07-07-04

witte bruid en bruine cacao

Deze morgen was ik een gast op de huwelijksdag van mijn broer, waarmee ik 15 jaar in leeftijd en lichtjaren in opvattingen verschil. Toegeven, het is zijn derde huwelijk. En we zijn  bepaald geen hechte bondgenoten. En er bestaat zelfs een nodige dosis wrok en teleurstelling tussen ons. Maar ik was er. Omdat ik kon. Omdat ik mocht. Omdat ik wilde.

 

Met mijn man aan mijn zijde, die er ongelooflijk knap uitzag. Als je in een ruimte met verschillende mensen bent is het altijd een heimelijk pleziertje om te kijken naar je geliefde en je voor te stellen dat het de eerste keer is dat je hem ziet. Vind je hem aantrekkelijk?  Zou je opnieuw de moeite doen hem beter te leren kennen?

Vandaag was het antwoord: dubbeldik ja.

 

Het privilege zich feestelijk aan te kleden en op te maken voor een memorabele gebeurtenis is niet langer het voorrecht van vrouwen alleen, maar wat zijn we er goed in, mijnheer. Soms geloof ik dat het optutten en de voorbereiding zelf vaak meer plezier met zich meebrengt dan de eigenlijke gebeurtenis zelf. Omgekeerd kan je natuurlijk de fijnste, meest impulsieve avonturen beleven als je zonder verwachtingen in je versleten jeans de deur buiten stapt.

Mannen worden trouwens niet echt aangetrokken door onze kleding, juwelen of wat dan ook van expliciet uiterlijk vertoon. Ze vallen op onze geur. En onze uitstraling. En vaak voelen vrouwen zich beter in hun vel na een beetje optutten en dat stralen we uit.

Als een aantrekkelijke vrouw een kamer binnenkomt, taxeert ze de aanwezigen. Niet de mannen. De andere dames. Wie is er mooier? Wie niet? En later: wie is er jonger? En wie niet? Geen scherpere kritiek dan de genadeloze blik van een vrouw. Jonge meisjes schudden misschien hun hoofd, maar dat is de charme van de jeugd. De onbevangenheid en openheid. Het puur op zichzelf gefixeerd zijn. Maar vroeg of laat verdeel je die kamer in concurrenten en niet-concurrenten. De vraag is alleen: wat is de verborgen schat? Waar vecht je voor? Je jeugd? Je schoonheid? Je man? Je illusies misschien.

 

Als vrouw op een huwelijk, waarbij je dus niet de bruid bent is het absoluut van slechte smaak getuigen om in het wit gekleed te gaan. Dus heb ik mijn fleurigste zomerjurk met bontgekleurde sandaaltjes met hoge hakken aangetrokken en een bijpassende pashima-sjaal als bescherming tegen de wrevelige wind. Het haar in een speelse staart zodat de puntjes sensueel over je rug dansen. Net.

 

Het koppel zelf was verzorgd maar heel erg gewoontjes gekleed. De bruid was wel degelijk in het wit: een capri-broek, T-shirt en gilet. Niet mis voor een zomerse dag en wie wil nu nog een smak geld uitgeven aan die huwelijksindustrie als je al door het leven en de liefde beproefd, nog maar eens een poging waagt? Lekker los onder de vrienden was duidelijk de leuze en waarom ook niet. En toch had ik zo graag de kans gehad wat advies te geven, voor een meer vrouwelijke uitstraling. Een bruid waardig.

Maar ze zagen er gelukkig uit. En dat was goed.

 

In een kort heksenritueel gebaseerd op de vier elementen: water, vuur, lucht en aarde werden ze nog eens spiritueel met elkaar verbonden. De wierook stonk. Mijn moeder kreeg een kaars van haar zoon en barstte in tranen uit. En de bruid giechelde, zoals gewoonlijk.

 

Waar ik niet op gerekend had, was dat uitgerekend ik het boeket zou vangen. Het gebruik zegt dat alle ongehuwde dames een kans maken het bloemstuk te vangen en zo de volgende te zijn in het bootje te stappen. Een beetje vervelend gebruik, wat toch met veel ambiance gepaard gaat. Alsof trouwen zo begeerswaardig is bij deze generaties! Maar af en toe lijkt de romantiek her op te leven en ook dat is goed.

Nu wenste het koppel dat àlle dames, getrouwd en vrijgezel zouden meedingen naar het felbegeerde stuk dat voornamelijk bestond uit rode rozen en witte fresia’s.

Ik positioneerde me helemaal vooraan, naast mijn nog steeds diep ontroerde moeder. Ik was ervan overtuigd dat het boeket helemaal over onze hoofden zou vliegen en zou landen middenin de groep jonge meisjes met veel te korte rokjes (in het wit trouwens) die toe gejoeld werden door hun slungelige vriendjes met magere polsen en beginnende baardgroei.

 

Ik prevelde bij mezelf: als ik hem vang, dan krijgen we een kindje. Daar heb je dat magisch denken terug.

 

Ik ving hem met één hand. En schonk hem toen aan mijn moeder. Die hem wilde schenken aan de korte rokjes achter ons, die hem edelmoedig aan mijn moeder terugschonken. Ja, er werd heel wat weg en weer geschonken.

 

Voor de maaltijd zijn we niet meer gebleven. We hebben snel wat lekkers ingeslagen bij de Italiaan en thuis onze gemakkelijke plunje aangetrokken en wat met de Playstation 2 gespeeld (Ratchet & Clank 2) omdat de vader van mijn man onverwachts forfait gaf op de geplande arbeid voor die namiddag. Al met al een meevaller.

 

Minpuntje was dat de royale portie tiramisu op de grond viel, toen ik hem reeds voorgenietend uit de koelkast haalde. Crèmevulling en verse cacaopoeder overal. En zo eindigde de dag toch nog nederig op mijn knieën.


22:10 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

hmm je bescrijving dat vrouwen elkaar altijd taxeren...dat klopt dat zie ik ook altijd als er enkele mooie vrouwen onder aanwezigen zijn.. ik beoel...als er enkele voruwn eanwezig zijn die dnken dat ze mannen intimideren en dat ze er best mogen zijn...
da's heel leuk...
euhm...iemand vond ooit dat haar grote boezem intimiderend werkte...
zou kunnen het minuscule topje dat ze aanhad met slechts een schouderbnadje zorgde ervoor dat een beozker zich gedroeg alsof ie per abuis een vrouwendouche was binnengekomen...
tja vrouwen...die zijn altijd zo onderhuids...
cms

Gepost door: cms | 07-07-04

Klopt als een auto zonder olie..... want waar dames samen komen heb je om te beginnen een modeshow gevolgd door een meningsverschil omtrent aanwezigen. Enfin ik ga niet veralgemenen maar doorgaans is het toch zo.... was onlangs ook zo bij de communie van ons jongste : je hoort in die haag de aanwezigen (en het zijn allemaal dames) mompelen over hie X er uit ziet en waarom Y niet staat met wat ze aan heeft...
De rest van wat je beschrijft zal dus ook wel kloppen he

groetjes

Gepost door: Luc van het moerhofke | 07-07-04

What women know!! What women want!! Jij schrijft het en zo is het ook. Het fijne is dat wij vrouwen ook TOEGEVEN dat we zo zijn. We weten van elkaar dat een stel vrouwen op een kantoor snel in een stel vechtende katten kan veranderen ..

En wat kleding betreft: helemaal mijn idee ... en meer nog: luxe lingerie .. en het maakt geen moer meer uit wat je eroverheen draagt. Het minuscule setje zorgt even voor een totaal gevoel van 'femme fatale' en 'onweerstaanbaar'.... heerlijk toch!

Gepost door: Free my Soul | 08-07-04

Right on Ik maak me graag 'presentabel' als we een stapje in de werld zetten, vooral voor mezelf (geeft me een zelfverzekerde uitstraling) en mijn schatje . Maar oh boy, als ik weet dat ik naar een feestje moet waar andere grieten rondlopen, zit dat toch in mijn achterhoofd bij de keuze van mijn outflit. ergerlijke eigenschap toch: er willen uitsteken. En je merkt het dan ook emteen aan de blikken, hoe zuurder de pruimmondjes hoe beter het opzeg is geslaagd. Nochtans heb ik er zelf geen probleem mee om complimenten uit te delen. (ik werd ooit wel scheef bekeken omdat dat blijkbaar not done is). Anyway, als ik de dames in kwestie nog niet ken of weet dat het concurrerende troel&s zijn, kan je ervan op aan dat ik mijn pluspunten extra in de verf zet. Bitch by nature !

Gepost door: Little Witch | 08-07-04

het allerfijnste ik geniet vooral,als ik er zelf niet zoveel aan doodgedaan heb om me op te maken,soms toch nog meer aandacht krijg dan de barbietjes,uitstraling zeker,want perfect ben ik helemaal niet!
En ik hou van de kleine foutjes die in mijn ogen meestal iemand sieren.

Gepost door: zuchtje | 08-07-04

De commentaren zijn gesloten.