15-07-04

Meesterpendel

Ik slaap weinig tot niet en mijn hoofd is bewolkt.

 

Het leven zoals ik het ervaar, is een slingerende pendelbeweging.

 

De pendel zwiert mijn gevoelens en gedachten tussen twee uitersten. De gedachte aan een leven als vrijbuiter en avonturierster lokt me soms weg van het lot dat mij een leven wil schenken als echtgenote en moeder. Hoe twee woorden die zo een schat aan levenservaring en inlevingsvermogen vergen toch een dergelijke beklemmende klank hebben. Hoe vrij kan je zijn binnen de ommuurde stad die een huwelijk is? In gedachten klim ik af en toe over die muren en zet het op een lopen naar een niemandsland waar ik vrij ben om van nul te beginnen.

Alleen heb ik nooit geleefd als Hemingway. Of immense bergen bedwongen met fysieke  en mentale kracht, en daar gemediteerd met de meest Verlichten. Ik heb geen orgieën beleefd op het karnaval van Rio of het noorderlicht gezien in de armen van mijn soulmate.

Maar de gedachte dat het misschien kon was er een die zowel vrijheid als onrust schonk. De vrijheid van de keuze en de onrust van het niet vervullen van je doelen. Vrij zijn doe je in om het even welke omstandigheid. In je hoofd. En ik spreek van een lot, maar de keuze was aan mij. Hoewel de gevangenschap die mijn lichaam me opdringt (de gezondheidsproblemen, niet de zwangerschap natuurlijk), de keuzes helpt beïnvloeden. Maar maakt dit de keuzes fout? Hoe kan kiezen voor liefde en geborgenheid fout zijn?

Bovendien kan te veel keuzes hebben net zo verlammend zijn als geen. Misschien nog meer. Hoe meer keuzes, hoe meer stress.

Ergens waar de pendel tot rust komt en stilstaat, ligt die innerlijke rust. Maar dan ben je dood zeker?

 

Het voelt een klein beetje alsof je een beetje afscheid neemt van je eigen grote plannen om de wereld te veroveren als je een kind neemt.

Een kind nemen is het leven doorgeven.

Net alsof je zegt: hier is het leven; hier is de wereld, maak jij er nu maar iets speciaals van!

Ik heb gefaald in grote dromen te leven, maar aan jou het allernieuwste begin.

Toch ben ik ontzettend blij met mijn man, mijn huwelijk, zelfs mijn leven. En ik mag dan misschien, hopelijk, de wereld schenken aan een kind, dit kind zal vast wel een heel nieuwe wereld schenken aan ons. Ook voor ons een nieuwe kans en een nieuwe verhaallijn.

 


11:39 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Hey you Jouw leven zal toch helemaal veranderen met die baby? waarom zou het een einde moeten zijn van de grote dromen? Je zal zoveel nooit eerder ervaren dingen beleven, misschien ontdek je wel dat het nieuwe leven, het echte leven is! VErre reizen, avonturieren..Klinkt idd heerlijk, maar is dat niet ook 'weg zijn van de realiteit'? Een realiteit die mooier en inenser kan zijn dan de vrijheidswens.Je bent trouwens altijd vrij (ik ben een God in mijn gedachten), het komt erop aan ook voor jezelf te zorgen en tijd te maken.

Gepost door: Little Witch | 15-07-04

ommuurde stad Lieve godin,
wat je hier uiteenzet ervaar ik ook, maar dan vantui een totaal ander perspectief...je schrijft:
"Ik heb geen orgieën beleefd op het karnaval van Rio of het noorderlicht gezien in de armen van mijn soulmate.

Maar de gedachte dat het misschien kon was er een die zowel vrijheid als onrust schonk. De vrijheid van de keuze en de onrust van het niet vervullen van je doelen. Vrij zijn doe je in om het even welke omstandigheid. In je hoofd. En ik spreek van een lot, maar de keuze was aan mij."
dit ervaar ik evenzeer al een hele tijd...da tik moet loskomen, uitbreken uit de muren die mij onbewust gevangen hebben gehouden...dat ik moet loslaten en uitbreken, losbreken...ondertussen heb ik het afgelopen jaar verschillende keuzes gemaakt, paden geeffend en andere nog bezig te exploreren...innerlijke onrust is waar ik continu mee te kampen heb...er brandt een vlam...allen weet ik niet vanwaar de wind waait...
cms

Gepost door: cms | 17-07-04

De commentaren zijn gesloten.