16-01-04

Die heerlijke plof

Ik beken: ik ben schaamteloos verslaafd aan postordercatalogussen. La redoute, 3 suisses, you name it. Van de anticipatie als de nieuwe uitkomt tot de allerlaatste stuiptrekkingen van de oude met superkoopjes die smeken om je aandacht terwijl je al weer zit te trappelen om die verse, kreukvrije pagina's om te slaan van het nieuw boekje dat gouden bergen beloofd. Ik hoor hem vanuit de slaapkamer boven: die bekende plof van een pakketje zwaar genoeg om een grote entrée te maken maar nog klein genoeg om door de brievenbus te kunnen. De zomercatalogus belooft tropische zomers met fladderende jurkjes, sexy slippers en sensuele topjes die uitschreeuwen om gebruinde huid te mogen flatteren. De realiteit is natuurlijk anders: heel erg bruin word ik niet (behalve als je de zomersproetjes meetelt), elk jaar een kilootje of twee erbij en die superkorte shorts en naveltonende topjes zijn not done meer, en natuurlijk zelfs de belofte om een nog mooier mens met meer zelfvertrouwen te zijn (want zie je er niet schitterend uit en dat zonder te moeten drummen in pashokjes die naar andermans zweet ruiken) , weerhoudt je er niet van te beseffen dat er allemaal wel veel geld in kruipt. Je houdt het niet voor mogelijk hoeveel kortingen en geschenkjes (iemand een fruitpers? of drie?) ze naar je hoofd gooien om je als klant te houden. Van verjaardagskortingen (hoe attent hé, hmm) tot die laatste niet te missen koopjes van kledij die je het volgend seizoen toch niet meer kan dragen. Aach, maar die eerste keer het gouden boek doorbladeren en jezelf in een zonovergoten paradijs wanen als sexy, bronzed godess met een Cosmopolitan cocktail en magazine in je hand terwijl een ware god je voeten masseert, het kan deugd doen ....
 
Over realiteit gesproken: in de bibliotheek eens rondgeneusd naar zwangerschapsboeken, kwestie van wat voor te bereiden want ik heb beloofd aan mijn kersverse echtgenoot dat die klote spiraal er nu echt wel uitgaat ten laatste tegen mijn verjaardag, deze lente. Een deadline dus. En met welk kleine mens verkopend boek ben ik thuisgekomen: "valse verwachting" van onze feministe Naomi Wolf! Over de gevaren van de overromantisering van zwangeschap en geboorte en de hele nasleep. Over economische en relationele gevolgen. Over kwaadheid en frustratie en het niet direct hechten aan je hummeltje. Over hoe verdomd eenzaam je je kan voelen in dit hele proces. Hoe het moederschap je niet automatisch een beter en gelukkiger mens maakt (al kan het wel natuurlijk). Negatief? Nee, ik hou van kleine verwachtingen (no pun intented), zo wordt de teleurstelling minder als je niet die blozende zwangere vrouw en later supermama met de glimlach wordt. Nee, geef mij dan maar Naomi Wolf. Eerlijk, ben ik nog maar in de inleiding, haha, maar het boek begint met een Afrikaans gezegde: " Zwangerschap en geboorte zijn als het overtreden van een smalle brug. De mensen kunnen je tot aan die brug vergezellen. Ze kunnen je aan de overkant begroeten. Maar die brug moet je alleen over.". Hoe waar. Klinkt een beetje als doodgaan, al kunnen we dan alleen maar hopen op die groeten aan de overkant, niet waar. En dit terzijde: wat verlang ik soms naar die kleine baby. Zo erg dat mijn baarmoeder samentrekt. Wat een complot van de natuur om de soort in gang te houden, amai. Ik beticht mannen ervan een slaaf te zijn van hun hormonen (en ze als excuus te gebruiken, adding insult to injury) maar zijn vrouwen dit dan ook niet in dit geval? Als je geest weet dat uit gezondheids - en financiële overwegingen er misschien liever niet aan begint maar de baarmoeder en handlangers roepen harder, wie laat dan zich leiden door hormonen? En het gevolg van beide sexen leidt tot hetzelfde resultaat: instandhouding van de menselijke soort. Een troost? Niet echt.
 
Over boeken gesproken: houdt de stress van het dagelijkse leven als neuroot en uitgeput mens me 's nachts niet wakker dan doet dit spannend boek het wel "de messias" van Boris Starling. Seriemoordenaar, origineel scenario, serieuze diepgang in het hoofdpersonage Red en tenenkrullende spanning. Stress dus. Maar niet neer te leggen.
 
En het getrouwd leven is tot nu toe weinig verrassend. Integendeel. Het is zodanig identiek aan het leven voor ik officieel iemands vrouw werd, dat het een beetje saai is. Had ik maar gewacht met sex tot na het huwelijk, wat zouden dit dat fantastische maanden in het sexparadijs geweest zijn. Sex is nog steeds lekker, getrouwd of niet, maar dat eerste jaar als koppel is toch moeilijk te evenaren na jaren samenwonen. Beetje spijtig, maar c'est la vie. Toch denk ik dat het dat vuur weer kunnen aanwakkeren, konden we maar een break nemen. Een reisje, er eens uit. Minder zorgen en geen tv. En liefst voor een baby zich in ons midden nestelt.
 
En die oude zwangere vriendin (?) is moeder geworden van een dochtertje. Ze woont in een andere stad en ik heb haar in geen jaren meer gesproken na onze laatste mislukte poging tot contact. Na mijn faire part aan haar voor het huwelijk, kreeg ik een geboortekaartje. Ik wilde haar opzoeken omdat ze in mijn stad in het ziekenhuis verbleef, maar helaas: de vogel was al gaan vliegen, met baby in de bek en al. Jammer. Ik had graag gezien of er nog een mogelijkheid tot losse vriendschap in zat. Ik zal haar een brief schrijven en we zien wel.

21:29 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

pff... te veel te lezen voor het nachtelijke uur. Maar morgen of zo kom ik terug. Je reactie op m'n blogje doet me plezier. Groetjes. Karlo

Gepost door: karlo | 17-01-04

huwelijksperikelen die ken ik. we zijn getrouwd in augustus. Stressy he. Maar gelukkig nadien.

Gepost door: karlo | 18-01-04

De commentaren zijn gesloten.