30-06-04

een snuifje persoonlijkheid iemand?

Mijn persoonlijkheid is nogal onderhevig aan interne conflicten voortvloeiend uit zeer oppokende eigenschappen. Zo leeft er in mij een koppig, aards oerdier dat graag veranderingen uit de weg gaat en huivert bij onverwachte situaties, maar naast deze behoudende eigenschap leeft er tevens een grote drang naar avontuur, verandering en een zekere rebelsheid.

Eigenlijk is het zeer simpel: zolang ik op zoek ga naar en de verandering doorvoer, is er geen vuiltje aan de lucht; worden er echter veranderingen opgedrongen van buitenaf, dan steekt de grote Onrust en het grote Verzet de kop op. Oorlog!

Ook mijn - in wezen - romantische en passionele natuur komt vaak in conflict met mijn nuchterheid en cynisch denken.

De dromer die tevredenheid degradeert tot lapmiddel en de wijsheid die fluistert dat het grote Geluk altijd net achter de hoek is en dat je hele leven hollen achter dit nirvana wel eens de grote Teleurstelling zou kunnen zijn.

 

Echter, zolang je jezelf niet al te serieus neemt, loopt het allemaal wel los. Bij twinkeltje vond ik deze bloginality en vandaag is dit de:
 
http://bloginality.love-productions.com/index2.php
 
Dit is het resultaat: (en het lijkt wel te kloppen)
 

You are an ISTP!

As an ISTP, you are Intraverted, Sensing, Thinking, Perceiving.
This makes your primary focus on Introverted Thinking with Extraverted Sensing

This is defined as a SP personality, which is part of Carl Jung's Artisans (Sensation Seeking) type, and more specifically the Crafters or Mechanics.

Because of your desire for action and independance, you will change the format of blogging or design frequently to keep it interesting and different. Your loyalty may have you reading the same blogs over a long period of time. Even though you could be easily bored with blogging, you might find that because you like following a project through, this is a good way for you to use your alone time to sort the facts you  pick up through the day.

 

 




15:14 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Pas op!

Pas geverfd!
 
Ik heb me niet teruggetrokken in een destructieve, apathische cocon, maar ben gewoon ontzettend druk bezig met plamuren, schuren, verven en afplakken, niet noodzakelijk in die volgorde.
 
De muren heb ik voorbehandeld met een product dat muren beschermd tegen afbladderen, een waterig solutie met nucleaire blauwe uitstraling, dat overal vrolijk rondspatte en mijn neuroses van voedselvergifting lekker voedde.
 
Maar het loonde toch, toen ik eindelijk mijn lagune blauw mocht smeren op de muren. Wat een streling en wat een verlichting, dit mag je heel letterlijk nemen. Net alsof een lagedrukgebied is voorbij getrokken en de hemel volledig opgeklaard is.
 
Een pijnlijke ervaring leerde mij dat het houtwerk dan toch oorspronkelijk geverfd was met verf op oliebasis, contrary to popular belief. Oil and water don't mix, neem het maar van mij aan. Wat een kliederboel!
 
Nadat ik de mislukte, gruwelijke waterverf laag verwijderd heb, (schuren, schuren, schuren) blijft een resultaat over dan je met een beetje fantasie een artistiek, verouderd effect kan noemen. Ik heb de oorlogswonden als bewijs.
 
Het doet toch deugd om eens volledig verkrampt en moe te zijn van pure fysiek arbeid.
 
Je kan nauwelijks inschatten hoeveel tijd kruipt in het afvijzen van lichtschakelaars, deurklinken, het prutsen aan verwarmingsbuizen en het overal afplakken met tape. Vooral als je vijftig keer de vijsjes op de grond laat vallen, de verfbak van de ladder laat tuimelen, de voet van de ladder laat haken achter een van de vele draden verbonden met de computer, enz. You get the picture: goofy at work.
 
En ik ben nog maar halverwege, of net niet zelfs, dus dat beloofd voor de volgende afleveringen van deze komische sitcom.

14:19 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-06-04

Jack

Zwanen op zee

wij samen en Jack Daniels
op het bankje in het park
jij hebt je slangenblik op
en schudt met je lange haren
de prozac uit je kop

vluchtige, bewolke nachten
op het strand van Oostende
teder en verlegen
ver weg van de waarheid
als zwanen op zee

...

















18:26 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

27-06-04

Handicaps

Van een sportieve Jaguar, bijvoorbeeld een type XK8 coupé in platinum, met notenleren interieur en witleren zetels, gaat mijn hartje sneller kloppen. Maar van mijn witte Honda Civic uit 1992 hou ik ook waanzinnig veel, ook al omdat ik in deze auto leren rijden heb. De vrijheid! De onafhankelijkheid! Je kent het vast wel. Menig uurtje heb ik versleten in deze auto, luisterend naar murw gedraaide bandjes van Skunk Anansie tot Frank Boeijen op weg naar beloftevolle bestemmingen. Op de parking van de Brico heeft mijn man de voorruit per ongeluk gebroken met de planchetten die we net aangekocht hadden voor de zolderkamer. Alwéér onvoorziene kosten. Ik ga één stap buiten mijn eigen overtuigingen staan en hier met luide stem verkondigen dat wij (financieel) vervloekt zijn. Weet je dat het 450 euro kost om een voorraam te vervangen? Gelukkig dan maar dat het geen Jaguaronderdeel is!

 

Mijn stad aan zee vindt dat er voortaan een golfterrein moet zijn, die golfen uit zijn elitaire hok drumt en voor het grote publiek toegankelijk maakt. Nu kennen wij zoveel van golfen als de gemiddelde vijfjarige van beleggingsfondsen, dus stonden we wel open voor een bijna gratis partijtje balletje slaan op het oefenterrein. 1 euro voor een metalen boodschappenmandje met 20 golfballetjes. Na wat rondlummelen, besloten we ook een mandje te vullen en er een lap op te geven. Een Engelse instructeur, gebruind en met een staartje in het haar, toonde de gepaste lichaamshoudingen om de golfstok vast te nemen en de juiste zwaaibewegingen. Dit ging gepaard met nogal hardhandig geruk aan kleren en lichaamsdelen. Ik kreeg veelvuldig flashes voor ogen van een dolgedraaide Goofy die een ware levensbedreiging vormt met zijn enthousiast gezwaai. Al met al deed ik het niet slecht, vooral niet toen de instructeur me monsterend opnam van achter zijn designer zonnebril en mij een “damesstokske” bracht, die wat kleiner en lichter was dan zijn grote broer “de stoere mannen stok”. Ik vroeg me anderhalf seconde af of dit ergens beledigend was en besloot toen van niet. Ik slaagde er wonderwel in de bal recht vooruit te zwiepen, maar mijn man was een echt natuurtalent, hij mepte de bal tot voorbij de 200 meter en het staartje knikte goedkeurend. Toen voegde hij er ernstig aan toe dat Tsjechië de finale zal spelen tegen Nederland in het EK voetbal.

 

Mijn makelaar, ja die van de lening, was ook aan het oefenen met de balletjes. Na de eerste begroeting verliep het contact nogal stroef en ik ben dan ook maar verder gelopen. Vreemd, hoe je misschien tientallen onderwerpen kan hebben om over te praten, maar als er één onderwerp is dat je liever vermijdt, dit zodanig belemmerend werkt, zodat  je plots niets meer kan verzinnen om een gesprek gaande te houden. Boobytraps in conversatie, en hoe het ene woord het andere kan meebrengen. Ach, de tijd en de zee zal ook wel deze kei glad wassen.

 

21:47 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Gelukkig vaders

Een vroegere collega en vriendin van me is net bevallen van haar tweede dochterje: Kirsten. Ze is grafisch ontwerpster en heeft dan ook de meeste originele geboortekaartjes voorzien. Ik neem aan dat ze nu ligt uit te rusten in het ziekenhuis en haar glimlach te oefenen voor alle leuke en mindere leuke geschenkjes waar bezoekers mee voor de dag durven te komen, voor ze vertrekt naar haar pas verbouwd huis, haar eerste dochter en echtgenoot. Het meest betreden pad, zoals wij het kennen. Maar het kan ook anders.
 
Hetvolgende las ik op Zappybaby.be, de portaalsite voor jonge ouders.
 

Wist je dat? Mannen in het kraambed

Kijk jij er ook zo naar uit, of kijk je er met plezier op terug, de kraamtijd? Als de bevalling achter de rug is lekker vertroeteld worden en vol trots je pasgeboren spruit aan je bezoek laten zien. Of het nu in het ziekenhuis is of thuis, in België of Nederland worden jonge moeders in het kraambed eens goed verwend. En zo hoort het ook, zij hebben immers al het zware werk gedaan!?!

Zo denkt men niet in Turkmenistan. Daar schrijft de traditie voor dat de vrouw die net een kind heeft gebaard, snel weer op de been is en haar werk hervat. En dit terwijl haar echtgenoot (!) veertig dagen lang het bed houdt en de kraambezoekers feestelijk ontvangt...

Laat dit stukje dus maar niet aan je man lezen, wij zullen ook niets verder vertellen!

Geschreven door Marianne ter Steege


11:50 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

25-06-04

Common sense is the measure of the possible; it is composed

Common sense is the measure of the possible; it is composed of experience and prevision; it is calculation applied to life.
--Henri-Frederic Amiel


15:59 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-06-04

Sprookje zonder happy end

Volgend sprookje van Oscar Wilde heb ik op cassette staan, ingesproken door het bijzonder aangenaam stemgeluid van Gabriël Byrne. Hoe vaak heb ik niet in bad gelegen, luisterend naar dit verhaal terwijl mijn tranen in het steeds kouder wordende water drupten. Over de wispelturigheid van verliefde gevoelens, maar vooral over het lot van de "true believer": de nachtegaal. Ik vraag me af of Oscar dit schreef uit persoonlijke ontgoocheling in de liefde. Ik herinner me dat hij nog in de gevangenis beland is door een valse betichting van een jonge minnaar. Zijn gevangenisdagboek is dan ook een heel ander stuk proza dan we van hem gewoon zijn. Vele, vele jaren na zijn dood is hij in zijn "eer" hersteld geweest. 
 

The Nightingale and the Rose

A short story by Oscar Wilde

"She said that she would dance with me if I brought her red roses,"
cried the young Student; "but in all my garden there is no red
rose."

From her nest in the holm-oak tree the Nightingale heard him, and
she looked out through the leaves, and wondered.

"No red rose in all my garden!" he cried, and his beautiful eyes
filled with tears. "Ah, on what little things does happiness
depend! I have read all that the wise men have written, and all
the secrets of philosophy are mine, yet for want of a red rose is
my life made wretched."

"Here at last is a true lover," said the Nightingale. "Night after
night have I sung of him, though I knew him not: night after night
have I told his story to the stars, and now I see him. His hair is
dark as the hyacinth-blossom, and his lips are red as the rose of
his desire; but passion has made his face like pale ivory, and
sorrow has set her seal upon his brow."

"The Prince gives a ball to-morrow night," murmured the young
Student, "and my love will be of the company. If I bring her a red
rose she will dance with me till dawn. If I bring her a red rose,
I shall hold her in my arms, and she will lean her head upon my
shoulder, and her hand will be clasped in mine. But there is no
red rose in my garden, so I shall sit lonely, and she will pass me
by. She will have no heed of me, and my heart will break."

"Here indeed is the true lover," said the Nightingale. "What I
sing of, he suffers--what is joy to me, to him is pain. Surely
Love is a wonderful thing. It is more precious than emeralds, and
dearer than fine opals. Pearls and pomegranates cannot buy it, nor
is it set forth in the marketplace. It may not be purchased of the
merchants, nor can it be weighed out in the balance for gold."

"The musicians will sit in their gallery," said the young Student,
"and play upon their stringed instruments, and my love will dance
to the sound of the harp and the violin. She will dance so lightly
that her feet will not touch the floor, and the courtiers in their
gay dresses will throng round her. But with me she will not dance,
for I have no red rose to give her"; and he flung himself down on
the grass, and buried his face in his hands, and wept.

"Why is he weeping?" asked a little Green Lizard, as he ran past
him with his tail in the air.

"Why, indeed?" said a Butterfly, who was fluttering about after a
sunbeam.

"Why, indeed?" whispered a Daisy to his neighbour, in a soft, low
voice.

"He is weeping for a red rose," said the Nightingale.

"For a red rose?" they cried; "how very ridiculous!" and the little
Lizard, who was something of a cynic, laughed outright.

But the Nightingale understood the secret of the Student's sorrow,
and she sat silent in the oak-tree, and thought about the mystery
of Love.

Suddenly she spread her brown wings for flight, and soared into the
air. She passed through the grove like a shadow, and like a shadow
she sailed across the garden.

In the centre of the grass-plot was standing a beautiful Rose-tree,
and when she saw it she flew over to it, and lit upon a spray.

"Give me a red rose," she cried, "and I will sing you my sweetest
song."

But the Tree shook its head.

"My roses are white," it answered; "as white as the foam of the
sea, and whiter than the snow upon the mountain. But go to my
brother who grows round the old sun-dial, and perhaps he will give
you what you want."

So the Nightingale flew over to the Rose-tree that was growing
round the old sun-dial.

"Give me a red rose," she cried, "and I will sing you my sweetest
song."

But the Tree shook its head.

"My roses are yellow," it answered; "as yellow as the hair of the
mermaiden who sits upon an amber throne, and yellower than the
daffodil that blooms in the meadow before the mower comes with his
scythe. But go to my brother who grows beneath the Student's
window, and perhaps he will give you what you want."

So the Nightingale flew over to the Rose-tree that was growing
beneath the Student's window.

"Give me a red rose," she cried, "and I will sing you my sweetest
song."

But the Tree shook its head.

"My roses are red," it answered, "as red as the feet of the dove,
and redder than the great fans of coral that wave and wave in the
ocean-cavern. But the winter has chilled my veins, and the frost
has nipped my buds, and the storm has broken my branches, and I
shall have no roses at all this year."

"One red rose is all I want," cried the Nightingale, "only one red
rose! Is there no way by which I can get it?"

"There is away," answered the Tree; "but it is so terrible that I
dare not tell it to you."

"Tell it to me," said the Nightingale, "I am not afraid."

"If you want a red rose," said the Tree, "you must build it out of
music by moonlight, and stain it with your own heart's-blood. You
must sing to me with your breast against a thorn. All night long
you must sing to me, and the thorn must pierce your heart, and your
life-blood must flow into my veins, and become mine."

"Death is a great price to pay for a red rose," cried the
Nightingale, "and Life is very dear to all. It is pleasant to sit
in the green wood, and to watch the Sun in his chariot of gold, and
the Moon in her chariot of pearl. Sweet is the scent of the
hawthorn, and sweet are the bluebells that hide in the valley, and
the heather that blows on the hill. Yet Love is better than Life,
and what is the heart of a bird compared to the heart of a man?"

So she spread her brown wings for flight, and soared into the air.
She swept over the garden like a shadow, and like a shadow she
sailed through the grove.

The young Student was still lying on the grass, where she had left
him, and the tears were not yet dry in his beautiful eyes.

"Be happy," cried the Nightingale, "be happy; you shall have your
red rose. I will build it out of music by moonlight, and stain it
with my own heart's-blood. All that I ask of you in return is that
you will be a true lover, for Love is wiser than Philosophy, though
she is wise, and mightier than Power, though he is mighty. Flame-
coloured are his wings, and coloured like flame is his body. His
lips are sweet as honey, and his breath is like frankincense."

The Student looked up from the grass, and listened, but he could
not understand what the Nightingale was saying to him, for he only
knew the things that are written down in books.

But the Oak-tree understood, and felt sad, for he was very fond of
the little Nightingale who had built her nest in his branches.

"Sing me one last song," he whispered; "I shall feel very lonely
when you are gone."

So the Nightingale sang to the Oak-tree, and her voice was like
water bubbling from a silver jar.

When she had finished her song the Student got up, and pulled a
note-book and a lead-pencil out of his pocket.

"She has form," he said to himself, as he walked away through the
grove--"that cannot be denied to her; but has she got feeling? I
am afraid not. In fact, she is like most artists; she is all
style, without any sincerity. She would not sacrifice herself for
others. She thinks merely of music, and everybody knows that the
arts are selfish. Still, it must be admitted that she has some
beautiful notes in her voice. What a pity it is that they do not
mean anything, or do any practical good." And he went into his
room, and lay down on his little pallet-bed, and began to think of
his love; and, after a time, he fell asleep.

And when the Moon shone in the heavens the Nightingale flew to the
Rose-tree, and set her breast against the thorn. All night long
she sang with her breast against the thorn, and the cold crystal
Moon leaned down and listened. All night long she sang, and the
thorn went deeper and deeper into her breast, and her life-blood
ebbed away from her.

She sang first of the birth of love in the heart of a boy and a
girl. And on the top-most spray of the Rose-tree there blossomed a
marvellous rose, petal following petal, as song followed song.
Pale was it, at first, as the mist that hangs over the river--pale
as the feet of the morning, and silver as the wings of the dawn.
As the shadow of a rose in a mirror of silver, as the shadow of a
rose in a water-pool, so was the rose that blossomed on the topmost
spray of the Tree.

But the Tree cried to the Nightingale to press closer against the
thorn. "Press closer, little Nightingale," cried the Tree, "or the
Day will come before the rose is finished."

So the Nightingale pressed closer against the thorn, and louder and
louder grew her song, for she sang of the birth of passion in the
soul of a man and a maid.

And a delicate flush of pink came into the leaves of the rose, like
the flush in the face of the bridegroom when he kisses the lips of
the bride. But the thorn had not yet reached her heart, so the
rose's heart remained white, for only a Nightingale's heart's-blood
can crimson the heart of a rose.

And the Tree cried to the Nightingale to press closer against the
thorn. "Press closer, little Nightingale," cried the Tree, "or the
Day will come before the rose is finished."

So the Nightingale pressed closer against the thorn, and the thorn
touched her heart, and a fierce pang of pain shot through her.
Bitter, bitter was the pain, and wilder and wilder grew her song,
for she sang of the Love that is perfected by Death, of the Love
that dies not in the tomb.

And the marvellous rose became crimson, like the rose of the
eastern sky. Crimson was the girdle of petals, and crimson as a
ruby was the heart.

But the Nightingale's voice grew fainter, and her little wings
began to beat, and a film came over her eyes. Fainter and fainter
grew her song, and she felt something choking her in her throat.

Then she gave one last burst of music. The white Moon heard it,
and she forgot the dawn, and lingered on in the sky. The red rose
heard it, and it trembled all over with ecstasy, and opened its
petals to the cold morning air. Echo bore it to her purple cavern
in the hills, and woke the sleeping shepherds from their dreams.
It floated through the reeds of the river, and they carried its
message to the sea.

"Look, look!" cried the Tree, "the rose is finished now"; but the
Nightingale made no answer, for she was lying dead in the long
grass, with the thorn in her heart.

And at noon the Student opened his window and looked out.

"Why, what a wonderful piece of luck!" he cried; "here is a red
rose! I have never seen any rose like it in all my life. It is so
beautiful that I am sure it has a long Latin name"; and he leaned
down and plucked it.

Then he put on his hat, and ran up to the Professor's house with
the rose in his hand.

The daughter of the Professor was sitting in the doorway winding
blue silk on a reel, and her little dog was lying at her feet.

"You said that you would dance with me if I brought you a red
rose," cried the Student. "Here is the reddest rose in all the
world. You will wear it to-night next your heart, and as we dance
together it will tell you how I love you."

But the girl frowned.

"I am afraid it will not go with my dress," she answered; "and,
besides, the Chamberlain's nephew has sent me some real jewels, and
everybody knows that jewels cost far more than flowers."

"Well, upon my word, you are very ungrateful," said the Student
angrily; and he threw the rose into the street, where it fell into
the gutter, and a cart-wheel went over it.

"Ungrateful!" said the girl. "I tell you what, you are very rude;
and, after all, who are you? Only a Student. Why, I don't believe
you have even got silver buckles to your shoes as the Chamberlain's
nephew has"; and she got up from her chair and went into the house.

"What I a silly thing Love is," said the Student as he walked away.
"It is not half as useful as Logic, for it does not prove anything,
and it is always telling one of things that are not going to
happen, and making one believe things that are not true. In fact,
it is quite unpractical, and, as in this age to be practical is
everything, I shall go back to Philosophy and study Metaphysics."

So he returned to his room and pulled out a great dusty book, and
began to read.

 




21:46 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

23-06-04

foto: Frida Kahlo Ik betrap mezelf erop dat ik wat slof

foto: Frida Kahlo

 

Ik betrap mezelf erop dat ik wat sloffend rondloop. Een fysieke vertaling van mijn ietwat moedeloze gemoedstoestand. Dit is mijn vruchtbare week en dit zou een seksueel festijn kunnen zijn, wat het gelukkig ook ergens is, maar die intieme en plezierige gevoelens worden overschaduwd door knagende frustraties. In dit hedonistische koninkrijk wordt gemord. Een familiale twist over geldzaken en misverstanden brengt veel onderhuidse spanning met zich mee. Hoe cliché’s zichzelf in stand houden. Binnen twee weken trouwt mijn broer voor de derde keer (sommigen krijgen er echt geen genoeg van, wat een optimisme) en ik heb hem al in geen zes maanden gezien of gesproken De werken in huis gaan vooruit als een fiets met platte band. Aan de flanken van deze koude oorlog schaart zich een opstand van zielloze objecten en apparaten. Ook deze pc heeft na zijn grote onderhoudsbuurt nog altijd blijk van absurde mankementen, even onverklaarbaar als vervelend. De vermoeidheid drukt zwaar op me neer als een natte, wollen deken. Hoe een mens soms in lachen uitbarst omdat het teveel is om te omvatten. Er blijkt in mijn hoofd geen ruimte meer te zijn om de micro te geven aan de verschillende partijen van grieven, daarom heerst er verstomde chaos opgefleurd met een relativerend gegiechel. Hoe waanzin zich op kousenvoeten neervlijt, als een kraker die komt wonen in mijn hoofd.

 

Maar wat zijn zorgen in vergelijking met wat die gegijzelde Zuid-Koreaanse vertaler-tolk doormaakte in Irak? Die wanhoop heeft me hevig bij de keel gegrepen. “Ik wil niet doodgaan! Ik wil leven! Alstublieft! Jouw leven is belangrijk, dat van mij ook!”. Mens, wat aangrijpend. Denk je het onmenselijke verdriet van de nabestaanden in, om me die rauwheid en kwetsbare naaktheid geconfronteerd te worden.

 

Een goede tip echter, om zorgen wat beter te kunnen plaatsen, is voor een vooraf vastgestelde periode, laat ons zeggen: één maand, alle dagdagelijkse zorgen op te schrijven op een blaadje papier, echt alles wat je dwarszit, en dit klaaglied te bewaren in een daarvoor geschikte plaats. Ik noem het de doos der zuchten.

Nu verwacht je misschien dat ik voorstel dat god je zorgen voor je oplost (“let go and let god”), wel als dat werkt: laat het me weten, maar ik heb iets anders in gedachten.

Elke week open je de doos der zuchten en gooi je de briefjes weg met zorgen die zichzelf opgelost hebben: een moeilijk project dat op tijd afmoest, iets dat je misplaatst had en teruggevonden of vervangen hebt, een vervelend telefoongesprek die voor je lag, de stress van keuzes maken al was het maar of je tomaten- of groentesoep zal nemen, een scheve blik van je baas, beste vriend, buurvrouw of hond ;-) waar je meer achterzocht, enz.

En zo ga je enkele weken door met het neerpennen van je beslommeringen en ze stelselmatig weggooien. Wat een bevredigend gevoel.

Alleen de complexere zorgen blijven over: financiële of relationele problemen, een grote uitdaging op gezondheidsgebied.

Wat de bedoeling is van dit systeem is aantonen dat effectief de meeste zorgen zichzelf oplossen of in elk geval minder zorgwekkend worden, en dat we dus veel te veel tijd en energie spenderen met iets dat noch nuttig noch productief is. En zo komt er meer tijd vrij om op creatieve en meer uitgeruste wijze een oplossing te zoeken voor je meer slepende problemen.

Of iets anders te vinden om obsessief mee bezig te zijn.

Bloggen bijvoorbeeld.

Dit dagboek en vooral het ondersteunend netwerk van verbondenheid blijkt een echt hart onder de riem te zijn. Hoe bedrukt ik me ook voel soms, als ik me aan het bloggen wijdt, kruipt er een optimistische glimlach in mijn hart en beginnen de mondhoeken omhoog te krullen. Zeer bevredigend inderdaad.


15:20 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

22-06-04

Plato

At the touch of love, every one becomes a poet. - Plato

14:22 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

21-06-04

 je vingers als een waaierop mijn buikin bijna afscheid

 

je vingers als een waaier

op mijn buik

in bijna afscheid

met troost bevruchtend

 

schaduwen

als woeste vegen

vertederen

dit onstuimige hart

 

tussen mijn borsten

woont

jouw gefluister

van de nacht

 

wat je niet durft

bekennen

In dit gestreepte

ochtendlicht

 

hoe jouw kussen

verbranden

en in vrije val

sterven

 

in mijn schoot

waar

Liefde

soms pijn doet

 

1998

 

21:59 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-06-04

Het verhaal

Ik hou van woorden. Van zinnen die verleiden. Van eenvoud en treffende observering. Daarom is het verbazend dat ik zo weinig moeite doe om mijn teksten beter te verzorgen. Natuurlijk is dit bloggen een emotionele uitlaatklep en geen stijloefening. Gelukkig maar.

 

Maar er schuilt een verlangen in mij naar meer. Meer betekenis, meer taal.

 

Als ik geniet van een goed geschreven verhaal zoals “De duik” van Ann Packer, dan fladdert er een gevoel van timide opwinding in de borststreek. Een belofte, een zacht ontluikend enthousiasme die de boodschap overbrengt: “hier zit een verhaal, in mij leeft een boek”.

 

In elk boek dat mij raakt zitten steevast zinnen die zo trefraak en zuiver geschreven zijn, dat het me werkelijk rillingen van genot bezorgt. En dan wil ik dit ook. Het boek dat claimt zich in mij verborgen te houden, zich laten ontluiken in taal en boodschap. Iedereen wil wel iets zijn dat zich niet manifesteert in hun leven of beroepskeuze. Faalangst werkt wurgend. Zolang het bij plannen en dromen blijft, wordt die kostbare illusie niet stukgemaakt. Een droom van een betere ik, een zinvoller leven. Een boeiender mens.

 

Veel van wat vanzelfsprekend is voor de gemiddelde mens is voor mij een zware tot soms onmogelijke opgave. Alleen boodschappen doen, uit werken gaan, een hobby buitenshuis uitoefenen, sporten, ten volle leven. Een rustig, ontspannen lichaam en genieten van een inspanning. Niet hoeven na te denken over wat je eet en hoe dit je spijsvertering zal beïnvloeden (nooit ten goede).  Reizen. Energiek zijn. Voor een dagje in een Coca-cola reclame leven met levendige kleuren, speelse activiteiten, aantrekkelijke vrienden, plezier en vrijheid. De afwezigheid van onwel zijn. Maar geen zelfmedelijden, want het geluk is aan mijn zijde. Ik voel me niet benadeeld, eerder gefrustreerd. Soms, alleen soms ben ik het ellendig zijn zo beu dat ik me in een project gooi en het loeiende alarm dat mijn lichaam is, negeer. Een soort lopen op vuurstenen, met een totale transformatie tot gehoopt resultaat. Maar helaas, zo werkt het blijkbaar niet. Dus blijft het koppig doorwroeten om een status quo te behouden en af en toe een kleine overwinning. Een klein tochtje met mijn nieuwe fiets, samen met mijn man naar de zeedijk. En mijn hart dat verrukt is. Voor een mooie pauze.

 

Maar waar ik geen enkel excuus voor heb is waarom ik niet schrijf. Wat houdt mij tegen?




16:12 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

19-06-04

Poppies & pain

In de lage namiddagzon slenterde ik met mijn corpulente, ongehoorzame hond in het vers gezaaide buurtgazon, terwijl ik de strakblauwe en groene tinten op me liet inwerken. Plots werd ik omvergelopen door een tienjarige die zwaaide met een goedkoop ogend bruin speelgoedgeweer en enthousiast schreeuwde: “yeah … yeah ... ik ben ontsnapt uit de gevangenis … woehaa!” en ondertussen overal op nepvuurde: “baf!baf!iedereen dood! Yeah!”. Een zenuwachtig lachje ontsnapte me omdat het niet alleen grappig maar ook een beetje vreemd leek. Ik veronderstel dat het bij de kids cool is om misdadiger te spelen. Mogelijk schuilt er heel veel onderdrukte agressie in die jonge mannen, frustraties waar ze niet direct verbale uiting aan kunnen geven. Misschien vinden ze het gewoonweg leuk…

 

Ik vraag me af wie hun voorbeelden zijn nu. Ik vrees een beetje dat er geen helden meer bestaan, mede door de overdreven stroom aan informatie die de media uitbraken. Geen mythische figuren meer, want wanneer de focus komt op de mens achter de grote prestatie blijft er meestal niet veel meer over dan … een simpel mens, met alle gebreken van dien. Daaruit kan je natuurlijk onthouden dat er in elke mens een kiem tot iets groots ligt. Soms overstijgen de daden de mens, en soms de mens zijn daden. Fenomenale sporters, de eerste astronauten, de constant innoverende wetenschappers en chirurgen, grote politieke leiders en vele anderen met hun indrukwekkende palmares behoren duidelijk tot de eerste groep. Veel ontzagwekkende daden heb ik tot dusver niet gesteld, dus ik neem aan tot de tweede groep te behoren, dat is ieders geboorterecht. Toch hebben de mensen nood aan helden. In het verre Rusland kreeg ooit een hond een standbeeld omdat hij een toonbeeld van loyaliteit was. Elke morgen vergezelde hij zijn baasje naar het station waar die de trein naar zijn werk nam. Elke avond kwam de hond hem terug tegemoet naar het station en wandelden ze gezamelijk huiswaarts. Op een dag stierf de man heel onverwachts op zijn werk en bleef de hond dus vruchteloos staan wachten. Hier drijft het verhaal uiteen in de opties dat de hond weken tot maanden lang elke dag trouw bleef wachten aan het station, ondanks de goedbedoelde pogingen van mensen om hem weg te lokken. Sympathisanten brachten eten mee. Wat er uiteindelijk met dit koppig, onschatbaar dier gebeurd is kan ik je helaas niet vertellen. Het is al vele jaren terug dat ik dit verhaal hoorde, dus het is niet zeer feitelijk, daarvoor is mijn geheugen te zintuigelijk en te weinig op harde feiten geprogrammeerd.

 

Om eventjes terug te komen op onze jonge bajesklant, ik kan me niet ontdoen van de fysieke weerzin die bij me opkomt als ik kleine kinderen zie spelen met (speelgoed)wapens. Simpelweg “fout” of gewoonweg de protestkrampen van een overgevoelige tut, wie zal het zeggen. Waar trek je de lijn met kinderen en geweld? Kinderen van afschuwelijk jonge leeftijd worden opgeleid en gebruikt in verzetslegers in verre, warme landen waar humaniteit een belachelijk exotisch recept lijkt en onschuld roemloos vertrappeld wordt als onkruid.

 

Hmm. Een beetje zwaar op de hand op een dergelijke mooie dag.

 

Daarom nog een applausje voor die leuke, felgekleurde poppies (ook wel klaprozen genoemd alleen klinkt dat minder lekker) die je overal aantreft in de bermen. Overbekend door het oorlogsgedicht “In Flanders fields” door John McCrae. (dju, opnieuw wapens!)

Knalrood, onstuimig wuivend en omgeven door een aura van onverzettelijke vrijheid. Voor mij symboliseren de poppies steeds wederkerend optimisme. Vandaar: weg met de speelgoedwapens en leve de poppies!

 

 

 



20:55 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-06-04

Blauwe ogen

Op het blogje van Blauw las ik over een grappig voorvalletje waarbij vooral de draak gestoken werd met een lichtgelovige dame. Dat zette me aan het denken over mijn jeugd als lichtelijk wereldvreemd meisje met grote, verwonderde ogen. Dit cliché werd geboren 15 jaar na haar enige broer, en kan je gerust een bonuskindje noemen. Ik werd dan ook omhelsd met de wurgende intensiteit van overbezorgde ouders. Een vader met wie ik niet kon communiceren, een moeder die wel gevoelig en open was maar heel erg druk bezig met andere rampen dan het subtiel groeiend onwelzijn van haar jongste spruit.

 

Door die grote, grijsblauwe kijkers hadden de mensen de neiging mij als naïef te bestempelen, wat niet geheel onwaar was, alles beschouwt. Maar wat ik weiger te aanvaarden is dat dit een soort karakterfout zou zijn. Bestaat er eigenlijk zoiets als een fout in een persoon’s karakter? Als een programmeerfout in een computerprogramma misschien? Wij zijn wel degelijk geprogrammeerd door genen, opvoeding, omgeving, de boeken die we lezen, de muziek die we toestaan ons diep te raken, een gemene opmerking die we voor waar nemen, …, maar hoe fout of goed kan je een persoonlijkheid noemen? Ik vind het een rare maatstaf. Ben ik minder mens omdat ik “gestoord” ben in mijn persoonlijkheid, wat zich uit in gegeneraliseerde angst en paniekaanvallen? Het lijkt me niet. Misschien ben ik soms nog een klein beetje meer mens, door dat beetje meer pijn. Soms. Misschien.

 

Opnieuw dwaal ik af van het onderwerp “lichtgelovigheid”. Zoals ik bij Blauw opmerkte, het is een soort waardevolle eigenschap ook, Marilyn Monroe maakte er haar carrière mee, met die uitstraling, en ja ook met haar borsten en wulpsheid natuurlijk, zo naïef ben ik nu ook weer niet. Ik zou het graag bestempelen als een soort gave waarmee je de wereld constant in bewondering ziet. Einstein merkte heel terecht op dat je de wereld op twee manieren kan benaderen: alsof niets een mirakel is en alsof alles een mirakel is.

 

Een nonkel van mij die een paar jaar terug plots overleed  aan de gevolgen van de behandeling voor een longvlekje (eufemistisch is het niet?), had een paar wijze woorden voor mij de dag voordat hij stierf: “Je moet harder worden in het leven, meisje, anders red je het niet”. Dit is het laatste wat hij me zei, en ik wou dat hij nog hier was zodat ik hem kon zeggen dat er al genoeg (ge)harde mensen rondlopen en dat ik alleen maar kan zijn wie ik het best ben: gevoelig, een beetje verwonderd, soms wat cynisch, romantisch, nuchter, grappig, empathisch en zovele andere eigenschappen die mij het misschien moeilijk maken, maar die ik voor geen geld van de wereld wil inruilen. De harde mensen gaan als een bulldozer door het leven, laten zich nooit tegenhouden door angst of verdriet en maken belangrijke innovaties. Maar de gevoelige ziel maakt het een klein beetje mooier. Soms. Als hij durft.

 




21:48 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

16-06-04

De verlieskaart

Ooit begon ik een gedicht met de zin “toen ik binnenkwam, struikelde ik over de blik in je ogen”; datzelfde gedicht eindigde met de zin “was dit het begin of het einde van het allermooiste afscheid?”. Deze morgen in het buitengaan struikelde ik bijna over het tedere lijfje/lijkje van een mereljong dat uit het nest gevallen was. Een typisch lenteverschijnsel, maar pijnlijk niettemin. Het gele snaveltje wat verschoven, de oogjes stijfdicht, de flinterdunne pootjes gespreid en mijn hart wijd open. In de film “American Beauty” vertelt de buurjongen/dealer/gevoelige fotograaf over zijn fascinatie voor de dood en het alledaagse en de schoonheid die hij daarin aantreft.

Hoe wat intriest en lelijk is, zo overweldigend mooi kan zijn.

Omdat het je raakt.

Omdat het echt is.

Omdat het simpelweg IS.

 

Vandaag heb ik gekozen voor de kleur “lagune” van Levis Ambiance. Een kleur dat zacht is als een verlegen glimlach, dat streelt en troost en de gedachten verheldert. Geen blauw, geen groen, geen grijs. Maar de kleur van gefilterd licht, een maagdelijke lagune aan het menselijke, oordelende oog ontrokken. Deze verf draagt de grote verantwoordelijkheid de Métallic middengoud vergissing uit ons getroebleerd geheugen te wissen.

 

In de winkel, in en rond de auto, op straat, in huis, onder het tapijt, in de plooi van een gilet. Dat zijn de plaatsen waar we gezocht hebben naar de roze saffier die verdwenen was uit de ring van mijn moeder.

De blauwe saffier staat al sinds de oudheid als symbool voor trouw, waarheid en bescherming.

De oude perzen geloofden dat de planeet aarde rustte op een gigantische saffier en dat diens reflectie de hemel blauw kleurde.

De saffier is dan ook te vinden is alle nuances van de hemel: van middernacht blauw tot de middagblauwe hemel in de Mediterranen, van een gouden zonsopgang tot de vurige rood-oranje zonsondergang en het delicate violet van de schemering.

De roze saffier, dicht aanleunend bij de dieper gekleurde robijn, is een steen met een uiterst romantische uitstraling. J-Lo kreeg zo een verlovingsring met gigantische roze saffier van verloofde nummer zoveel Ben Affleck. Het mocht niet baten.

Ook onze zoektocht bleek vruchteloos.

 

 

 


20:06 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

15-06-04

The silver line

De pc heeft een extreme make-over ondergaan en ik kan het resultaat alleen maar bejubelen. Na de algemene malaise waarin het apparaat zich bevond (woorden schieten tekort), is dit dubbeldik genieten. Patient X kreeg de volgende operaties: een nieuw moederbord en zwaardere processor, een slanke draadloze muis en elegant keyboard, subtiele boxen waar zowaar geluid uit komt (je hebt geen idee hoe erg het gesteld was hier). Het was kiezen tussen een laptop die ik eigenlijk niet kon veroorloven of deze uitgebreide verjongingskuur. Ik heb dus in zekere zin een hart voor de senioren onder de elektronische apparaten die meestal aan mijn voeten in zwijm vallen. Ik steek het op mijn elektrisch geladen uitstraling. ;-)
 
De laatste dagen zijn een soort kosmische opeenhoping van ergernissen geweest. Laat de wind nu maar een andere richting waaien.
 
De vooravond voordat onze nieuwe hypothecaire lening getekend word, krijg ik te horen dat we zomaar 3000 euro minder krijgen door een berekeningsfoutje van mijn makelaar en nalatigheid van de bank om dit te kontroleren. Bijna een derde van het bedrag die overbleef na terugbetaling van de oorspronkelijke lening en de notariskosten om het huis te verfraaien. Mijn ene oor geloofde het andere niet.
Het was kiezen tussen de akte zo ondertekenen (met de gekende aflossing) of de boel opblazen, meer geld vragen aan een minder gunstig rentetarief en terug de werken een maand of twee uitstellen. Dit werden verhitte discussies, vervelende telefoontjes, wikken en wegen en uiteindelijk een huilbui door uitputting. We hebben de akte ondertekend. Ik voelde me geneukt door de bank en zei dat dan ook (beter op tafel dan op mijn lever) waardoor mijn makelaar (en vroegere uitgaansbuddy) zich "gekwetst voelde omdat ik hem het gevoel gaf zijn werk niet goed te doen". Ahum, ja.
 
De achterdeur in pvc is uit zijn dodelijk vermoeide scharnieren gevallen en nu is het dus vrij binnenlopen hier. Wees welkom. Naaktslakken gelieve een huis te vinden om de gastvrouw niet te laten gruwelen. En dieven: gelieve de pc te laten staan, wegens instortingsgevaar (van mijn zenuwen wel te verstaan). Alle anderen: neem een fles witte, droge wijn mee en nestel je in de zetel. Wees gewaarschuwd: Sporza wijkt niet van het scherm.
 
Het eerste onbevrucht eitje heeft het eiland verlaten. Dit is dag 4 van een nieuwe cyclus. De vruchtbare periode wordt verwacht tussen 20 en 26 juni, afhankelijk van de duur van de cyclus (26 of 28 dagen). Word ik nu zwanger in deze periode, dan wordt volgens de chinese kalenderberekening mijn *dochter* geboren onder het teken vissen. Een gevoelskind, een dromer. Net als mijn moeder. Alles kan beter, maar dit kan veel slechter.
 
 

19:39 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

09-06-04

Be a succes

Het lijkt alsom duidelijker dat mensen gedreven worden om een succes te worden, vanaf steeds vroegere leeftijd. De druk wordt steeds groter om te presteren. In ieder mens schuilt een scala van mogelijkheden, die soms zelden het daglicht zien. Soms zijn we de grootste saboteur voor onszelf. Toch is het niet zo evident dat waar je het meeste succes mee boekt, ook hetgeen is waar je het meeste plezier aan beleeft, of waaruit je de grootste voldoening haalt. Door gezondheidsredenen haal ik niet de graad van succes in het maatschappelijke en sociale leven dat ik voor mij persoonlijk nastreef of aanvaardbaar vind. Toch maakt dit van mij geen ongelukkig mens. Lichtelijk gefrustreerd, dat wel.
 
Hieronder de stereotype biografie van een groot man, om aan te tonen dat het nooit te laat is en dat falen slechts een mislukking is die verlamt, als je het toelaat.
 
  • 31 jaar: faalde in zaken
  • 32 jaar: werd verslagen in een verkiezing
  • 34 jaar: faalde weer in zaken
  • 35 jaar: beleefde de dood van zijn geliefde
  • 36 jaar: had een zenuwinstorting
  • 38 jaar: verloor een verkiezing
  • 43 jaar: verloor een race voor het congres
  • 46 jaar: nog een
  • 48 jaar: en nog een
  • 55 jaar: verloor een race voor het senaat
  • 56 jaar: faalde in een poging op vice-president van de VS te worden
  • 58 jaar: verloor een race voor het senaat
  • 60 jaar: werd verkozen tot president

 

I'm a slow walker, but I never walk back.
--Abraham Lincoln (1809-1865)

 

13:43 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

08-06-04

The dragon in me

http://www.bitoffun.com/Qinner_dragon_quiz.htm
 
Een grappige kwis over de draak in jou. Raar genoeg kan je de karaktereigenschappen van *mijn draak* over in hetzelfde hokje plaatsen als het portret dat mijn horoscoop (stier ascendant schorpioen), chinese horoscoop (water buffel) en numerologie (levensgetal: 33/6) tekent. Het is natuurlijk allemaal een beetje bij het haar gegrepen, maar veel verrassingen kom ik niet tegen: overal hetzelfde! I object!
 

As the Earth's bountiful Skin, your Dragon color is...

TAN

Your Inner Dragon is the true draconic magic-user. Tans have been all but forgotten in popular literature, but that suits them just fine. They're slightly shy and spend most of their time in impassable mountain valleys. When feeling brave or adventurous, Tans use their shape-shifting ability to blend in with society. Given a choice, however, Tans still much prefer to be left to their own devices.

You like to spend time devising new and interesting spells and potions, and counting and hoarding your gigantic treasure. Your favorable attributes are longevity, security, magic, and reverence for life. To top it off, your breath weapon is a curious mix of Fire and Air. Just tell folks to watch out, as a Tan you've got a seriously short temper


16:09 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

ABC & some vanity

Vandaag ben ik exact 171 dagen gehuwd, en deze dag staat in het teken van de letter Q: quiet each other's fears. Niet de mijne, die spelen geen hoofdrol in mijn relatie en zijn slechts rottige soufleurs achter de schermen. De angst waarover ik spreek is van het soort dat zich weemoedig rond je hart strengelt. De gezondheid van de grootvader van mijn man, waar hij bijzonder close mee is, gaat snel achteruit. De vrees dat een afscheid zich kan aandienen, maakt het hart hol van binnen. Een voorbereiding op een nieuwe leegte die niets ter wereld kan opvullen behalve bitterzoete herinneringen en spijt.
 
Hieronder wil ik de andere letters van het melige huwelijksalfabet niet onthouden:
 
ABC of Marriage
 
  • absolutely adore each other
  • be best friends
  • compromise
  • discover new things together
  • encourage each other
  • forgive and forget
  • gaze into each other's eyes
  • hold hands and hug a lot
  • inspire and intrique each other
  • joke, laugh and have fun
  • kiss, kiss, kiss
  • love with all your hearts
  • marvel at each other's talents
  • nurture each other's souls
  • overcome problems together
  • play games
  • quiet each other's fears
  • remember the little things
  • say "I love you" every day (mean it)
  • take time for tenderness
  • understand and care deeply
  • value everything you share
  • wish on stars together
  • x-press your true feelings
  • yearn for each other's touch
  • z-zzzzzz in each other's arms

 

Ook had ik graag Luc (moerhofke.skynetblogs.be) bedankt om mij attent te maken op de eer dat E-Clickx blijkbaar mijn blogje vermeld heeft. Geeft die mannen een pint! Dit doet me blozen, omdat ik dit begot niet verdien maar het is toch een opsteker voor alle bloggers onder ons. Grappig is dat men steeds vermeld dat deze blog interessant is voor mannen. Ik meen dat ze alluderen op het feit dat ik niet te beroerd ben de biologische processen van het vrouw-zijn uitvoerig in de verf te zetten, lol. Ik vind het reeds een wonder dat de mannen niet met een van afkeer verwrongen gelaat wegklikken met de duidelijke boodschap "hier kom ik nooooit meer". Allé, geef die moedige mannen ook maar een pint!

13:48 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

07-06-04

Een oude bekende

Deze joke is niet bepaald kakelvers, maar ik vond hem zo leuk dat ik hem toch even wilde optekenen en op jullie loslaten. Ik mag dan misschien lichtjes gestoord zijn, maar ik kan tenminste nog lachen met mezelf. What about you?

 

 


 

PSYCHIATRIC HOTLINE

 
Thank you for calling The Psychiatric Hotline.
If you are obsessive-compulsive, please press 1...repeatedly.
If you are co-dependent, please ask someone to press 2 for you.
If you have multiple personalities, please press 3, 4, 5, and 6.
If you are paranoid-delusional, we know who you are and what you want. Just stay on the line so we can trace the call.
If you are schizophrenic, listen carefully and a little voice will tell you which number to press.
If you are manic-depressive, it doesn't matter which number you press. No one will answer.
If you are anal-retentive, please hold.
If you have anxiety-related disorder, just start pressing numbers at random.

If you are phobic, don't press anything.

 

Voor de rest hoop ik dat jullie meer genieten van deze warmte (30° aan de kust, buiten én binnen, pff), want voor mij is dit afzien.

En ik wil graag de mensen bedanken die (de laatste tijd) zulke fantastische berichtjes nagelaten hebben, het zijn er helaas te veel om op te noemen en ik wil niemand vergeten. Warme, lieve, lovende teksten. Dàt doet ongelooflijk deugd. Ik hoop dat ik dit plezier in veelvoud kan terugschenken!




17:10 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

06-06-04

Kranten en D-Day

We leven in een harde wereld, dat is welbekend. Al vind ik nu wel dat we niet mogen klagen. We leven in een betrekkelijk vrije maatschappij, een diep gevoel van dankbaarheid overviel me toen ik gisteren de fel gelauwerde film "Saving Private Ryan" bekeek. Onze generatie staat er zelden bij stil dat wij leven in vrijheid omdat zovele mensen hiervoor gevochten hebben en hun leven gegeven hebben. Als ik denk aan hoe in sommige landen vrouwen nauwelijks een trap hoger staan dan een zwerfhond en dit niet alleen maatschappelijk aanvaard is maar ook maatschappelijk opgedrongen, dan bloedt mijn hart. Dus even de ogen sluiten en diep dankbaar zijn over hoe goed we het hebben. En ja, het kan altijd beter. Ik kan hier bv neerschrijven dat het zicht van de schijnheilige smoel van Bush Jr mij letterlijk ziek maakt zonder dat ik 's nachts uit mijn bed gerukt wordt en in gruwelijke gevangenschap eindig voor het hebben van een (politieke ) méning. Ik bedoel maar.
 
De krant staat vol met ongelooflijke zever (Betty treedt op met rode pruik! staat dan bv op de voorpagina), maar af en toe lees ik iets dat deugd doet. In een brand zaten 2 honden gevangen, de brandweermannen hebben ze niet alleen uit de brand gehaald, maar ook *mond-op-mond* beademing en hartmassage gegeven. Het mocht helaas niet baten, maar het doet mij plezier dat men zulke dingen dus doet. Ik mag er nl niet aan denken dat er iets zou gebeuren met mijn teerbeminde, rotverwende hond. Ik besterf het. Ik zou het leven niet laten, maar ik ben ervan overtuigd dat het leven mij zou verlaten.

12:09 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

04-06-04

Speech!Speech!Speech!

Vandaag de "Choose life, choose your future speech" uit de schitterende film "Trainspotting" *1996* met oa Ewan McGregor. De laatste 5 zinnen worden vaak weggelaten op de (ironic motivational?) posters die in navolging van de rage van de film destijds verkocht werden. Volledigheidshalve zal ik ze wel hier toevoegen.
 

Renton: Choose a job. Choose a career. Choose a family. Choose a fucking big television. Choose washing machines, cars, compact disc players and electrical tin openers. Choose good health, low cholesterol, and dental insurance. Choose fixed interest mortgage repayments. Choose a starter home. Choose your friends. Choose leisurewear and matching luggage. Choose a three-piece suit on hire purchase in a range of fucking fabrics. Choose DIY and wondering who the fuck you are on a Sunday morning. Choose sitting on that couch watching mind-numbing, spirit-crushing game shows, stuffing fucking junk food into your mouth. Choose rotting away at the end of it all, pissing your last in a miserable home, nothing more than an embarrassment to the selfish, fucked up brats you spawned to replace yourselves. Choose your future. Choose life...

But why would I want to do a thing like that? I chose not to choose life. I chose something else. And the reasons? There are no reasons. Who needs reasons when you've got heroin?

Hier kan je via een engelstalige kwis te weten komen welk karakter je uit de film Trainspotting bent ;-)

http://members.aol.com/groovydougie/quizzes/trainspotting...

Ik ben blijkbaar Renton: <center><font face="verdana"><img src="http://members.aol.com/groovydougie/quizzes/renton.gif"><br><a href="http://members.aol.com/groovydougie/quizzes/trainspotting.htm">Which Trainspotting Character Are You?</a></font></center>


Back to
THIS IS YESTERDAY.

21:37 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-06-04

die Skynetters toch ... ;-)

Wat een grapjassen die leden van Skynet! Ja ja, volgens hen wil ik niet alleen zwanger worden maar toch ook wel zanger worden. Idool, here I come! Helaas. Je zult me op mijn woord moeten geloven als ik prijsgeef dat dit een uitzonderlijk slecht idee zou zijn. Eerst en vooral ben ik vrouwelijk, heel vrouwelijk en ten tweede is het onverantwoord om mij tot deze pijniging aan te zetten. Alle oortjes dicht zou mijnheer de uil zeggen. Velen hebben als gesproken over mijn sensuele telefoonstem * een carrièrekans daar? ;-) * maar met zangtalent ben ik geenszins gezegend.
 
Een ander probleempje waar vele bloggers last van hebben is dat mijn blogadres niet schijnt te kloppen. Als ik het bv doorgeef in email of bovenaan intik, dan kom je terecht om de startpagina van skynet. Goed voor skynet, niet zo goed voor GA. Geen flauw idee waarom. Iemand die raad weet?
 
Daarom zeg ik altijd maar om maar gewoon "godess A en de witte veer" in te tikken op Google en dan ben ik natuurlijk de eerste link, die dan wel aanslaat.
 
Eens gaan koekeloeren bij kleurpotloodjes.skynetblogs.be, wat een schattig initiatief!
 
Tot zover deze technische memo. En nu aan het werk! Of toch maar liever een uitstelpauze?

10:30 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

02-06-04

I don't know the key to success, but the key to failure is t

I don't know the key to success, but the key to failure is trying to please everybody.
--Bill Cosby
 
Ware woorden van Bill. Op de een of andere wijze willen we allemaal wel de goedkeuring van anderen. Hoe *fout* dit ook mag zijn. Wat maakt *de ander* eigenlijk een waardevolle criticus? Waarom kan het ons in godsnaam schelen wat *de anderen* van ons vinden? Van ons uiterlijk, opleiding, stijl, werk, auto, huis en erger. Zoveel waardevoller: onze ideeën, overtuigingen, gevoelens en gedachten. Akkoord, soms kan een goede vriend of zelfs vreemde fungeren als spiegel waarin we klaarder zien dan zonder die -al dan niet verbale- feedback, maar meestal is wat anderen over ons denken volledig irrelevant. Net zo vluchtig als de pollen in juni of de parfums van Chanel. We willen natuurlijk ergens bij behoren, zelfs al denk je in geen enkel hokje te passen en bezing je luidkeels je individualiteit. Kleine hokjes (opleiding, kledingstijl, ...), grote hokjes (generatie, westerse wereld)  ---------> allemaal hokjes.
 
Geeft aanvaarding en bewondering ons bestaansrecht? En is dit nodig? Is geboren worden geen bestaansrecht op zichzelf? Hoeven we ons bestaan te rechtvaardigen?
 
Omgaan met anderen is jezelf verkopen op dagdagelijkse basis. Bewust of onbewust.
 
Belangrijk is: hoe vind je die plaats diep in jezelf, die innerlijke rust, dat rotsvast zelfvertrouwen waarbij  je immuun bent voor de koude ogen en staalharde meningen van derden? Beseffen in je koppie is niet hetzelfde wéten met gans je hart natuurlijk.
Zelfs de meest intelligente, mooie, boeiende mensen ontkomen er niet aan: het projecteren van een beeld van jezelf waarvan je denkt dat die de buitenwereld het meest zal aanvaarden en waarderen. Love me! Like me! Adore me! Love me because you're like me. Love me because you want to be like me.
Bv Madonna. Imago na imago, stunt na stunt, en af en toe een ogenopener:

Everyone probably thinks that I'm a raving nymphomaniac, that I have an insatiable sexual appetite, when the truth is I'd rather read a book.
--Madonna - June 1991


18:54 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Moederziel alleen dan

Aangezien ik niet kan tonen hoe liefdevol Bacchus Ariadne troost, zal ik maar een afbeelding posten van de kus van Rodin.

14:20 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

The french know it best

Hier nog een afbeelding van een prachtig marmeren beeldhouwwerk uit 1894 gecreëerd door Aimé Jules Dalou (Frans, 1838-1902).
 
De oude mythes in schilder- en beeldhouwkunst zijn een beetje mijn dada, en dit stuk is dan ook geïnspireerd op een verhaal waarin Ariadne, de dochter van Koning Minos van Kreta verlaten werd door Theseus op het eiland van Naxos. Wentelend in liefdesverdriet wachtte ze daar op haar dood tot de god van de wijn Bacchus haar zag en prompt verliefd werd. Eerst moest ze van hem niet veel weten, maar werd toch door hem getroost en uiteindelijk tot zijn bruid gemaakt. Als zijn bruid kreeg ze de status van onsterfelijke godin.

Deze afbeelding, rijk aan emoties en moderne omstrengeling is het equivalent van Bougerau's geschilderde Nymps & Satyr (speelse nymphen lokken een tegenstribbelende Satry het water in).





12:32 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

01-06-04

Opstaan

Deze morgen vroeg was het hollen om op tijd bij de neuroloog te zijn. Al zijn zowel de woorden "hollen" als "op tijd" een rekbaar begrip. Op de benedenverdieping van het ziekenhuis waar ik me moest aanmelden was er een file vergelijkbaar met de ticketverkoop voor het laatste Britney Spears concert. Naast me kwam een bleke jongen zitten met een groezelig petje op. Hij verzuchtte dat hij zich zo mottig voelde door de chemotherapie en dat hij de kuur opgaf, maar voor ik hier op kon ingaan was het aan mijn beurt. Vreemd om zo weggerukt te worden na zo'n intieme mededeling van een volslagen vreemde. Ik had het gevoel dat ik iets uiterst begripvol had moeten zeggen. Iets meningsvol, begrijp je.
 
In de wachtzaal van de dokter was het idd wachten geblazen. Zo'n 3 kwartier. In zijn kantoor was het nog een half uur wachten tot hij klaar was met zijn telefoontjes. De zenuwen en ergernis streden om de eerste plaats. Aargh! Ik had zin om zijn honderd en dossiers die op zijn bureau lagen op de grond te gooien. Dit deed ik dus niet omdat ik een braaf meisje ben. Té braaf, helaas.
 
Daarna kreeg ik in een klein hokje met een vriendelijk, jonge verpleger (net papa geworden) zo'n jelly kap op mijn hoofd (net een octopus) met allerlei tjoepjes en zalfjes. Hij zei dat ik een excellente elektrische geleider was, maar dat wist ik al. Toen werd ik enkele malen geschokt met een soort spatel met een gat in het midden. Daarna werd de zenuwbaan van de hersenen naar de bovenste ledematen gekontroleerd; en omgekeerd. Maar het meest irritante onderzoek was ééntje waarbij je een hoofdtelefoon opkrijgt met in het ene oor een luid statisch geruis en ik de andere oor een zenuwslopend gerikketik. Twee geluiden die de impulsen opvangen van je evenwichtsorgaan. Hierbij hoera voor de leuke verpleger, want het was niet aangenaam. Erger is dat ik vrijdag terug moet, om aan nog meer aparaten te hangen. Dat beloofd! Ditmaal met een oudere verpleegster die ze "mama' noemen, dus ook de begeleiding hier zal wel snor zitten.

15:37 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |