18-07-04

De zee en het kind

Vanuit een drukkend hete dag is er gisteren een indrukwekkende storm geboren, die, hier aan de kust, nogal wat verwoesting en overlast nagelaten heeft. Wij, kustmensen hebben nogal eens de rare neiging naar de vurige, charismatische zee te trekken bij het allerslechtste weer. Om ons te vergapen aan het kolkende water met ruige, witte koppen, terwijl de wind de kleren bijna van je lijf rukt en ijskoude druppels je gezicht en nek besproeien. Al zie je het zeetje bijna nooit (omdat je geen strandligger bent), de zee maakt wel een absoluut deel uit van je wezen. Als een minnaar waar je met nostalgie aan terugdenkt. De zin “weet je nog dat jaar toen de zee bevroor?” maakt deel uit van het gemeenschappelijke geheugen, weliswaar van voor mijn tijd. Al met al, was deze zeemens gisteren te vermoeid om nog te gaan één wezen met de kracht van de natuur, in het teken van water en lucht.

 

Ik voel me niet echt zwanger, al protesteren mijn ontzettend gevoelige borsten hier luidkeels tegen. Wat ik nu ervaar is een omhelzend gevoel van afscherming en privacy. Hoe ik, toen de spiraal verwijderd was, aan iedereen die er om vroeg vrolijk uitlegde dat wij, jazeker, echt wel gingen voor een kindje. Alsof dat alle andere vragen rond de invulling van je tijd buiten spel zette. Wat het ook deed. En wat ook de bedoeling was. Nu merk ik dat ik diezelfde mensen ontwijk die ik in mijn enthousiasme met onze kinderwens om de oren sloeg. Nu ik effectief zwanger ben, wil ik het aan zowat niemand kwijt. De eerste drie maanden waarin de kans op een miskraam het grootst is, lijkt me dat ook ergens logisch, maar het is meer dan dat. Bijvoorbeeld de gedachte dat jan en allemaal misschien over mijn ooit prominente buik zal willen aaien, bezorgt me rillingen van afschuw. Blijf van mijn lijf, is blijkbaar de leuze van de dag. Ik wil zelfs niet echt vrijen voor het ogenblik. Zucht. Dit verandert vast, anders zit ik met een begrijpende maar heel gefrustreerde echtgenoot, om van mezelf maar te zwijgen

11:13 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

wondering uitwaaien in de storm en hopen dat alles optrekt in je onduidelijke gevoelens...
just keep on going...
cms

Gepost door: cms | 18-07-04

Blijf van mijn lijf Het is en blijft jouw buik ... jij bepaalt strakt wie het gestamp van het wondertje dat zich daar ontwikkelt mag voelen!!!
En de zee ... wegens omstandigheden heb ik enkele jaren geleden 9 maanden dichtbij - weliswaar de Nederlandse kust vertoefd ... de heimwee is altijd gebleven ;

Gepost door: Free my Soul | 18-07-04

zee lieve godess
de zee, een kind in wording
rust, wind
ik hoop voor jou
groetjes
vhi

Gepost door: vhi | 18-07-04

Hmm de zee! Ik ben verliefd op de zee, ook al woon ik er niet. 'k Woon wel in West-Vlaanderen, maar het is toch een uurtje rijden of sporen naar de zee. Zodra het weer er een beetje naar is, gaan Stijn en ik een dag naar de zee. Wandelen op de dijk, maar nog veel liever slenteren door de duinen en genieten van het uitzicht. Oh wat verlang ik tot ik mijn rijbewijs heb!

Over je zwangerschap :) Ik zou denk ik ook niet willen dat iedereen zo maar over mijn buik begint te wrijven. Mijn man natuurlijk, en misschien mijn ouders. Maar kennisen, vrienden, brrr neen; enkel als ik het zelf zou vragen. Probeer gewoon (mja ' gewoon ') te relaxen en te genieten van het wonder in je buik!

Gepost door: Manlome | 18-07-04

buik en consoorten Alleerst proficiat met je zwangerschap! (oké een cliche zinnetje)
Probeer je niet te veel zorgen te maken over mogelijk problemen etc... die komen als ze willen komen en blijven weg als ze willen wegblijven. Beschouw het maar als natuurlijk.
Qua sex die van mij moet het al gans de zwangerschap zonder stellen, gewoon ik te bang voor mogelijke gevolgen.
In jouw geval zou ik me daar de eerste 3 maand geen zorgen over maken, verminderde goesting is een gevolg van zwanger zijn. Volgens de boekskes gaat da over na 3 maand en komt de goesting vanzelf terug.
;-) dus hou de moed erin en laat manlief nog niet wanhopen.
Dat aaien over de buik ... ach dat doen ze pas als je een buikje begint te krijgen dus dat duurt ook nog even.
En gewoon kwaad kijken of afblijven rond je nek hangen moet wel helpen.
Een normale mens vraagt dit eerst aan een zwangere vrouw, maar tja wie op deze aarde is nog normaal.
Hou jullie goed en dat zwanger gevoel komt heus nog wel opdraven lol
x
Het beste (bedankt voor je bezoekje aan men blog, deed me eraan herinneren dat ik dringend moest upgedate worden op jouw blog, en kijk nu een nieuwtje ;-)

Gepost door: Torill | 19-07-04

De commentaren zijn gesloten.