20-06-04

Het verhaal

Ik hou van woorden. Van zinnen die verleiden. Van eenvoud en treffende observering. Daarom is het verbazend dat ik zo weinig moeite doe om mijn teksten beter te verzorgen. Natuurlijk is dit bloggen een emotionele uitlaatklep en geen stijloefening. Gelukkig maar.

 

Maar er schuilt een verlangen in mij naar meer. Meer betekenis, meer taal.

 

Als ik geniet van een goed geschreven verhaal zoals “De duik” van Ann Packer, dan fladdert er een gevoel van timide opwinding in de borststreek. Een belofte, een zacht ontluikend enthousiasme die de boodschap overbrengt: “hier zit een verhaal, in mij leeft een boek”.

 

In elk boek dat mij raakt zitten steevast zinnen die zo trefraak en zuiver geschreven zijn, dat het me werkelijk rillingen van genot bezorgt. En dan wil ik dit ook. Het boek dat claimt zich in mij verborgen te houden, zich laten ontluiken in taal en boodschap. Iedereen wil wel iets zijn dat zich niet manifesteert in hun leven of beroepskeuze. Faalangst werkt wurgend. Zolang het bij plannen en dromen blijft, wordt die kostbare illusie niet stukgemaakt. Een droom van een betere ik, een zinvoller leven. Een boeiender mens.

 

Veel van wat vanzelfsprekend is voor de gemiddelde mens is voor mij een zware tot soms onmogelijke opgave. Alleen boodschappen doen, uit werken gaan, een hobby buitenshuis uitoefenen, sporten, ten volle leven. Een rustig, ontspannen lichaam en genieten van een inspanning. Niet hoeven na te denken over wat je eet en hoe dit je spijsvertering zal beïnvloeden (nooit ten goede).  Reizen. Energiek zijn. Voor een dagje in een Coca-cola reclame leven met levendige kleuren, speelse activiteiten, aantrekkelijke vrienden, plezier en vrijheid. De afwezigheid van onwel zijn. Maar geen zelfmedelijden, want het geluk is aan mijn zijde. Ik voel me niet benadeeld, eerder gefrustreerd. Soms, alleen soms ben ik het ellendig zijn zo beu dat ik me in een project gooi en het loeiende alarm dat mijn lichaam is, negeer. Een soort lopen op vuurstenen, met een totale transformatie tot gehoopt resultaat. Maar helaas, zo werkt het blijkbaar niet. Dus blijft het koppig doorwroeten om een status quo te behouden en af en toe een kleine overwinning. Een klein tochtje met mijn nieuwe fiets, samen met mijn man naar de zeedijk. En mijn hart dat verrukt is. Voor een mooie pauze.

 

Maar waar ik geen enkel excuus voor heb is waarom ik niet schrijf. Wat houdt mij tegen?




16:12 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

huppelend door het leven lieve godess
ach de media die spiegelen een beeld voor van dansende lachende mensen, die door het leven huppelen, geen problemen, leuke vrienden (waar je altijd terecht kan ???), uiteten, uitgaan, uitstap, vakantie, .....
maar de realiteit is een stuk anders
soms droom ik daar ook wel van
ik tracht gewoon van iedere dag een blije dag te maken
het ligt vooral in kleine dingen
zorg goed voor jezelf
groetjes
vhi

Gepost door: vhi | 20-06-04

jij kan het ! inderdaad wat houd je tegen ,ik ben er zeker van dat ook jij mensen rillingen van genot kan bezorgen,door middel van zinnen en woorden.

Gepost door: zuchtfontein | 21-06-04

... Just do it!

ps: We genieten nu al van je schrijfsels hoor :-))

Gepost door: Twinkeltje | 21-06-04

hoh ik moet niet meer zeggen zeker da tik perfect weet wat je bedoelt...ik sluit me aan bij Blauw...
keep the spirit burning !
cms

Gepost door: cms | 22-06-04

Schrijven Moest deze blog een boek zijn, dan werd hij veelvuldig gelezen en stond hij in menige bibliotheek.

Gepost door: Torill | 23-06-04

De commentaren zijn gesloten.