17-06-04

Blauwe ogen

Op het blogje van Blauw las ik over een grappig voorvalletje waarbij vooral de draak gestoken werd met een lichtgelovige dame. Dat zette me aan het denken over mijn jeugd als lichtelijk wereldvreemd meisje met grote, verwonderde ogen. Dit cliché werd geboren 15 jaar na haar enige broer, en kan je gerust een bonuskindje noemen. Ik werd dan ook omhelsd met de wurgende intensiteit van overbezorgde ouders. Een vader met wie ik niet kon communiceren, een moeder die wel gevoelig en open was maar heel erg druk bezig met andere rampen dan het subtiel groeiend onwelzijn van haar jongste spruit.

 

Door die grote, grijsblauwe kijkers hadden de mensen de neiging mij als naïef te bestempelen, wat niet geheel onwaar was, alles beschouwt. Maar wat ik weiger te aanvaarden is dat dit een soort karakterfout zou zijn. Bestaat er eigenlijk zoiets als een fout in een persoon’s karakter? Als een programmeerfout in een computerprogramma misschien? Wij zijn wel degelijk geprogrammeerd door genen, opvoeding, omgeving, de boeken die we lezen, de muziek die we toestaan ons diep te raken, een gemene opmerking die we voor waar nemen, …, maar hoe fout of goed kan je een persoonlijkheid noemen? Ik vind het een rare maatstaf. Ben ik minder mens omdat ik “gestoord” ben in mijn persoonlijkheid, wat zich uit in gegeneraliseerde angst en paniekaanvallen? Het lijkt me niet. Misschien ben ik soms nog een klein beetje meer mens, door dat beetje meer pijn. Soms. Misschien.

 

Opnieuw dwaal ik af van het onderwerp “lichtgelovigheid”. Zoals ik bij Blauw opmerkte, het is een soort waardevolle eigenschap ook, Marilyn Monroe maakte er haar carrière mee, met die uitstraling, en ja ook met haar borsten en wulpsheid natuurlijk, zo naïef ben ik nu ook weer niet. Ik zou het graag bestempelen als een soort gave waarmee je de wereld constant in bewondering ziet. Einstein merkte heel terecht op dat je de wereld op twee manieren kan benaderen: alsof niets een mirakel is en alsof alles een mirakel is.

 

Een nonkel van mij die een paar jaar terug plots overleed  aan de gevolgen van de behandeling voor een longvlekje (eufemistisch is het niet?), had een paar wijze woorden voor mij de dag voordat hij stierf: “Je moet harder worden in het leven, meisje, anders red je het niet”. Dit is het laatste wat hij me zei, en ik wou dat hij nog hier was zodat ik hem kon zeggen dat er al genoeg (ge)harde mensen rondlopen en dat ik alleen maar kan zijn wie ik het best ben: gevoelig, een beetje verwonderd, soms wat cynisch, romantisch, nuchter, grappig, empathisch en zovele andere eigenschappen die mij het misschien moeilijk maken, maar die ik voor geen geld van de wereld wil inruilen. De harde mensen gaan als een bulldozer door het leven, laten zich nooit tegenhouden door angst of verdriet en maken belangrijke innovaties. Maar de gevoelige ziel maakt het een klein beetje mooier. Soms. Als hij durft.

 




21:48 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Durf... ...zacht en kwetsbaar te blijven of te worden. Er is een schreeuwende behoefte aan echte aandacht en warmte en die heeft iedereen te bieden.
Dit las ik gisteren nog. En ik juichte van binnen. Omdat het eens niet was je moet wat harder worden. Ik weiger die hardheid. Laat mij maar zo. Laat mij maar mezelf blijven. Durf je ook ?

Gepost door: Helena | 17-06-04

Heel veel waarheid ook weer in dit berichtje. Ik heb vanmorgen zelf nog iets geschreven waaruit ook blijkt hoe fout je kan doen door een kind steeds te zeggen dat het sterk moet zijn, niet huilen, etc ... Als je dan supergevoelig bent ga je je in alles aanpassen aan de wensen van, niet meer laten zien hoeveel pijn en verdriet je hebt ... en natuurlijk vindt het toch altijd een uitweg.

Gepost door: Free my Soul | 17-06-04

to see or to be blind idd de boutade van Einstein zegt het allemaal, er zijn verschillende benaderingen...maar om het een nu naief te nomen? nee hoor...
je "verwondering", "kwetsbaarheid", "gevoeligjeid" en "empathie" en je zogezegde karakterfout, heeft voordel, grote voordelen denk, je "detecteert" en "ontvangt" veel meer signalen ut de wereld op je sensitieve voelsprieten dan sommige ander emensen denk ik je denkwijze over de wereld en benadering van de dingen die in de wereld gebeuren zijn anders je hebt gewoon meer "voeling" met de wereld op dergelijke manier...en dat mag je niet met "pessimisme" verwarren, wat sommigen doen...net zoals iemand die door eht leven lijkt te fladderen als een onbezorgd vlindertje daarom niet altijd oppervlakkig is...
cms

Gepost door: CMS | 18-06-04

Je moet harder worden ... en ik probeer net weer wat softer te worden... :)
prettig weekend,
Leen

Gepost door: Leentje | 18-06-04

ik... ... ben er even stil van!

Gepost door: Twinkeltje | 18-06-04

De commentaren zijn gesloten.