14-04-04

DIP

Tranen prikken achter mijn ogen, ik voel me zo gefrustreerd. Het onweert hier momenteel, kletterende ruzie met mijn man. Allerlei onbenulligheden, maar het lijkt zoveel zwaarder omdat ook hij echt kwaad is, wat zeer zelden gebeurt. Als het erop zit wil ik ruimte en alleen zijn om mijn gedachten te ordenen, hij wil het uitpraten. Dus achtervolgt hij me als een lastig insect terwijl ik steeds opgefokter raak omdat ik met rust gelaten wil worden. Elk woord en gebaar gooit olie op het vuur. Ik voel me dan in een hoek gedreven als een wild dier in gevangeschap. Grrrr!! Ik ben niet makkelijk om ruzie mee te maken, ik weet het. A tongue like a razorblade. Dus als ik wil alleen gelaten worden is dat voor je eigen bestwil. Wat vervelend allemaal. Enfin, ik voel me al wat rustiger (nu mijn hartritme nog naar een aanvaardbaar tempo krijgen) want hij is gaan douchen. Voor een zwijgzaam type kan hij erg doordrammen als het hem uitkomt. Nu ja, morgen is het weer vergeten. Maar vandaag is het beter afstand houden.
 
Trouwens: gisteren lag hij bijna onder de tram door een stom werkongeluk. Hij stond met zijn collega op een ladder en de tram denderde voorbij zonder te toeteren en raakte met zijn wiebelend middenstuk de ladder waarop mijn man op dat exact moment naar beneden aan het komen was (zonder die tram te zien), gelukkig heeft zijn collega hem vastgegrepen. Het kan snel gaan. In één flits zag ik mijn leven zonder hem en dat stemde me heel verdrietig. Weduwe van 30. Liever niet, nee. En toch gebeurt het elke dag wel met iemand anders.
 
Deze ongerustheid (hij had het verhaal wel heel opgeklopt en dramatisch gebracht) heeft ongetwijfeld te maken met mijn gemoedstoestand vandaag.
 
Deze nacht de felbegeerde designerjurk (NWT) aan mijn neus zien voorbijgaan na dagenlang Ebay scrupuleus gevolgd te hebben. Ik weigerde te bieden om de prijs niet verder te lucht in te jagen en besloot te wachten tot de (letterlijk) laatste minuut, helaas waren velen van hetzelfde gedacht en schoot de prijs naar onbereikbare hoogte tijdens de laatste 5 minuten van de veiling. Pech dus. Ik zag mezelf heus al godess-like zijn in deze mooie creatie van Betsy & Adam (waarschijnlijk hun beste jurk ooit).
 
Ook wat scrapbooking betreft zit ik muurvast. Na een inspiratievolle week, waarbij de creativiteit lustig door mijn aderen stroomde, is het gedààn ermee. 5 Dagen en een veelvoud aan afgewezen layouts later, zit ik nog altijd aan dezelfde pagina over de Unity Candle ceremonie. Grrr.
 
Voor de rest moest ik mijn afspraak met de osteopaat afbellen op het allerlaatste moment omdat ik me deze morgen afschuwelijk voelde, en daar voelde ik me dan weer schuldig over. En uitgerekend nu schiet er iets in mijn rug en zit ik vast. Mea culpa zeker.
 
En nu afwachten op nieuws van de schatter die hopelijk onze lening helpt toestaan.

19:27 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

away with the fairies 'tis soms eens nodig een flinke storm...alles effe ontladen en dan kun je'r weer tegen...en ja zeker is dat niet leuk hé...en best frustrerend op de moment zelf...je kan je enkel troosten met de gedachte dat het wel weer opklaart als alles uitgeraast is en men weer binnen perspectief kan kijken...
en ebay..da's altijd zo...pffft..in de laatste minuut verdubbelt het zelfs nog bovn de maximumprijs die je in gesteld hebt...je denkt altijd een koopje te kunnen doen en hup opeens in de laatste minuut schiet het naar de "echte" waarde...
allez ja heb het nog maar één keer meegemaakt toen pa tijdens een gezinsetentje de laptop op de kast had gezet e ik me contstant moest omdraaien om op "refresh" te drukken...wat hebben we gelachen...
en ma opgelucht dat ie eens geen "geld" uitgaf ;-))))
cms

Gepost door: cms | 14-04-04

Rebound Hei, hopelijk gaat het al wat beter met je...

Gepost door: Dronic | 17-04-04

De commentaren zijn gesloten.