31-07-04

Thank god for the weather ...

Mijn vingers zweven hulpeloos boven het toetsenbord, aarzelend om hun boodschap te verhalen. Vanwaar komt deze remming om de waarheid te delen? Een huwelijk is een verbintenis in goede en slechte tijden, van een dagboek verwacht je niets minder. Toch bestaat er een vrees de lezers, de toeschouwers met een stem, weg te jagen met een opeenhoping van slecht nieuws. Wat verlang ik ernaar hier te juichen en uitroeptekens van vrolijkheid te plaatsen. Maar het zit voorlopig niet zo mee. Jammer dat ik niet kan bieden op wat goed nieuws op Ebay. Vast wel de bestseller van de maand. Geluk kan je niet afdwingen. Je kan erop hopen en de herschreven versie herinneren, je kan het heel soms beleven, maar voor de rest is geluk misschien het goed aflopen van een oorspronkelijk ongelukkige situatie.

 

Wat mijn miskraam betreft, daar heb ik vrede mee. Hoe raar het ook mag klinken, door de vroegtijdigheid, was het - bijna - een non-event. Als ik denk aan het concept Miskraam dat zie ik filmbeelden voor ogen waarbij je de onfortuinlijke heldin terugvindt naast haar bed of op de koude badkamervloer, haar doorzichtig katoenen slaapkleedje verfrommeld en opgetrokken, half bewusteloos in een immense plas bloed. Altijd dat bloed. Overal. En pijn, verschrikkelijk veel pijn. Waarna een spoedopname volgt met een bleke heldin in de klinische omgeving van het ziekenhuis waarbij de witte lakens niet meer kunnen contrasteren met het opdringerige scharlaken bloed van voorheen. En dan zucht/snikt ze: “I lost the baby”.

Nu kan dit wel zijn als je dit scenario zich afspeelt als je een stuk verder in de zwangerschap zit (wat ik niemand toewens), maar in mijn geval is de verdronken droom weggespoeld met iets wat in niets verschilt van ordinaire maandstonden. En wat een geluk! Alleen kan ik nu geen kirrende baby’s zien zonder een krop in de keel te krijgen, maar ook dat gaat voorbij. Althans daar reken ik op.

 

Een paar dagen terug kreeg mijn moeder een onverwachts telefoontje waardoor haar knieën aan het knikken gingen. Ik zag haar leunen tegen de deuropening en een centimeter of 5 naar beneden zakken. De eigenaar aan wie ze de grote studio aan zee huurt, wil zijn eigendom verkopen. De vraag stelt zich natuurlijk of de nieuwe eigenaars het ook willen verhuren of dat ze het zelf willen bewonen. De studio kijkt uit op de renbaan, een golfbaan, de zeedijk, half de stad en omstreken en heeft een tramhalte voor de deur en verschillende tearooms in en rond het gebouw. Bovenal is het “thuis”. Deze mogelijke verhuis is een emotionele, financiële en geografische opdoffer voor haar.

 

Omdat ze al een tijdje terug sukkelt met benauwdheid in de borst, had ze een afspraak gemaakt bij de hartdokter. Deze bekeek haar vanachter zijn brilletje en drong ernstig aan op een nieuw hartonderzoek. Nu dinsdag. Tijdens een dergelijk onderzoek wordt er een snede gemaakt in de lies en daar gaan ze via de (slag)ader naar het hart met een cameraatje. Een behoorlijk precisiewerkje. Stel je voor dat ze uitschieten en je lek prikken, je mag er niet aan denken. De vorige keer dat dit onderzoek plaatsvond, moest mijn moeder vervolgens een hartoperatie ondergaan in het UZ Gent waarbij een stent geplaatst werd om de vernauwde ader terug open te rekken en te houden. Ik houd mijn hart vast …

 

Alsof dit nog niet genoeg is: onze kater T. heeft een levensbedreigende ziekte opgedaan, namelijk FIP. Onze 13-jarige gecastreerde kater loopt erbij alsof hij hoogzwanger is. Zijn buik puilt ongelooflijk uit en hij is een beetje koortsig en lusteloos en zijn lever is aangetast. Deze ziekte komt binnen via het coronavirus dat normaal gewoon een milde diarree geeft, maar soms wordt het kwaadaardig en dan verspreidt dit virus zich via de bloedbaan en het immuunsysteem door gans het lichaam zowat alles aantastend wat het kan. De ziekte is dodelijk, medicatie kan alleen symptomen verlichten.

 

Een positieve noot: in de laatste solden hebben we hardhouten tuinmeubels gekocht: kunnen we eindelijk buiten eten en koffie/fris drinken. Heerlijk vooral nu de zomer eindelijk zijn warme stralen kwistig rondstrooit.

Deze avond trakteert VT4 ons op de première van “Shrek”, we kijken er alvast naar uit.  Niets beter dan humor om de gedachten te verzetten.


19:35 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

28-07-04

Geduld is een schone zaak...

Ik vermoed dat de McAfee antivirus/antispam/firewall/privacy controll een beetje té anti ingesteld was, want ik raakte zelfs op mijn eigen site meer binnen, laat staan dat ik iets zinnigs kon posten. Een lichte hoerastemming maakt zich van me meester. Man over machine.
 
Dingen die je kan doen als je niet (meer) zwanger bent:
 
  • je haar kleuren met de meest chemische stinkende troep van je keuze
  • het nieuwe Japanse restaurantje bezoeken en je orale fixate bevredigen met rauwe vis en groene slierten
  • naar het vuurwerk op het strand gaan en een 1/2 liter flesje wijn drinken terwijl de knallen je oren doen daveren en het zand geniepig in je slipje kruipt (jeans verhelpt dit schurend ongemak, maar als je misschien *naughty spontaneous sex* wil hebben op een openbare plaats dan is een wulps fladderend rokje aangewezen)
  • de rest van het huis verven
  • prachtige boeken lezen die niet gaan over zwangerschap en bevalling
  • met de mobilhome van familie naar de Provence trekken en de lavendeloverdaad opsnuiven tot je er dronken van wordt;en dan een glaasje champagne drinken
  • geld uitgeven aan kleren waar je met je gespannen trommel toch niet in zou kunnen
  • tijd hebben om eerst die innerlijke rust te vinden zodat je kind later niet gaat lijden aan ADHD omdat jij zonodig een gestresste zwangere vrouw was (zie krantenartikels)

Zoals je merkt zijn er plannen.Al wil dat natuurlijk niet zeggen dat ik er niet verdrietig om ben of dat we het binnenkort niet opnieuw proberen. We zullen die verraderlijke chromosonen die er zo'n chaos van maken wel eens een lesje in nederheid leren. Of was het nu net omgekeerd?

 

16:11 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

23-07-04

vliesje

 

Het bezoek aan de gynaecoloog wat uiterst bevreemdend. In de wachtkamer lag er naast de gebruikelijke damesliteratuur (Goed gevoel, Flair, Libelle enz.) ook een netjes in cellofaan verpakt boekje genaamd “Happy Baby”. Al is het nog zo klein, als er een beschermend vlies rond zit is het als een cadeautje. Net een baby dus. Ik stopte het in mijn handtas, keek mijn man in de ogen en zei: “ Hopelijk komt het straks nog goed van pas”. Hij knikte en kneep in mijn hand. Net voor de afspraak zat ik voorovergebogen met zenuwkrampen en hij zat gehurkt voor me terwijl hij mijn handen vasthield. “Ik zal er zijn voor je, je mag altijd met me praten als het nodig is, ik ben er echt voor je”.

 

Na een inleidend gesprek bij deze nieuwe, zachtaardige dokter werd ik begeleid naar de martelstoel. Het verdict was niet goed. Op de echo zag je een klein, zwart vlekje dat zowel een wondje in de baarmoeder kon zijn als het vruchtzakje bij een zwangerschap van 4 weken. Ik ben 6 weken.

Bij gebrek aan een sluitende hypothese, werden de volgende ideeën voorgedragen:

·         Het horrorscenario van de buitenbaarmoederlijke zwangerschap met alle complicaties van dien: (spoed)operaties en als toetje zelfs levensbedreiging als je er niet snel genoeg bij bent, ook een sterk verminderde kans om ooit nog goed zwanger te worden

·         Het meer aanlokkelijke idee dat de zwangerschap veel later gestart is dan we dachten en dat de vrucht dus pas 4 weken zou zijn (wat tegengesproken wordt door het feit dat ik al positief getest heb op 10 juli)

·         Het miskraam

 

Eén op tien vrouwen doet een miskraam, in mijn leeftijdscategorie (31) liggen die cijfers nog hoger. Het is net een geheim verbond, al die verloren vruchtjes en hun zwijgende ouders. Is het de schaamte? Is het omdat mensen ervan uitgaan dat de afbreking van een prille zwangerschap niet ernstig genoeg is om uitgebreid bij stil te staan? Is het omdat dit verdriet zo privé en intiem is dat het nauwelijks de slaapkamer verlaat?

Maar luister maar eens goed. Eens je op de hoogte bent van deze staatsgreep van moeder natuur, zie en hoor je het overal.

Niet een groep waar ik persé wilde bijhoren, maar ook dit is het leven. Geen leven zonder dood. De willekeur van de natuur en de chromosomen. Op basis van deze blauwprint kon blijkbaar geen stevig huis bebouwd worden.

Ook de dokter drukt me op het hart: “Zoek geen redenen want die zijn er gewoonweg niet.”

 

Doordat ik zo hard mijn best deed me sterk te houden bij de dokter (waarom eigenlijk?), ben ik uiteindelijk buiten gegaan met nog tientallen vragen aan mijn hoofd. Een deel van mij vond ik dat me niet moest aanstellen, omdat het nog zo vroeg was. Mijn man en ik hadden één mantra die we telkens opnieuw naar voren brachten: beter nú op zes weken dan later op 3-4-5-6 maanden.

Voor alle zekerheid is er een afspraak volgende week voor een nieuwe echo, behalve als mijn regels goed doorkomen. Dan ben ik terug een tabula rasa.

 

Ik nam thuis het boekje “Happy baby” uit mijn handtas en barste in tranen uit.

 

Deze nacht werd ik weg en weer geslingerd tussen hoop en wanhoop, ook al omdat ik sinds gisterenochtend geen druppel meer verloren had. Konden we ons toch vergist hebben in de berekeningen? Mijn bed was een martelkamer waarin ik bezweet en uitgeput moest aanhoren hoe de verschillende scenario’s zich aanboden en hun zaak om ter hardst probeerden te verdedigen. Ik werd er goed gek van, die onzekerheid altijd.

 

Vandaag heb ik barstende koppijn en heb ik ondertussen weer wat bloed verloren.


12:18 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

22-07-04

little drops of dying hope

Ik voel me al dagen zo raar, maar niet echt zwanger. Vandaag verlies ik wat bloed. Weliswaar heb ik geen krampen of pijn, maar de kans dat dit fout loopt lijkt me toch wel behoorlijk. Het snoert me de keel dicht. De (enige) reactie van een dicht familielid: “goh, je hebt het al aan zoveel mensen gezegd”, alsof dàt me wat kan schelen! Bovendien heb ik het persoonlijk aan welgeteld drie mensen verteld: die persoon in kwestie, een ander familielid omdat ik niet wilde dat die persoon het toevallig zo horen van mijn bemoeizuchtige buur wiens oren flapperen (ook familie) en mijn tandarts, uit voorzorgsmaatregel. En jullie natuurlijk. Waarover datzelfde familielid ook al zeer negatief deed. Ik denk dat het misschien moeilijk te begrijpen is dat ik hier effectief steun aan heb, om het te verwoorden en te delen met dit netwerk van verbonden zielen en pc’s. Mijn man is wel lief en speelt graag de brenger van dit verrukkelijke nieuws naar zijn collega's en anderen toe, maar praat er thuis niet graag over; telkens ik het onderwerp zwangerschap/miskraam naar voren breng, begint hij over iets anders. “Ik wil me niet te erg verheugen voor het geval het misloopt …” is zijn aandeel.

Nou daar ben ik vet mee! Met wie moet ik dan praten? Met mezelf zeker.

En jullie dus.

Nou: ik ben bang.



12:06 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

21-07-04

het moment ervoor

Een reproductie van dit schilderij van Richard Franklin "To go beyond" siert al mijn living sinds het begin van de jaren '90 en boeit me nog steeds mateloos. Er gaat geen dag voorbij voor ik even stilsta bij dit intiem beeld. Ook de titel spreekt tot de verbeelding. Het lijkt wel een werk uit de renaissance waarin de Griekse mythologie vereerd en nieuw leven ingeblazen werd via kunstwerken allerhande, maar Richard Franklin was gewoon een Amerikaan, geboren in de jaren '60. De jaren 1960. Hij deed veel ervaring op in het buitenland, waaronder België. Helaas stierf hij opo 35-jarige leeftijd in een kleine vliegtuigcrash. Jammer.

21:45 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

18-07-04

De zee en het kind

Vanuit een drukkend hete dag is er gisteren een indrukwekkende storm geboren, die, hier aan de kust, nogal wat verwoesting en overlast nagelaten heeft. Wij, kustmensen hebben nogal eens de rare neiging naar de vurige, charismatische zee te trekken bij het allerslechtste weer. Om ons te vergapen aan het kolkende water met ruige, witte koppen, terwijl de wind de kleren bijna van je lijf rukt en ijskoude druppels je gezicht en nek besproeien. Al zie je het zeetje bijna nooit (omdat je geen strandligger bent), de zee maakt wel een absoluut deel uit van je wezen. Als een minnaar waar je met nostalgie aan terugdenkt. De zin “weet je nog dat jaar toen de zee bevroor?” maakt deel uit van het gemeenschappelijke geheugen, weliswaar van voor mijn tijd. Al met al, was deze zeemens gisteren te vermoeid om nog te gaan één wezen met de kracht van de natuur, in het teken van water en lucht.

 

Ik voel me niet echt zwanger, al protesteren mijn ontzettend gevoelige borsten hier luidkeels tegen. Wat ik nu ervaar is een omhelzend gevoel van afscherming en privacy. Hoe ik, toen de spiraal verwijderd was, aan iedereen die er om vroeg vrolijk uitlegde dat wij, jazeker, echt wel gingen voor een kindje. Alsof dat alle andere vragen rond de invulling van je tijd buiten spel zette. Wat het ook deed. En wat ook de bedoeling was. Nu merk ik dat ik diezelfde mensen ontwijk die ik in mijn enthousiasme met onze kinderwens om de oren sloeg. Nu ik effectief zwanger ben, wil ik het aan zowat niemand kwijt. De eerste drie maanden waarin de kans op een miskraam het grootst is, lijkt me dat ook ergens logisch, maar het is meer dan dat. Bijvoorbeeld de gedachte dat jan en allemaal misschien over mijn ooit prominente buik zal willen aaien, bezorgt me rillingen van afschuw. Blijf van mijn lijf, is blijkbaar de leuze van de dag. Ik wil zelfs niet echt vrijen voor het ogenblik. Zucht. Dit verandert vast, anders zit ik met een begrijpende maar heel gefrustreerde echtgenoot, om van mezelf maar te zwijgen

11:13 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

15-07-04

I carry your heart


i carry your heart with me(i carry it in
my heart)i am never without it(anywhere
i go you go,my dear; and whatever is done
by only me is your doing,my darling)
i fear
no fate(for you are my fate,my sweet)i want
no world(for beautiful you are my world,my true)
and it's you are whatever a moon has always meant
and whatever a sun will always sing is you

here is the deepest secret nobody knows
(here is the root of the root and the bud of the bud
and the sky of the sky of a tree called life;which grows
higher than the soul can hope or mind can hide)
and this is the wonder that's keeping the stars apart

i carry your heart(i carry it in my heart)


e e cummings
















peace.gif


 

Binnen enkele dagen wordt ook het hart van mijn baby gevormd. Dan draag ik het mooiste hart van allemaal, dat van hoop en verwondering.

15:58 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Meesterpendel

Ik slaap weinig tot niet en mijn hoofd is bewolkt.

 

Het leven zoals ik het ervaar, is een slingerende pendelbeweging.

 

De pendel zwiert mijn gevoelens en gedachten tussen twee uitersten. De gedachte aan een leven als vrijbuiter en avonturierster lokt me soms weg van het lot dat mij een leven wil schenken als echtgenote en moeder. Hoe twee woorden die zo een schat aan levenservaring en inlevingsvermogen vergen toch een dergelijke beklemmende klank hebben. Hoe vrij kan je zijn binnen de ommuurde stad die een huwelijk is? In gedachten klim ik af en toe over die muren en zet het op een lopen naar een niemandsland waar ik vrij ben om van nul te beginnen.

Alleen heb ik nooit geleefd als Hemingway. Of immense bergen bedwongen met fysieke  en mentale kracht, en daar gemediteerd met de meest Verlichten. Ik heb geen orgieën beleefd op het karnaval van Rio of het noorderlicht gezien in de armen van mijn soulmate.

Maar de gedachte dat het misschien kon was er een die zowel vrijheid als onrust schonk. De vrijheid van de keuze en de onrust van het niet vervullen van je doelen. Vrij zijn doe je in om het even welke omstandigheid. In je hoofd. En ik spreek van een lot, maar de keuze was aan mij. Hoewel de gevangenschap die mijn lichaam me opdringt (de gezondheidsproblemen, niet de zwangerschap natuurlijk), de keuzes helpt beïnvloeden. Maar maakt dit de keuzes fout? Hoe kan kiezen voor liefde en geborgenheid fout zijn?

Bovendien kan te veel keuzes hebben net zo verlammend zijn als geen. Misschien nog meer. Hoe meer keuzes, hoe meer stress.

Ergens waar de pendel tot rust komt en stilstaat, ligt die innerlijke rust. Maar dan ben je dood zeker?

 

Het voelt een klein beetje alsof je een beetje afscheid neemt van je eigen grote plannen om de wereld te veroveren als je een kind neemt.

Een kind nemen is het leven doorgeven.

Net alsof je zegt: hier is het leven; hier is de wereld, maak jij er nu maar iets speciaals van!

Ik heb gefaald in grote dromen te leven, maar aan jou het allernieuwste begin.

Toch ben ik ontzettend blij met mijn man, mijn huwelijk, zelfs mijn leven. En ik mag dan misschien, hopelijk, de wereld schenken aan een kind, dit kind zal vast wel een heel nieuwe wereld schenken aan ons. Ook voor ons een nieuwe kans en een nieuwe verhaallijn.

 


11:39 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

13-07-04

Menslief

Ik kan me niet herinneren wanneer ik mijn lichaam niet ervaren heb als een semi-vijandige buurt, met de duistere kracht van onvoorspelbaarheid er voorzichtig rondgewassen en snel opgeschrikt als een jong vogeltje.

Daarom lijkt het mij ook uitzonderlijk dat er een nieuw mens zich hier thuis genoeg voelt om een start te maken. Ben ik dan toch veiliger dan ik dacht? Waarom voel ik me dan zo vreselijk de laatste dagen? De angst rukt aan mijn maagbanden ’s nachts en overdag is het zachtjes verkennen als een blinde in een onbekende ruimte.

 

De voorzichtige vreugde strijdt verwoed met de 3-maanden bezorgdheid. Gaat dit goed? We durven nauwelijks elkaar blij in de ogen te kijken, altijd draait er één de blik weg uit schrik het onuitspreekbare te tarten, over ons af te roepen. Na alle verhalen over moeilijk zwanger worden, voel ik me een beetje verlegen met deze supersnelle verbinding.

 

De wind mag ook eens zijn geluksregen over ons strooien.

 

De godin van de angst met de grootste braakfobie, overgeleverd aan grotere krachten, gedwongen de controle op te geven en zich over te leveren aan de wil van de natuur. Het beneemt me de adem.

 

Wat verlang ik naar geruststelling! Een echo met een kloppend hart, de wetenschap dat de welkome gast zijn nestje gemaakt heeft op een veilige plaats.

 

Nooit verwacht dat dit een soortgelijk voorzichtig aftasten ging worden. Het is alsof ik ook ik opnieuw geboren moet worden, niet alleen als moeder en als vrouw maar ook als mens en individu. Mijn lichaam behoort nu een ander toe. En misschien is dit goed.


12:35 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

10-07-04

Martini baby

Het beeld dat mensen hebben van comapatiënten is die van warme lijken, neergevlijd in ziekenhuisbedden met ruwe lakens en hier en daar een plastiek buisje dat hangt te bungelen. Ook ik was verbaasd toen ik leerde dat die mensen soms ook gewoon een zittend leven leiden (?) en zelfs min of meer zelfstandig eten. Het beeld klopt niet met het gevoel. Is er iemand thuis?

 

Om maar duidelijk te maken dat ik deze morgen in een soortgelijke toestand mijn bed met veel te warme donsdeken, uitstrompelde. Een gruwelijke nacht vol angsten en waangedachten had me ettelijke uurtjes gezelschap gehouden. De onwelkome gast. Zo was er een deel van mij overtuigd een “serial killer” te zijn. En alsof dat nog niet genoeg was, ook een “child molestor”. Nu weet ik dat zulke gedachten ontstaan in een paniekreactie van het lichaam, dat ze nergens op slaan en dat het gewoon een ontsnappingsroute is van een door emoties en stress overbelast brein. Maar neem het maar van mij aan dat het bijzonder echt aanvoelt als je gedachten hebt die niet van jou lijken. De aflevering die ik achter de kiezen had van Specials Victims Unit, na middernacht, bleek hoofdsponsor wat creatieve bijdrage in mijn waanzin betrof.

 

Als je besluit dat je graag een kind op de wereld wilt zetten, wordt je woordenschat snel gekleurd door woorden als “ovulatiedatum” en “HCG-waarden”.

 

De volgende symptomen staan bekend als vroege zwangerschapstekenen:

·         het uitblijven je menstruatie (logisch)

·         misselijkheid (met mijn gestresste maag, who can tell?)

·         vaker moeten plassen (altijd al een minuscuul blaasje gehad)

·         vermoeidheid (sign of the times)

·         gevoelige borsten, tepelhof wordt donkerder, bij bleke huid een netwerk van adertjes

 

Borsten, en zo noem ik ze ook, geen enkel lapwoord is ze waardig, die van mij of om het eender welke andere vrouw (met natuurlijke) borsten, zijn een persoonlijk privilege van vrouwen. Ze zijn zacht en rond en geliefd. Nu vond ik mijn borsten toch wel wat pijnlijk aanvoelen en leken ze wel het paar van een Victoriaanse dame.  Een beetje voornaam en doorschijnend met lichtblauwe aders hier en daar. Net als Michelle Pfeiffer in een van mijn favoriete films aller tijden: Dangerous Liaisons. Ik sloot mijn handen om mijn kostbare schat en vroeg me af: zijn dit zwangere borsten? Voelen die zo aan? En wil dit zeggen dat ik bijvoorbeeld negen maanden lang niet meer op mijn buik kan liggen?

 

Terug naar mijn verstoorde toestand van deze morgen. Die nadenkend zat ik, in mijn lentegroen slipje, voorovergebogen en met gespreide benen op de gesloten toiletklep. Ik vond het wel eens tijd een zwangerschaptest te doen.

Vreemd was dat ik dringend moest plassen, en tegen het moment dat ik het kartonnen doosje opengedaan had, het weerspannig, plastiek omhulsel van de tester verwijderd had, de toiletklep omhoog en het slipje naar beneden gedaan had, ik niet meer kon. Zucht.

Ik heb al gehoord van mannen die niet kunnen plassen als iemand in de ruimte is, laat staan toekijkt, maar een dame die niet kan plassen terwijl het hoogdringend is, omdat je op een staafje moet mikken? Niet echt, nee.

 

Een half uurtje later en na een glas Appelsientje (ja, echt wel veel lekkerder dan Minute maid) kon ik een tweede poging wagen. Ditmaal voorzag ik een tupperware potje, dat niet meer in roulatie was, om mijn bescheiden aandeel in te deponeren.

Verscheen er daar geen verlegen, zachtroze streep?

Op de bijsluiter las ik dat dit wel degelijk een positief resultaat was maar om de volledige fuchsia streep te verkrijgen, is het raadzaam drie dagen te wachten en de test opnieuw te doen. Drie dagen wachten? Wat vragen ze nu!

 

Ik hoop dat deze gast zich wel welkom voelt en besluit te blijven.



21:42 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

07-07-04

witte bruid en bruine cacao

Deze morgen was ik een gast op de huwelijksdag van mijn broer, waarmee ik 15 jaar in leeftijd en lichtjaren in opvattingen verschil. Toegeven, het is zijn derde huwelijk. En we zijn  bepaald geen hechte bondgenoten. En er bestaat zelfs een nodige dosis wrok en teleurstelling tussen ons. Maar ik was er. Omdat ik kon. Omdat ik mocht. Omdat ik wilde.

 

Met mijn man aan mijn zijde, die er ongelooflijk knap uitzag. Als je in een ruimte met verschillende mensen bent is het altijd een heimelijk pleziertje om te kijken naar je geliefde en je voor te stellen dat het de eerste keer is dat je hem ziet. Vind je hem aantrekkelijk?  Zou je opnieuw de moeite doen hem beter te leren kennen?

Vandaag was het antwoord: dubbeldik ja.

 

Het privilege zich feestelijk aan te kleden en op te maken voor een memorabele gebeurtenis is niet langer het voorrecht van vrouwen alleen, maar wat zijn we er goed in, mijnheer. Soms geloof ik dat het optutten en de voorbereiding zelf vaak meer plezier met zich meebrengt dan de eigenlijke gebeurtenis zelf. Omgekeerd kan je natuurlijk de fijnste, meest impulsieve avonturen beleven als je zonder verwachtingen in je versleten jeans de deur buiten stapt.

Mannen worden trouwens niet echt aangetrokken door onze kleding, juwelen of wat dan ook van expliciet uiterlijk vertoon. Ze vallen op onze geur. En onze uitstraling. En vaak voelen vrouwen zich beter in hun vel na een beetje optutten en dat stralen we uit.

Als een aantrekkelijke vrouw een kamer binnenkomt, taxeert ze de aanwezigen. Niet de mannen. De andere dames. Wie is er mooier? Wie niet? En later: wie is er jonger? En wie niet? Geen scherpere kritiek dan de genadeloze blik van een vrouw. Jonge meisjes schudden misschien hun hoofd, maar dat is de charme van de jeugd. De onbevangenheid en openheid. Het puur op zichzelf gefixeerd zijn. Maar vroeg of laat verdeel je die kamer in concurrenten en niet-concurrenten. De vraag is alleen: wat is de verborgen schat? Waar vecht je voor? Je jeugd? Je schoonheid? Je man? Je illusies misschien.

 

Als vrouw op een huwelijk, waarbij je dus niet de bruid bent is het absoluut van slechte smaak getuigen om in het wit gekleed te gaan. Dus heb ik mijn fleurigste zomerjurk met bontgekleurde sandaaltjes met hoge hakken aangetrokken en een bijpassende pashima-sjaal als bescherming tegen de wrevelige wind. Het haar in een speelse staart zodat de puntjes sensueel over je rug dansen. Net.

 

Het koppel zelf was verzorgd maar heel erg gewoontjes gekleed. De bruid was wel degelijk in het wit: een capri-broek, T-shirt en gilet. Niet mis voor een zomerse dag en wie wil nu nog een smak geld uitgeven aan die huwelijksindustrie als je al door het leven en de liefde beproefd, nog maar eens een poging waagt? Lekker los onder de vrienden was duidelijk de leuze en waarom ook niet. En toch had ik zo graag de kans gehad wat advies te geven, voor een meer vrouwelijke uitstraling. Een bruid waardig.

Maar ze zagen er gelukkig uit. En dat was goed.

 

In een kort heksenritueel gebaseerd op de vier elementen: water, vuur, lucht en aarde werden ze nog eens spiritueel met elkaar verbonden. De wierook stonk. Mijn moeder kreeg een kaars van haar zoon en barstte in tranen uit. En de bruid giechelde, zoals gewoonlijk.

 

Waar ik niet op gerekend had, was dat uitgerekend ik het boeket zou vangen. Het gebruik zegt dat alle ongehuwde dames een kans maken het bloemstuk te vangen en zo de volgende te zijn in het bootje te stappen. Een beetje vervelend gebruik, wat toch met veel ambiance gepaard gaat. Alsof trouwen zo begeerswaardig is bij deze generaties! Maar af en toe lijkt de romantiek her op te leven en ook dat is goed.

Nu wenste het koppel dat àlle dames, getrouwd en vrijgezel zouden meedingen naar het felbegeerde stuk dat voornamelijk bestond uit rode rozen en witte fresia’s.

Ik positioneerde me helemaal vooraan, naast mijn nog steeds diep ontroerde moeder. Ik was ervan overtuigd dat het boeket helemaal over onze hoofden zou vliegen en zou landen middenin de groep jonge meisjes met veel te korte rokjes (in het wit trouwens) die toe gejoeld werden door hun slungelige vriendjes met magere polsen en beginnende baardgroei.

 

Ik prevelde bij mezelf: als ik hem vang, dan krijgen we een kindje. Daar heb je dat magisch denken terug.

 

Ik ving hem met één hand. En schonk hem toen aan mijn moeder. Die hem wilde schenken aan de korte rokjes achter ons, die hem edelmoedig aan mijn moeder terugschonken. Ja, er werd heel wat weg en weer geschonken.

 

Voor de maaltijd zijn we niet meer gebleven. We hebben snel wat lekkers ingeslagen bij de Italiaan en thuis onze gemakkelijke plunje aangetrokken en wat met de Playstation 2 gespeeld (Ratchet & Clank 2) omdat de vader van mijn man onverwachts forfait gaf op de geplande arbeid voor die namiddag. Al met al een meevaller.

 

Minpuntje was dat de royale portie tiramisu op de grond viel, toen ik hem reeds voorgenietend uit de koelkast haalde. Crèmevulling en verse cacaopoeder overal. En zo eindigde de dag toch nog nederig op mijn knieën.


22:10 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

04-07-04

de kleine belofte

Nog altijd elegant aan het slalommen tussen het creatieve denkwerk, de slungelinge ladder en de boerende verfpotten. Weinig tijd om de blogjes te bezoeken. Jammer.
 
Dit weekend al lekker genoten van mijn home-made vegetarische pasta, met een flesje Bernard Massard Brut en een DVD: the last Samurai. Prachtige omgeving in die film trouwens. Mijn man verjaart dinsdag (deze tegendraadse kreeft wordt 25)maar dan is er weinig gelegenheid om eens speciaal tijd uit te trekken voor een champagne-ontbijtje en lekker lang vrijen tot de noen ;-)
 
Door mijn overgevoelige maag drink, of liever dronk, ik zo goed als nooit alcohol, maar sinds onze bewust onbeschermde seksuele uitspattingen, heb ik ontzettend veel zin in wijn, champagne, cocktails, als het maar druipt van duizeligmakende dampen! De verboden vrucht smaakt zo zalig zoet, maar kriebelt daar geen schuldgevoel? Wat als ik de heimelijke samensmelting van onze DNA nu al laat bubbelbaden in Levis verflucht en veredeld druivengist, met god weet welke verwikkelingen tot gevolg?
Eén vrouw op vier doet een miskraam, zeggen de statistieken, wat niet belet dat diezelfde vrouwen wel gezonde kinderen op de wereld zetten bij andere gelegenheden. Al met al een straf cijfer. Waarachter vaak een stil verdriet schuil gaat. 
Ook heb je zo'n 20% kans per eisprong dat fase 1 van de bevruchting lukt.
Behalve als je vreemdgaat, een naïeve tiener bent, een one-nightstand beleeft met een exotische zeiler of zielige collega; kortom: ab-so-luut NIET zwanger wenst te worden. Want DAN, ja dan is de kans veel groter, waarschijnlijk de overige 80%.
 
Ik schat nog een dikke week voor ik uitsluitsel krijg over onze eerste echte poging om onze bedactiviteiten te bezwangeren met voortplantingsdromen. De duidelijke PMS-symptomen fluisteren me nu al in dat we ons best volgende maand opnieuw suf mogen vrijen in een nieuwe poging een klein mensje te creëren.

22:08 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

02-07-04

Wiskunde en zeepaardjes

Af en toe word ik geraakt door een zekere schoonheid die me voorheen nog niet was opgevallen en door de lichtjes obsessieve persoonlijkheid die ik in leen heb, probeer ik dan ook zo veel mogelijk informatie over dit onderwerp te vinden, totdat de felheid eraf is, of totdat ik een nieuw onderwerp van verlokking ontdek.

 

Ditmaal was het onderwerp het sierlijke zeepaardje. Een aparte vis die vooral uit kraakbeen bestaat, zich voedt door het water met het plankton naar zich toe te zuigen en waarbij de mannetjes de bevruchte eitjes uitbroeden.

 

Terwijl ik op zoek was naar afbeelding van dit bizarre beestje, ook wel om de fascinatie voor dit, toch ook wel, lelijk creatuur te kunnen plaatsen, botste ik op het werk van Robert Kauffmann:

 

(het lukt me helaas niet om de verschillende werken hier te tonen)

 

The Art of Robert F. Kauffmann

Robert F. Kauffmann is een fel gelauwerde artiest, auteur, en computerprogrammeur uit New Jersey. In zijn universiteitsjaren ontwikkelde Robert zijn eigen artistieke stijl geïnspireerd op zijn achtergrond in computerwetenschappen en wiskunde, maar ook het werk van de wiskundige B. Mandelbrot, je weet wel: de uitvinder van de fractal geometrie, waarmee je die leuke kleurige tekeningen kan ontwerpen.

Robert Kauffmann noemt zijn werk Mathematische Surrealisme.

Hier het voorbeeld van het zeepaardje:

Praktische  uitleg:

 

“Seahorse shapes can be stacked inside the outline of a seahorse to imitate the texture and segmentation of a seahorse; the design can also be carried to infinite recursion. Since all parts of the design are part of the recursion, this design shares a property in common with holographic plates: Any area cut from the whole will a complete but less resolved copy of the whole. This design has other significant mathematical properties: It may be defined recursively as a Cantor Set, or iteratively as an Iterated Function System.”

 

 






14:16 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |