30-03-04

in the closet

Iemand heeft wel iets te verbergen. Een verleden, een verslaving, een ongeoorloofde liefde, een schoonheidsfoutje, een gebrek aan opleiding/cultuur/intelligentie, zeg maar wat. Maar hetgeen ik zo kostbaar voor de buitenwereld verborgen hou, en wat geen mens zal mij snel zou nageven: ik ben een stiekeme optimist. Verborgen onder lagen scepticisme, hier en daar een sneer, het moeiteloos opdreunen van worst case scenario's, het genadeloos vinden van nét die kwetsbare zwakheid van de medemens, enz, daar zit een klasse optimist verborgen. Teleurstelling is mijn vrees. Het lot is mijn rechterhand. Verwacht het ergste en hoop op het beste, maar zeg dat vooral niet luidop. Men zou wel eens iets groots gaan verwachten van je ... nee hoor, laat mij maar stiekem mijn optimistisch hart koesteren, ver weg van alles wat het bedreigen kan. Vroeger was ik open en bloot optimist. Dàt waren de tijden ...

19:36 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

*sorry voor de onderbreking* ja, wat je beide posts hier betreft, herken ik wel een beetje van mezel feerlijk gezegd, en ik denk dat jij niet alleen bent met dergelijke indrukken of gevoelens, maar dat er nog veel mensen in het zeflde schuitje zitten. Ik ben lang nog geen dertig, maar ik heb precies ook dat gevoel, ik heb zelfs het gevoel dat ik zelfs nog niets achter de rug heb, al beklaag ik me zelf zeker niet, wat ik gelaten heb in mijn studentenajren, heb ik al dan niet bewust links laten liggen omdat het me toen geen moer interesseerde, nu ben ik een beetje van gedacht veranderd en om het nu nog allemaal te gaan doen is zeker nogtijd, alleen vind ik de juist emoment niet, en misschien ook niet de juiste compagny, wnat daar zeg je het, bepaalde dingen kun je pas ondernemen indien de juiste stimulansen er zijn in je naaste omgeving...en als er bepaalde vrienden zijn die je interesses delen...ondank shet feitda tik een individualist ben, ga ik toch zelden op mijn eentje ergens naartoe...
wat het leven in ht algemeen betreft, maanden gelden heb ik daar enkele logs op mijn blog aan gewijd, dat ik me stuurloos voel, het noorden kwijt, een leventje leid dat maar wat aanmoddert, zonder da tik in staat ben een duidleijke richting te keizen en koers te varen...doelloos...ik probeer weer grip te krijgen op het stuurwiel, maar tis makkelijk gezgd als gedaan...de vloot waarin mijn schip vaart is net de ideale, ik moet veranderen van vloot, me lostrekken uit het zog van de anderen en mijn eigen koers kiezen...het ruime sop ligt open, maar er liggen wat dingen in de weg...
nu, in ieder geval...laat je optimisme en je dromen en aspiraties niet varen, en als je idd een stiekeme optimist bent, zul je daar wel in slagen! ;-)
greetz
cms

Gepost door: Cosmic Melancholic Stearlessness | 30-03-04

De commentaren zijn gesloten.