tijd en omstandigheden. Dan heeft de vraagstelling wat ons nut wel mag zijn … helemaal geen nut. Ik denk dat de mensen die het meeste nadenken over hun rol in de wereld en de zin van het alles, over wat nuttig is en wat niet, misschien niet de mensen zijn die een uitgesproken nuttige rol uitvoeren in de wereld of hun medemens. Als je bezig bent met nadenken ben je minder bezig met zijn, lijkt me. Maakt het een verschil dat je uit een gevoel van rechtschapenheid en vooringenomenheid reddingswerker bent in Afrika? Als je tot in je knieën in de modder staat terwijl je ontstoken wonden van oorlogsslachtoffers uitwast en tevergeefs oplapt, maakt het dan wat uit dat je de moeite opgeeft een goed mens te zijn omdat je al “goed doet”, al was het maar omdat je het rijke Westen veracht? Ik bedoel maar zijn onze motivaties en onze door het ego ingefluisterde handelingen belangrijk? Actions speak louder than words, zegt men weleens. En ook ik voel me nu een beetje méér mens en nuttig nu ik mijn moeder goed kan bijstaan en leiden in deze verhuiskwesties omdat organisatie één van zaken is, die ik nog kan uitvoeren, en behoorlijk goed,  met mijn gezondheidssores.

 

Ik denk dat wij meer verwachten van het leven, dan het leven van ons.

 

Hebben we niet allemaal een haatliefde verhouding met ons ego? Waarom zeggen we de dat recht hebben trots te zijn, of trots zijn op iemand anders en dit natuurlijk als iets positiefs zien, terwijl trots nota bene één van de hoofdzonden in het katholieke geloof is? Ook de Oosterse wijsgerige richting keurt de grote rol van ons ego af. Wat logisch lijkt, maar kan een mens overleven in deze Westerse maatschappij zonder een gezonde dosis ego om ons bij te staan? Ego en liefde lagen vaak aan de basis van deze zelfverklaarde wonders:

 

Quote De zeven wereldwonderen

Je hebt nog tot einde van dit jaar de tijd om je stem uit te brengen bij de verkiezing van de zeven wereldwonderen voor deze eeuw. Met iets meer dan 10 procent van de stemmen staat de Taj Mahal op kop. De Chinese Grote Muur volgt.
Heb je enig voorstel? Stem dan a.u.b. mee. Wat de deelnemers aan de stemming betreft, blijkt meer dan de helft uit Turkije afkomstig te zijn. Er zijn stemmers uit de hele wereld. Maar o wee, niet eens een half procentje ervan komt uit België.
End quote
http://www.new7wonders.com

 

Vergeef me, ik ben te moe om de prekerige toon uit dit stukje te weren. (les excuses sont fait pour s’en servir” ) en ook dat is onzin.

 

    

 



20:18 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

vervolg Immo

Om even verder in te pikken op het immo-avontuur.

Gisteren was de beslissing genomen het licht op groen te zetten voor een verhuis naar een nieuwe wereld. Een gemaakte keuze brengt rust.

Vandaag werd deze zeepbel doorprikt.

Tijdens het bezoekje aan het immokantoor werd duidelijk dat mijn moeder niet alleen drie maanden + algemene onkosten + gebruik water en elektriciteit zou moeten doorbetalen aan de eigenaar van de huidige studio maar dan ook drie maanden waarborg aan de eigenaars van het nieuwe appartement + de eerste maand huur + nog eens afzonderlijk één maand huur + 21% BTW aan het immo kantoor. Dit begint belachelijk te worden.

Immoman stelde voor dat mijn moeder zou overwegen de studio te kopen maar ik heb familie die ook woont in een dergelijk supergroot gebouw van 10 verdiepingen en zij heeft in de laatste jaren al ettelijke honderdduizenden oude Belgische franken moeten neertellen voor werken aan het gebouw allerhande. Het stopt nooit. Dus dat is geen optie. Bovendien is mijn moeder te “oud” om nog een dergelijke lange lening aan te gaan.

De tip om Daikin te contacteren lijkt mij een goed idee, ware het niet dat als mijn moeder verhuist de studio natuurlijk ongemeubeld achterblijft. Wie wil daar inkomen?

Ik vrees dat mijn moeder gewoon zal moeten afwachten tot haar studio verkocht is en dan, vrij van onnodige kosten, zal moeten uitkijken voor een nieuwe woonst. Maar zoals deze, kan ik het nog “buitenkans” noemen, zullen we wel geen meer vinden. In Oostende zijn er enorm veel oude gebouwen, die muf ruiken, soms wat duister zijn, geografisch ongewenst, wat dan ook. Ik veronderstel dat we zullen moeten vertrouwen hebben, dat er wel iets fijns uit de bus zal vallen…


12:58 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

18-08-04

When dreams keep you awake at night

De laatste paar maanden gaat het er nogal hectisch aan toe ten huize Anxiety & co. Het lijkt wel of de hoorn des overvloeds ons pad rijkelijk besprenkelt met dilemma’s, keuzes en andere tergende ongemakken en obstakels. Laat duidelijk zijn dat ik ondanks mijn chaos en dodelijke vermoeidheid een talent heb voor organisatie en klaarheid scheppen in moeilijke situaties. Maar wanneer het hart (wensen) botst met het verstand (financiële kwesties) dan ben ik net zo verloren als een vlo op het hoofd van Herr Seele. Een klein proevertje van de laatste gekte die me wakker houdt in de duistere uurtjes tussen NYPD blue en de hond die buiten wil.

 

Aangezien de studio aan zee waar mijn moeder verblijft al enkele weken te koop staat (en eerlijk: het al twee jaar geleden voorspeld werd dat ze zou moeten verhuizen), had ik me natuurlijk vol enthousiasme gegooid op het project “vind een droomappartement voor de schepper van mijn leven”.

Wat een beetje buiten de verwachting viel was dat we onmiddellijk een schitterend appartement zouden vallen!

Een gebouw op een hoek van nauwelijks 4 jaar oud, met een mooie witmarmeren trap, lichte en aangename kamers en gelegen in een rustige villawijk. Bovendien valt de huurprijs als bij een wonder net binnen het vooropgestelde budget.

Alleen: het staat pas maar onmiddellijk vrij. En omdat de studio nog niet verkocht is, moet mijn moeder toch nog 3 maanden betalen aan haar huidige verhuurder (een pest van een mens, echt waar), volledig voorbijgaand aan de renovatiekosten die mijn moeder deed voor de studio: een kliklaminaat, nieuwe koelkast, koorden voor de luxaflex en vooral en niet in het minst: een gloednieuwe wc-bril!

Wat neerkomt op drie maanden dubbele huur plus de huurborg van evenveel  maanden voor het nieuwe appartement, plus de verhuiskosten, tel maar op.

De pestvent van de studio wil van geen “verbreking van het huurcontract met onderlinge toestemming” weten. Natuurlijk niet, daarvoor is toch enige menselijkheid vereist, waarvan hij in de laatste jaren bijster weinig blijk van gegeven heeft.

Als je geld teveel hebt (jazeker, het schijnt dat er zulke mensen bestaan) is dit natuurlijk geen dilemma, maar ik ben eens gaan rekenen en de cijfertjes tikten serieus aan. Het begon me een beetje te duizelen.

Natuurlijk is er de druk van het immo-kantoor, weg is weg natuurlijk.

Dus wat doe je dan, als je moet beslissen binnen 24 uur? Woelen, draaien, rekenen, hopen, piekeren, alles op een rijtje zetten, telefoontjes plegen, vloeken en smeken en bidden om klaarheid.

Je weet niet wat de toekomst brengt, dus zou deze financiële opdoffer wel degelijk grote gevolgen kunnen hebben. Anderzijds: het is echt een droom van een woonst.

 

Wat ook een droom moet worden is de fata morgana in Oostende. Ik kijk niet naar het programma (besides Sergio gives me the creepes), maar mijn stad is voor een uitdaging geplaatst en het is de trots van elke kustmens om dit ter harte te nemen. Tijd om de wulpse rokjes boven te halen en van een cocktail te slurpen in deze Samba-illusie?

 

Wat me opviel: ik geloof dat mijn hond een klein beetje – vroegtijdig- grijs begint te worden in haar snoetje. Best een beetje vreemd: mensen worden overal grijs met de jaren: van bakkebaarden en snorren naar borst- en (oh jee) schaamhaar. Een hond, die toch wel haar à volonté met zich meedraagt wordt alleen grijs in de snoet. Kan je dat voorstellen: een hond die van kop tot teen grijs wordt?

 

De laatste dagen mogen genieten van het turnen in de Olympische Spelen, de enigste discipline waar ik een moer om geef. Ik ben absoluut geen kenner maar ik sta in ademloze bewondering voor de acrobatische kunsten, kracht en sierlijkheid van deze jonge mensen. Respect!

 

Ikzelf heb verborgen krachten aangesproken om mijn livingtafel volledig glad te schuren, met de bedoeling het wit te kalken met een soort Woodwash. Daarna heb ik mijn klungeligheid aangesproken om het te verbrodden met een soort witte vernis dat niet wilde indringen. Het resultaat is voorlopig triestig. Na de klungeligheid en ongeloof en frustratie komt opnieuw de kracht aan bod voor een derde ronde afschuren. Zal ik het ooit leren?

De spreuk staat ook nog altijd niet op de muur  gesjabloneerd omdat de plastiek dat ik kocht met de bedoeling de elegante letters er in te kerven bijzonder ondoordringbaar lijkt, de mesjes ontzettend scherp maar onbruikbaar en ikzelf gekwetst en onhandig. Ik ben de vrouw van de ideeën maar voor het fijne werk heb ik iemand nodig. Iemand?



16:34 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

15-08-04

1-2-3

Een paar levenslessen op mijn dertigste( en één):

 

  • Niets is zo mooi of zo slecht als het lijkt
  • Mensen stellen je niet teleur, mensen zijn wat ze zijn en doen wat ze doen, je wordt teleurgesteld in je eigen verwachtingen van mensen
  • Don’t sweat the little things
  • Het leven is niet fair of eerlijk, dus verwacht dat ook niet
  • Leg het nodige respect aan de dag voor alles wat ademt
  • Heb geen spijt, het is nutteloos en verslindt energie
  • Iedereen kan mooi zijn, kleed en gedraag je ernaar
  • Maak vrienden met mensen die je bewondert om bepaalde eigenschappen en probeer deze eigenschappen zelf te cultiveren
  • Probeer altijd één stapje buiten je veilige cirkel te zetten
  • Aanvaard veranderingen zo goed als je kan, net als bamboe is het beter mee te buigen met de wind dan koppig weerstand te bieden en zo af te knakken
  • Elektronische apparatuur zal stuk gaan, en vaak op een slecht moment, wees niet te gefrustreerd hierover, het is buiten je controle
  • Probeer te allen tijde de humor van situaties in te zien, het lucht op en je krijgt minder rimpels op latere leeftijd
  • Wees minder hard voor anderen dan voor jezelf en geef jezelf een kans
  • Sokken verdwijnen, modegrillen vergaan maar een gevoel voor stijl blijft altijd bestaan
  • Neem niets voor vanzelfsprekend: Assume Nothing, laat de feiten en je intuïtie je leiden
  • Slapeloze nachten zijn lang en grimmig en gaan over in lusteloze dagen
  • Niet iedereen is sportief, een gebrek aan lichaamsbeweging is geen misdaad maar maakt wel dik
  • Neem af en toe een time-out van de informatieoverkill op tv, in kranten, het net, de radio, de mensen rondom je heen
  • (mee)roddelen is luchtig vermaak, blijf bij de feiten en ga niet te ver
  • Alleen dronken mensen vinden élkaar leuk, interessant of sexy
  • Een goed product geeft geen dure reclames nodig om zichzelf aan te prijzen, dus loop niet in de commerciële val, zelfvertrouwen kan je toch niet kopen (ps dit geldt niet voor luxueuze lingerie)
  • Verlies jezelf niet in twijfel, uiteindelijk raak je verlamd, maak om het eender welke keuze en blijf erbij
  • Je bent nooit te volwassen om vals te zingen, in je woonkamer te dansen op foute muziek of voor kussengevechten
  • Sex on the beach is een slechte cocktail en alleen sensueel in de film, zand schuurt waar het niet moet, neem ook geen voorbeeld aan het geschreeuw in films tijdens seks of geboorte, het echte leven is minder belachelijk
  • Koop geen kleren in de hoop te vermageren, of kleren die te groot zijn met de bedoeling je te verbergen, wees trots op je vormen, loop in niemands schaduw
  • Wees subtiel met make up en juwelen, draag weinig maar waardevolle juwelen
  • Er zijn Dogpeople en Catpeople, verbroederen mag maar is niet altijd succesvol
  • Wees niet te cynisch, zo lang lopen we hier niet rond en mensen en situaties kunnen je verrassen, als je het toelaat
  • Overschat jezelf niet als chauffeur en hou rekening met onberekenbare gekken op de weg
  • Wees nooit een slachtoffer, niet van verwachtingen, de mode, eten, drugs, drank of sigaretten, anderen, je carrière, emotioneel of fysiek geweld en vooral je eigen idealen
  • Maak je niet druk om wat anderen van je mogen denken: het is tenslotte maar een opinie en iedereen ziet de wereld vanuit zijn eigen perspectieven en ervaringen
  • Liever je eigen volumeloos haar dat zuiver, fris en zacht is dan een grote kop vol vieze producten en stijf van de lak
  • Er is dé waarheid, jouw waarheid en mijn waarheid dus wees begripvol
  • Probeer je eigen levenslessen indachtig te zijn
  • Hou ruimte vrij voor nieuwe lessen

Gisteren "Love actually" gehuurd op DVD, dus deze mag eigenlijk niet ontbreken:

  • Love is all around us (als je het maar zien wil) 

Wie kent er nog een paar?

 



16:50 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

13-08-04

Allen daarheen!

Vrijdag de dertiende: de dag zuchtte en kreunde onder zijn onverdiende, maar loodzware reputatie en de werken in huis streden verbeten voor een soort self fulfilling prophecy. Het was zwaar klote. Positiever was dat we mosselen met frietjes gegeten hebben buiten, tussen twee vlagen door.

 

Deze avond: de regen doet hard zijn best allen zonden weg te wassen, het warmoranje licht van het zoutlampje  kust de schaduwen weg, ik zit opgekruld in mijn versleten, mimosagele designerzetel met een onnodig fleecedekentje verfrommeld tussen mijn benen. Overal liggen tijdschriften, kruiswoordraadsels weggegooid wegens te moeilijk, lege blikjes coke light lemon, de hond snurkt geruststellend en mijn lieve echtgenoot ligt bijna buiten strijd na een lange dag vechten tegen de elementen en het lot. De regen op het raam heb ik altijd het meest huiselijke gevoel gevonden. De mooiste muziek. Tot ik begon te denken aan arme verkleumde diertjes buiten … Tja.

 

Ongewenste tranen van ontroering worden weggeknipperd wegens groot gevaar theatraal te belanden in een half opgegeten potje stracciatelli yoghurt. Ik kijk bijna ademloos van bewondering naar de openingsceremonie van de Olympische Spelen in Griekenland. Het kan de veel te gesuikerde yoghurt zijn maar ik vermoed dat het bewondering was die ik voelde opborrelen, voor de organisators en uitvoerders van dit verfijnde vermaak.

Ik heb me lekker kunnen wentelen in deze samensmelting van de Griekse cultuur van het prille begin tot nu.

De maskers en het jongetje in het “papieren” schip op een enorme plas water, heel lief.

Wist je trouwens dat de gemiddelde mens in zijn leven voldoende speeksel produceert om twee zwembaden te vullen, bijna 24000 liter? Nou ja, behoorlijk vies eigenlijk.

De parade waarin ogenschijnlijk kleurrijke, gedetailleerde muurtekeningen tot leven kwamen die de Griekse samenleving, magie en verwezenlijkingen aantrekkelijk vormgaven van het prille begin tot en met de hoogzwangere vrouw en de DNA sterren…

Prachtig.

Superlatieven dreven naar boven en vervlogen helaas zodat ik ze hier niet kan reproduceren.

Griece 12 points!

 

Vertaling foto: BE WHAT YOU DARE

 

 


21:19 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

12-08-04

When I grow up I want to be Sharon Stone ...

Te moe voor een boodschap van algemeen nut. But do come back.

22:18 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

10-08-04

Bad pussycat

Heb je die mop gehoord van die kat die een vliegtuig kaapte? Vandaag in het nieuws.

 

Hoeveel geluk mag je te leen hebben voor men je benijdt? Opnieuw werden mijn man en ik geconfronteerd met de allerlaagste vorm van communicatie: roddels en leugens. Aanvankelijk word je daardoor flink door elkaar geschud maar uiteindelijk begin je gewoon je schouders op te halen en te zeggen: so what?!

 

We hebben het goed samen, de rest kan ons gestolen worden. Woorden brengen onrust tot ze gepeld worden tot hun naakte, lelijke kern: nutteloze samenraapsels van letters en interpunctie met het zuivere doel het object van afgunst te kelderen. A7 H2. Zeeslag!

 

Naast mij staat een wijnrood boeket rozen te ademen. De kleur voedt mijn hart.

 

Als ik eventjes terugkijk op de tegenslagen van de laatste tijd, en dat zijn er behoorlijk wat, kan ik alleen maar constateren dat ik er sterker door geworden ben.

 

Vandaag wens ik het Leven-zoals-het-is te bezingen. Geen spijt meer van gemiste kansen door keuzes gemaakt uit angst om gekwetst te worden.

 

Veel te vaak heb ik tijdens eindeloze nachten waar de slaap vurig met me flirtte zonder evenwel bezit van me te nemen, uitgebreide scenario’s herschreven vanaf de noodlottige momenten leidend naar de betreurde keuze tot de gemiste belevenis van opperste verrukking.

 

De slaapdronken celebratie van de kans wel genomen.

 

Spijt en schuld, de meest nutteloze onder de destructieve gevoelens lijkt mij.

 

Angst voor verandering uit zich een toestand van verwarring, besluiteloosheid en uiteindelijk paralyse. Het verleden herschrijven is gewoon weer een vlucht in de sprookjeswereld waarin je die oude zelf gedropt hebt. Bijt niet in die appel sneeuwwitje!

Het bereiken van je droom kan je vreemd leeg en onbevredigd laten, terwijl ogenschijnlijk ongeluk je in een heel nieuwe richting kan duwen waar onderliggende talenten zich kunnen manifesteren. Wie zal het zeggen. Wie we zijn is een gevolg van onze keuzes. En zonder appel geen kus van de prins en geen happy end.

 

Vandaag leer ik dankbaar te zijn voor wat ik heb, wie ik ben en de pot op met die gemiste kansen.


22:20 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

07-08-04

waters from heaven

We (lees: mijn man en schoonvader) zijn druk bezig met het omtoveren van een oude, zielige zolder naar een fijne oase om in te rusten. Aangezien ik me ’s nachts meerdermalen uit mijn bed moet slepen om met wisselend succes te gaan plassen, moet er ook een toilet voorzien worden. Vandaag werden de buizen doorgetrokken. Niemand mocht op het toilet van de eerste verdieping gaan, zei mijn schoonvader met grote stelligheid, want de buizen waren losgekoppeld. Had-ie maar zijn eigen woorden eer aangedaan! Ik was net beneden bezig in het waskot toen ik bijna bedolven werd onder kalkkeitjes en ja hoor: water, veel te veel water. Onfris water. Water met urine. Jakkes! Zo zat ik dan in bikini, op mijn knieën lekker te dweilen en de brokstukken samen te vegen. Mijn schoonvader zei laconiek “Och, dat had ik vergeten …” en ik dacht “rotvent” en “waarom zit ik niet lekker buiten met een goed boek?” en ook “een mens moet er iets voor over hebben”.

 

Ik zou graag een spreuk op de muur sjabloneren. Nu zijn er vele spreuken. Wijze woorden, grappigheden en diepe meningen. Ook zijn er veel Amerikaanse firma’s die via het net sjablonen maken met de tekst van je keuze en ook in het lettertype en grootte van je smaak. Veel keuze betekent vele dollars. Met een gemiddelde verzendingskost van 30 dollar leek me dat niet haalbaar.

Daarom heb ik een groot stuk plastiek gekocht in een hobbywinkel met de bedoeling zelf mijn letters uit te kerven met een cutter.

Wat zijn er al veel mooie woorden gesproken en geschreven van in de oudheid tot in de meest recente literatuur en muziekteksten!

Uiteindelijk heb ik gekozen voor een wijze man boven wijze woorden.

De man: Michaelangelo

De vraag: onbekend

Het antwoord:

I saw the Angel in the marble and carved until I set him free

Het lettertype: Black Chancery

De klungel van dienst: moi

 

Tijd voor de Simpsons.



19:17 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

04-08-04

Afscheid

45 Euro, 23 minuten, 2 spuitjes en ontelbare traantjes heeft het afscheid van T. gekost. De dierenarts beaamde dat het hoogtijd was, edelmoedig de laatste stuiptrekkingen van mijn pijnlijke twijfels wegwassend. Het hees miauwen wat ik als teken van onwelzijn zag, noemde de dierenarts: doodsklagen. Doodsklagen. De rillingen liepen over mijn rug toen hij dat zei. Nadien bleek dat het vocht al tot in zijn longen zat. Wat een beklagenswaardig einde van een zalig, avontuurlijk leven. We hebben zachtjes gestreeld en gepraat tot hij in diepe slaap was. De hond krulde voor zover mogelijk rond de benen van de dierenarts, ze wilde niets missen en jankte zachtjes mee met haar oren plat en waardoor haar vragende, ronde ogen nog dieper in mijn ziel boorden. Zoveel vragen, zoveel wijsheid, leek het wel.

T. had de mooiste groene ogen die je kon voorstellen (behalve die van mijn man) en hij is gestorven met zijn prachtige blik wijd open.

Lieve poes.



19:03 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

Vaya con dios

Vandaag mag ik eventjes god spelen en eerlijk gezegd bedank ik liever voor de eer. Het gaat niet goed met T. ons tijgertje met de grasgroene ogen. Aangezien hij niet meer kan eten, krijgt hij ook de medicijnen niet binnen die zijn symptomen moeten verlichten.

“Iemand uit zijn lijden verlossen” kan je niet meer letterlijk nemen dan dit, maar verdomme wat is het moeilijk! Ik, en niemand anders, beslis dat vandaag zijn leven eindigt. De krop in mijn keel bemoeilijkt het slikken, misschien omdat deze keuze, deze macht te groot om in te slikken is.

Volgens Ingrid Bergman bestaat het geluk uit een goede gezondheid en een slecht geheugen. Nou, dat verklaart veel. En deze dag zal ik niet meer vergeten.

Ik ben een overtuigd hondenmens, maar deze poes waarvan op de een of andere onbegrijpelijke manier in de laatste 12 jaar geen één foto genomen is (!) heeft ook zijn plaatsje verdiend in ons verhaal. Dit zijn z’n woorden: grappig, speels, dommig, zelfstandig, mooi, schuw.

Het ergste is dan nog dat ik hem moeten weten te lokaliseren. De lieverd steekt zich de ganse dag weg in dichtbegroeide struiken en ik vind hem niet terug. Moet ik hem dan lokken met lieve woordjes als de dierenarts er is? Met welke belofte lok je een ziek wezen, om het zijn laatste adem te benemen? Nee, dit wordt niet eenvoudig.

 

Ooit leerde ik uit een weinig memorabele film of serie op tv, de volgende “wijsheid”. Aan een groep boeddhisten, wetenschappers, filosofen, enz werd gevraagd het allesomvattende antwoord te vinden die op eender welk dilemma of vraag van toepassing zou zijn.

En hier kwamen ze mee op de proppen:

AND THIS TOO SHALL PASS …

Ik weet nog altijd niet wat ik hier precies van vind, maar het is me al deze jaren bijgebleven en af en toe heb ik zelfs al troost geput uit deze woorden. Ook vandaag.

 

Vandaag zag ik een vermoedelijke half-Braziliaanse familie verhuizen naar een huis in de buurt. Het zag er een ongelofelijk vrolijke, toffe bende uit. De vrouw donker, goedlachs en gezellig dik. De man mager en taai en de vriendelijkheid zelf. Een jonge vrouw met donkere kringen onder haar ogen, bleke huid en knalrood geverfde lange haren en de jonge gast die meehielp één en al tanden en lachende ogen. En dol op dieren. Ze vonden mijn hond mooi. En ze vonden haar charmante opdringerigheid grappig i.p.v. vervelend. Good people. Wat extra spice in de buurt: dat is goed nieuws.

 

Tot slot zou ik nog graag afsluiten met het volgende citaat:

“ I’m an idealist: I don’t know where I’m going, but I’m on my way”


13:41 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

02-08-04

Deep thoughts ... from another

Watch your thoughts; they become words.
Watch your words; they become actions.
Watch your actions; they become habits.
Watch your habits; they become character.
Watch your character; it becomes your destiny.


--Frank Outlaw


20:32 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |