23-06-04

foto: Frida Kahlo Ik betrap mezelf erop dat ik wat slof

foto: Frida Kahlo

 

Ik betrap mezelf erop dat ik wat sloffend rondloop. Een fysieke vertaling van mijn ietwat moedeloze gemoedstoestand. Dit is mijn vruchtbare week en dit zou een seksueel festijn kunnen zijn, wat het gelukkig ook ergens is, maar die intieme en plezierige gevoelens worden overschaduwd door knagende frustraties. In dit hedonistische koninkrijk wordt gemord. Een familiale twist over geldzaken en misverstanden brengt veel onderhuidse spanning met zich mee. Hoe cliché’s zichzelf in stand houden. Binnen twee weken trouwt mijn broer voor de derde keer (sommigen krijgen er echt geen genoeg van, wat een optimisme) en ik heb hem al in geen zes maanden gezien of gesproken De werken in huis gaan vooruit als een fiets met platte band. Aan de flanken van deze koude oorlog schaart zich een opstand van zielloze objecten en apparaten. Ook deze pc heeft na zijn grote onderhoudsbuurt nog altijd blijk van absurde mankementen, even onverklaarbaar als vervelend. De vermoeidheid drukt zwaar op me neer als een natte, wollen deken. Hoe een mens soms in lachen uitbarst omdat het teveel is om te omvatten. Er blijkt in mijn hoofd geen ruimte meer te zijn om de micro te geven aan de verschillende partijen van grieven, daarom heerst er verstomde chaos opgefleurd met een relativerend gegiechel. Hoe waanzin zich op kousenvoeten neervlijt, als een kraker die komt wonen in mijn hoofd.

 

Maar wat zijn zorgen in vergelijking met wat die gegijzelde Zuid-Koreaanse vertaler-tolk doormaakte in Irak? Die wanhoop heeft me hevig bij de keel gegrepen. “Ik wil niet doodgaan! Ik wil leven! Alstublieft! Jouw leven is belangrijk, dat van mij ook!”. Mens, wat aangrijpend. Denk je het onmenselijke verdriet van de nabestaanden in, om me die rauwheid en kwetsbare naaktheid geconfronteerd te worden.

 

Een goede tip echter, om zorgen wat beter te kunnen plaatsen, is voor een vooraf vastgestelde periode, laat ons zeggen: één maand, alle dagdagelijkse zorgen op te schrijven op een blaadje papier, echt alles wat je dwarszit, en dit klaaglied te bewaren in een daarvoor geschikte plaats. Ik noem het de doos der zuchten.

Nu verwacht je misschien dat ik voorstel dat god je zorgen voor je oplost (“let go and let god”), wel als dat werkt: laat het me weten, maar ik heb iets anders in gedachten.

Elke week open je de doos der zuchten en gooi je de briefjes weg met zorgen die zichzelf opgelost hebben: een moeilijk project dat op tijd afmoest, iets dat je misplaatst had en teruggevonden of vervangen hebt, een vervelend telefoongesprek die voor je lag, de stress van keuzes maken al was het maar of je tomaten- of groentesoep zal nemen, een scheve blik van je baas, beste vriend, buurvrouw of hond ;-) waar je meer achterzocht, enz.

En zo ga je enkele weken door met het neerpennen van je beslommeringen en ze stelselmatig weggooien. Wat een bevredigend gevoel.

Alleen de complexere zorgen blijven over: financiële of relationele problemen, een grote uitdaging op gezondheidsgebied.

Wat de bedoeling is van dit systeem is aantonen dat effectief de meeste zorgen zichzelf oplossen of in elk geval minder zorgwekkend worden, en dat we dus veel te veel tijd en energie spenderen met iets dat noch nuttig noch productief is. En zo komt er meer tijd vrij om op creatieve en meer uitgeruste wijze een oplossing te zoeken voor je meer slepende problemen.

Of iets anders te vinden om obsessief mee bezig te zijn.

Bloggen bijvoorbeeld.

Dit dagboek en vooral het ondersteunend netwerk van verbondenheid blijkt een echt hart onder de riem te zijn. Hoe bedrukt ik me ook voel soms, als ik me aan het bloggen wijdt, kruipt er een optimistische glimlach in mijn hart en beginnen de mondhoeken omhoog te krullen. Zeer bevredigend inderdaad.


15:20 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

zucht ik wist helemaal niet wat ik van dit bloggen mocht verwachten,en het werkt bij mij ook bevrijdend(nooit gedacht),als ik me niet zo lekker voel zoek ik iets om in de blogjes neer te pennen,of dwaal ik hier en daar wat rond .Inderdaad deze bezigheid tovert ook bij mij meermaals een glimlach .Zeker die blogjes waar je jezelf zo in herkent .
Ik heb namelijk zo'n zuchtfontein,die een grote onoverkomelijke plas reduceert tot duizend kleine spatjes,die zo verdampt of opgedroogt zijn.
Welke rare kronkels houden ons toch bezig niet??

Gepost door: zuchtfontein | 23-06-04

Waw! Nog een kenner van Frida Kahlo! Welkom in het rijk der zeldzamen!

Gepost door: Aude Audenda | 23-06-04

heel nieuw Wist eerlijk gezegd tot voor kort niet af van het bestaan van blogs... Gelezen in de Flair (die ik nog ca. 5 x per jaar koop, de Libelle past de laatste jaren meer bij mijn leeftijd, zucht...). Enfin, mijn nieuwsgierigheid werd geprikkeld en ik heb je blog sindsdien een paar maal bekeken.
Hoe herkenbaar! Voor elke vrouw, veronderstel ik... Onzekerheden, angsten, stemmingswisselingen, maar ook : momenten van opperste geluk, euforie, tevredenheid.
Kan me wel voorstellen dat een blog therapeutisch kan werken. Je hebt d'r in elk geval een fan bij ;)

Gepost door: Mac | 23-06-04

De commentaren zijn gesloten.