30-11-05

De zweep van het geluk

Het hebben van een baby heeft een bewustzijnsvernauwing tot gevolg, niet veel anders dan die van een hevige verliefdheid. Je ademt, denkt, voelt en praat “baby”. Een waanzinnige rush, maar bijster weinig boeiend voor die “anderen”. De zoekers, de pluk-de-dag-mensen die volop proeven van de diversiteit van het leven, die de openheid en nieuwsgierigheid bewieroken en die zelfs op zoek durven gaan naar zin en liefde.

 

Je kiest niet wat je lief hebt maar het kies jou, is het zo niet? Liefde brengt samen, hier vandaag je kleine gezinnetje met als stralend middelpunt het mooiste wat je kon dromen en het tederste wat je lichaam kon dragen en voortbrengen. Geen huwelijk of hypotheek verenigt twee mensen meer dan het zien samenvloeien van je DNA en versteld staan van het resultaat. Plots beseffen dat zoeken naar zingeving of zinvol leven niet meer nodig is, want daar ligt, speelt je antwoord, het lacht je zelfs toe. Belachelijk simpel, wat een pak van je hart. Niet meer afvragen of je geliefde wel je soulmate is of de man van je dromen, want kijk wie Wij zijn samen. Goden en godinnen, vol verwondering en trots op hun creatie, nederig en angstig uit schrik het kwijt te raken. De ommezijde van die clichématige, onvoorwaardelijke liefde (god, wat heb ik er naar gezocht) is de heilige schrik dat er iets met dat prachtig juweel van je hart zou gebeuren. Het kerft er diep in. En die gevoelens zijn een Bon Jovi liedje. Een vette gitaar en als thema: Liegen, stelen, bedelen tot zelfs uiteindelijk sterven voor je geliefde. Ooit zomaar woorden die wel lekker klonken af en toe, nu zowaar zinnen vol betekenis.

 

Maar liefde omarmt niet de wereld, het bouwt muren om zich heen. Ik ben nu een van die “anderen” en wie ik was voor de geboorte, bij wie ik hoorde, dat zijn nu de “anderen”. Daar waar je zin, liefde, plezier en verwondering zoekt en misschien ook vindt, daar die plaats en die tijd, dat is wat ons scheidt? Maar het verlangen in ons hart, dat slechts tijdelijk te sussen valt en zich vroeg of laat opnieuw zal roeren met nieuwe verlangens en blinde zoektochten, dàt brengt ons misschien ooit weer op elkaars pad.

 

Daphné Deckers had het nog zo mis niet op toen ze haar boeken de titel gaf “De geboorte van een moeder” en “De geboorte van een gezin”. Ik voel me herboren. Gelukkig maar ook doodmoe, bezorgd, saai en vreselijk gefrustreerd. Angsten en depressie loeren om de hoek. Vergis je niet, liefde vraagt het uiterste uit de kan. En dat weegt door.

 

I’ve been loved. Truly. Madly. Deeply. Maar nu heb ik onvoorwaardelijk lief en dat is onbeschrijflijk veel beter.

 

 


21:43 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

25-11-05

 

Ach verdomme, ik word gemist.
 
Als ik de rondvliegende gedachten nu maar kon vangen met mijn vlindernetje en ze netjes uitsmeren over dit gewillig forum, dan ... dan pas ben ik deze loyaliteit waard.
 
En dat is wat ik wil. Ik mis jullie ook. En dit. Vooral dit schrijven.

18:46 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

29-09-05

Mijn dochter

Nog geen tijd voor een uitgebreid verslag, maar hier even de droge feiten:
 
geboorte dochter Calista: 3 mei 2005 om 2u09  na 16 uren arbeid, 2 uren persen en gemarteld worden en een spoedkeizersnede
 
geboortegewicht: 5.110 kg (yes indeed) en 54 cm lang
 
huidkleur: indianenrood, haartjes: zwart
 
karakter: grappig, pittig, vurig, charmant, lief, koppig
 
fysiek: mollig, beresterk, om op te vreten

 

Mijn toestand: een verregaande staat van uitputting en verliefdheid.




22:13 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

17-02-05

fame, remember my name?

Deze blog is in goede en slechte tijden een canvas geweest waar ik soms onzeker en soms met ongeëvenaarde brutaliteit mijn gevoelens in een regenboog van kleuren mogen neer kliederen heb. Kleine observaties, onnozele invallen en af en toe een poging de grap te zoeken in pijnlijke situaties. En soms simpelweg verzinkend in banaliteit en verveling. Maar ik heb ze lief gehad die momenten waarop ik probeerde te verwoorden wat moest gezegd worden of gewoon trachtte de leegte te vullen. Meer nog heb ik plezier gehad in de interactie met mijn medebloggers, een leuke variatie aan fijne mensen.

 

Waarom is dit “lief dagboek” dan persona non grata geworden voor mij? Ja: “persona”, want ik voel me een beetje alsof ik een vriend in de steek gelaten heb. Erger nog, waarom voelde ik een stekend gevoel van onbehagen telkens ik het icoontje van “Goddess A. en ……” op mijn bureaublad zag verschijnen. Om zo snel mogelijk weg te klikken. Alsof je de straat oversteekt om een confrontatie met een verwaarloosde bekende te vermijden. Met blozende wangen van het besef dat dit écht niet hoeft. Ik durfde niet te kijken: bang om gemist te worden, bang om niet gemist te worden. Te chaotisch om het canvas opnieuw te aanschouwen als een prachtige kans om te kliederen en te knoeien en te kleuren in regenboogkleuren. Geen zin om binnen te kijken in dit huis dat ik niet langer als het mijne beschouwde. Werd het een sleur, een druk, was de liefde over? Was het mijn concentratie dat verdampte als een hete cappuccino op een kille februariochtend? De stress en het egoïsme dat dit met zich meebracht waardoor ik niet langer de tijd kon, wilde uittrekken om elke dag te kijken hoe mijn lieve medebloggers door het leven spartelden?

 

Voor wie het wil weten: ik ben ok.

 

Een maagzweer en wat pijntjes daargelaten (nooit een teken van ontspanning en welzijn maar goed) ben ik best ok. Ik ben nog steeds zwanger: vandaag 30 weken en aftellend naar het moment van verlossing (no pun intended). Ik ben nog steeds blut, of alweer, ik raak de tel kwijt. Welja. Een eerste baby kost hopen geld en ik barst uit mijn kleren want ik draag naar voor zodat het wel lijkt alsof elk ogenblik le moment suprême zou kunnen zijn. De mensen zeggen “je ziet er prachtig uit” en ik zeg “ik heb al veel te veel gesnoept”, ze zeggen “wat heb je al een mooie, ronde buik” en ik zeg “ik heb wel nog een dikke twee maanden te gaan” … Waarom doen vrouwen dit toch? Dit verontschuldigend afwimpelen van wat waarschijnlijk oprechte complimentjes zijn. De dokter zegt dan weer “dat wordt diëten na de geboorte, anders krijg je misschien diabetes”, maar dan zeg ik “ach, ik hou veel water vast en die verdwijnen als bij aanraking van een toverstaf na de geboorte”. De weegschaal gooit een cijfer in mijn geschokt gezicht dat ook de spiegel niet kan loochenen.  Gelukkig is mijn man ook niet meer die gespierde stylo die hij ooit was. Ik zou nu geen superbody naast me kunnen verdragen. De baby zelf is geen muurbloempje. Ze leeft en wil dat laten weten.  Dit kind is onvoorstelbaar actief, ik word helemaal murw geschopt. Geen grapje.

Wat me voor de rest vooral opvalt aan het zwanger zijn,  en wat me eerlijk gezegd een beetje verrast is hoe senioren je smerig bekijken, je kan niet geloven welke blikken ik dagelijks toegeworpen krijg. Eén: zichtbaar zwanger zijn is een identiteit op zich. Net als een chinees in het regenwoud of een albino op het strand. Ik ben niet de som van mijn kenmerken en persoonlijkheid: ik ben Zwanger. De blikken gaan eerst naar de buik, dan naar je gezicht (als je geluk hebt). Twee: het is blijkbaar aanstootgevend voor de senioren om zichtbaar zwanger te zijn. En het is winter, ik loop verdorie niet rond in korte topjes met blote buik hé, dat zou ik niet eens wensen. Afgaande op de vuile blikken die de bepaalde mensen je toewerpen, zou je tenminste denken dat ik een 15-jarig sletje ben die zwanger is van een getrouwde notabele in een klein dorpje. Zoiets. Loop ik heupwiegend met mijn buik te pronken? Was het maar waar! Door de bekkeninstabiliteit lijkt wandelen steeds meer op waggelen en het tempo waarop deze mens zich voortbeweegt is gewoonweg pathetisch. Tot daar de glamour van de zwangere goddess.

 

En mijn broer, tja die broer van mij die leeft nog. Een klein mirakel op zich. Hij verblijft nog in het ziekenhuis, is nog ziek maar niet langer in onmiddellijk levensgevaar of coma. Sinds hij wakker is en het beter stelt heb ik hem niet meer bezocht. Te veel oud zeer. Te weinig hoop op emotioneel herstel. Het ziekenhuis vond het trouwens gevaarlijk om in mijn gezegende toestand in die omgeving vol infectiegevaar te vertoeven.

 

Ook mijn dikke, verwende hond leeft nog om te eten, te manipuleren en mijn hart te stelen.

 

Er moet nog ontzettend veel gedaan worden, ik ben al drie keer veranderd van gedacht over waar ik nu precies te babykamer wil (natuurlijk net die kamer die niet opnieuw behangen en afgewerkt is), maar zoals altijd zal de tijd en de geldstroom (of gebrek daaraan) wel hun stem uitbrengen over de uiteindelijke keuze.

 

Mijn man is eindelijk terug aan het werk, na drie maanden relatieve rust aan mijn zijde door zijn knieoperatie en herstel. De eerste dag kwam hij al thuis met hoofdpijn en een slecht humeur.

 

Valentijn was … laat het ons houden op: niet voor herhaling vatbaar.

 

Ik groet u, medebloggers en hopelijk, misschien, tot binnenkort, maar misschien ook niet. La donna e mobile.



22:07 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

27-12-04

van harte

De dagen zijn: druk, duur, chaotisch, fijn, triestig en opgefokt.
 
De computer heeft weeral eens hare kiri gepleegd, wat resulteelt in het feit dat ik jullie, mijn welgebekte medebloggers niet eens mijn allerbeste wensen kan voorleggen voor eind 2004 en gans 2005 die volgt.
 
Ook nu weinig tijd, eventjes binnengesprongen in de bibliotheek en bij deze nogmaals:
 
van harte, wat je wensen mag!
 
Eat, drink and be merry ...
 
veel liefs en een dikke kus

11:15 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

18-12-04

a quick birdie is no match for a lazy cat ...

Je zou kunnen zeggen dat mijn broer een vogel voor de kat is, maar als ik me niet vergis is al menig trillend, bang vogeltje ontsnapt aan de grijpgrage klauwen van de wrede kat. Er is hoop op beterschap, al blijft zijn toestand zeer kritiek. Dankzij de medische wetenschap eigenlijk, want zonder al die buisjes en slangetjes en de 24/7 verzorging … dan was er geen sprake meer van dat vogeltje.

 

Het begint me te dagen dat de kerstdagen niet zo vanzelfsprekend voor iedereen fijne dagen zullen zijn, zoals dat ook bij ons overschaduwd wordt. Zo besloten we in een opwelling, na het ziekenhuisbezoek een hapje te gaan eten in de luchthaven (heerlijke scampi pikante met frietjes) en daar liep ik een oud-collega hostess en vriendin van mij tegen het bevallige lijf. Na de evidente uitroepen van “proficiat”, “voor wanneer is het” en “je ziet er stralend uit” vertelde ze mij over haar liefdesverdriet. Haar relatie met haar soulmate is na 23 jaar afgesprongen, omdat hij verliefd geworden is op iemand anders. Hoe clichématig deze zaken van het hart en de schoot ook mogen zijn, de pijn is vers en rauw en afschuwelijk alsof het de eerste keer is, vermoed ik. Mijn hart stroomde over van medeleven. Toen kreeg ik nog te horen dat een psychiater wiens bloed ik zou kunnen dringen op een dorstige dag, zijn vrouw en collega-arts verlaten heeft voor een verpleegstertje en ondertussen al een klein kindje met haar heeft. Het kan verkeren. Een overbuur met zeer luide stem en misschien wel losse handjes kwam thuis van zijn werk … om al de sloten veranderd te zien. Ga kerstmis maar ergens anders vieren vieze vent! En verre aangetrouwde familie heeft de kerstspirit ingezet met een halfslachtige zelfmoordpoging of misschien wilde ze gewoon stigmata aanbrengen? Ach, de drama’s … als ik het zo zie hebben we het nog zo slecht niet.

 

Gisteren was er de galaopening van het vernieuwde kursaal in mijn stad aan zee Oostende. Wat moet een mens eigenlijk doen om voor zo’n evenement uitgenodigd te worden? Wiens hielen, kont of ballen moet je likken? Hoeveel mogelijkheden heb je eigenlijk als vrouw om jezelf om te toveren in de hedendaagse Assepoester met dito sprookjesachtige jurk met oogverblindende juwelen en glamourvol kapsel? Behalve als je misschien met je blote kont en andere dansende onderdelen staat te wiebelen in Maxim of zoiets, dan krijg je vast wel uitnodigingen in je wulpse schoot geworden. Komaan, nu heb ik eindelijk de borsten voor een dergelijk pulpblaadje, maar raak in nog niet binnen. Hmm, het leukste van een dergelijke avond is het optutten en de anticipatiekriebels, want ik kan me goed voorstellen dat het eigenlijke gedoe zeer slaapverwekkend is (allemaal Ik-ik-ik-mensen met hun megalomane neigingen) en dat je die sexy, stijlvolle kleren vervloekt en liever onder je fleecedekentje in de zetel zit, met inbegrip van de champagne natuurlijk. Anders zou je al eens een laxeermiddel kunnen kieperen in de drankjes van Véronique Decock en haar gelijken, maar dat arme kind is zwanger en nu is zij noodgedwongen een bondgenote. Ja, het kan inderdaad verkeren.

Ach, ik heb gewoon een zwak voor glamour en het leven van de SATC-girls en tijdschriften als Glamit terwijl ik het anderzijds kritisch neersabel, de oppervlakkigheid en valsheid ervan. Het vreemde is dat ik bij andere mensen net hou van het pure en onvervalste, het intelligente en gevoelige, alles behalve het uiterlijk vertoon eigenlijk.

Stiekem hou ik ervan op het net en op Ebay te neuzen bij avondjurken en killerheel shoes, maar zoals ik al zei: wanneer doe je dat aan? Om naar de Smatch of de GB te gaan? Of om frietjes te gaan halen om de hoek? Om met de hond te wandelen in het sompige gras?

Ik vind altijd wel een reden om er een beetje feestelijk uit te zien eigenlijk. En omgekeerd. Vroeger ging ik op café in avondjurk en naar een 3* restaurant kreeft belle vue eten in mijn oudste, versleten jeans. Als ik het zo neerschrijf, vermoed ik dat ik gewoon een tergend tekort heb aan etiquette. Of gewoon de regels aan mijn sexy botten lap natuurlijk.

Maar in het algemeen ben ik vóór het benadrukken van onze vrouwelijkheid. Niet om de mannen te plezieren, al is dat meegenomen natuurlijk, een strelende, goedkeurende blik kan deugd doen, maar vooral om de grauwheid van het dagdagelijkse in te kleuren. En nee, ik zie vrouwen niet als decoratieobject, integendeel, geen sterker, meer ontwikkeld en veelzijdig wezen bewandelt deze aardkloot. En waarom mag dat niet eens op hoge hakken? Een sterke, intelligente vrouw is geen halve man. Durf vrouwelijk te zijn! Wij Belgen en andere kille-landendames doen dat veel te weinig. Vandaar mijn oproep: een beetje minder werken en poetsen en stressen en meer sensuele jurkjes en hoge hakken op de straat. En muziek. Olé!

 

Dit eindejaar staat in het teken van het vieren van mijn vrouw zijn (hoe kan ik meer vrouw zijn dan nu? Goddess with bump) en het leven zelf vooral. Ik vraag me trouwens af of de uitdrukking “alive and kicking” voortkomt uit het gevoel van de schoppende baby in de buik van de vrouw?

 

Vandaag sluit ik af met een mild optimistisch gevoel. Zelfs als het helemaal fout loopt met mijn broer, dan kan ik er nog vrede mee hebben.  Hij is in de beste handen. Er is de wetenschap, de inzet, er zijn mensen die bidden, mensen die mediteren en mensen die gewoon een kaarsje branden. Wat kan je nog meer wensen?

 

Que sera sera.


11:58 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

16-12-04

X-mas should not be this sad ...

Zondag zijn wij 1 jaar getrouwd. Het jurkje is gekocht, het etentje gepland. De 20 wekenecho waarbij de organen gecontroleerd worden, wijst uit dat tot dusver alles naar wens verloopt. Onze kleine *** doet het prima. Ikzelf heb last van beginnende bekkeninstabiliteit (auw!) en ontsteking van de slokdarm. Maar voor de rest mag ik niet klagen. Ik kijk uit naar de feestdagen. Of dat deed ik in elk geval.

 

Allemaal uitstekende redenen om te vieren, was het niet dat op dit moment mijn broer op de intensive care afdeling van het ziekenhuis ligt te vechten voor zijn leven.

Het is bijna kerstmis en misschien is hij er dan niet meer.

Ik kan er mijn hersenen niet rond vouwen alsof dit concept mij te bizar en onwerkelijk is. Wat het ook is natuurlijk. Ik ben een beetje bang om de grote schrik en verdriet toe te laten, omdat mijn eerste gedachten uitgaan naar het welzijn van het kindje dat in mij groeit. Mijn broer en ik zijn zo vervreemd van elkaar door giftige opmerkingen en stommiteiten en ik heb nog enkele dagen geleden gezegd “tussen hem en mij komt het nooit meer goed, dat is zeker”, maar nu blijkt dat plots wel heel erg reëel te worden. Kans op miraculeuze verzoening blijkt bij deze te vervliegen. Wat hartverscheurend jammer.

 

Net als mijn vader en zijn zoon lijdt mijn broer aan famiale polipose, een soort van poliepen in darmen en ingewanden die langzaamaan kwaadaardig worden. Deze ziekte is min of meer onder controle, maar gisteren is mijn broer het slachtoffer geworden van een acute pancreatitis. Volgens de dokters en medische staf hebben ze nog nooit iemand zo snel (binnen de 18 uur want hij had net een scan en onderzoek gehad de dag ervoor, toen was er niets aan de hand) en zo ernstig zien ziek worden van deze sowieso vreselijke ziekte, waarvan tussen 30 en 70% sterft aan de complicaties. Hij wordt voorlopig in een kunstmatig coma gehouden zodat hij kan beademd worden. Zijn bloedvaten lekken al hun vocht in het ganse lichaam, zodat zijn bloed stolt en zijn longen, hart en lever gaan er onderdoor. Deze hardnekkige ontsteking slaat hen, net als ons met verstomming. Nu heeft mijn vader ook een dergelijke acute ontsteking van de alvleesklier gehad en hij heeft het nipt overleefd. Voor mijn broer ziet het er niet goed uit. Een operatie met het verwijderen van het zieke weefsel zou kunnen wat soelaas brengen maar helaas is hij veel te ziek en niet stabiel genoeg om een operatie te ondergaan.

 

Wordt vervolgd.


12:17 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

12-12-04

Ik idool, jij idool, wij idool ...

De inspiratie om te schrijven ontglipt me als een vluchtige droom in het kille ochtendlicht. Maar ik doe mijn best in de nevelen van het onderbewustzijn wat meldbaars te zoeken… wat natuurlijk zeer relatief is.

 

Ook dit jaar opnieuw de dans van de kerstlichtjes uitgevoerd, zoals steeds onder een totaal gebrek aan enthousiasme. Stap 1 : je ontwart de lichtjes waarvan je dacht dat je ze vorig jarig netjes opgeborgen had. Je controleert of de lampjes nog werken. Check. Stap 2: met veel gedoe omarm je de 1.80 meter lange boom met het kluwen van lichtjes. Naaldtakken laten zich niet graag aankleden. Toch niet met een elektrisch snoer. Stap 3: je steekt de stekker in het stopcontact en oeps: geen lichtjes. How very bizar … zucht. Na wat aarzelen en nadenken begin je toch weer de boom te ontmantelen van zijn wurgende omhelzing, zijnde de te vermijden stap 4: en wat gebeurt er als je net het laatste stuk verwijderd hebt? Natuurlijk: de lichtjes branden plots weer. Zucht.

Zo gaat dat elk jaar opnieuw. Het gevecht tussen de rebellie van de boom en het geduld van de godin. Maar de godin wint uiteindelijk altijd.

De kristallen en pluimpjes en engeltjes liet de boom zich blijkbaar makkelijker aansmeren en ik ben zowaar tevreden van het resultaat. Heerlijk die kerstversiering. Als bij wonder ben ik er dit jaar in geslaagd niet alleen alles ton sur ton te houden maar dan nog in harmonie met het interieur. We leren bij!

 

De kostbare en soms twijfelachtige informatiestroom op het internet leert mij dat het kindje dat in mij groeit nu al zo’n 25 cm groot is, weliswaar toegevouwen als een klapstoel, kan ik me indenken.

Volgens mijn moeder zie ik er niet dik uit (liegen dat die kan) maar heb ik wel al de zwangere buik van iemand die ruim 6 maanden ver is, ipv de kop 5 maanden dat ik ben (exact in de helft dus).  Wat moet ik daar nu over verstaan?

Vertel het me maar niet, want ik schijn wat last te hebben, om het eufemistisch uit te drukken, van kregeligheid af en toe. Ja, de stier verbergt wel degelijk een opvliegend kantje, maar door mijn neurotische wens om bij niemand volledig in ongenade te vallen, wordt dit kantje mooi bijgeslepen en weggemoffeld. Dat is de theorie althans. In praktijk schittert het licht der kwaadheid altijd door, hoezeer je die ook soms wilt verbergen. De blos, de vurige ogen, het snuiven door de neus, de korte, ruwe bewegingen … weggevertjes.

Ik geeft het toe, een van mijn grootste zonden is die van het oordelen. Wat is het zo verdomd gemakkelijk om snel een oordeel te vellen, vooral omdat je veel te vaak gelijk hebt. Wat zijn we toch zo scherp, snedig, kritisch en vol klaar inzicht in ons eigen hoofdje, maar wat brengt het je eigenlijk bij? Een goede verstandhouding? Vrede en vrienden? Ik dacht het niet … Zolang iemand op mijn goede lijst staat, en ik kan veel verdragen, zal ik ook geen kwaad woord over die persoon erkennen, maar eens die van dat imaginaire voetstuk tuimelt … dan is het niet mooi meer, net alsof de realiteit dan schreeuwend erkenning wil.

Ik troost me met te denken dat zowel positieve gevoelens als hostiliteit in de menselijke aard ingebakken zitten. Wie ben ik om dit te loochenen?

 

Wie graag kritiek spuit, kijkt wel eens graag naar een ding als Idool. En ik ben best blij dat mijn favoriet sinds enkele weken, Joeri onverwacht tot in de finale geraakt is. Het grote talent Sandrine (al vond ik haar de laatste 2 shows heel wat minder), die komt er wel. Na de finale zal de mooie Bart Brusseleers haar wel een winstgevend aanbod doen. Haar “Me and Mr. Jones” was bijzonder indrukwekkend. Buiten categorie.

Aan de andere kant, kun je nu ten minste wel spreken van een spannende finale. Twee jongens, geen supertalenten maar wel kerels met een zekere maturiteit, inzicht en levensvisie. En gevoeligheid. Dat bevalt me wel. Persoonlijk hou ik wel van de stem van Joeri en zijn uitstraling, al vind ik Wouter best een geschikte vent, waarschijnlijk meer van het idoolhout gesneden. Fantastisch vind ik het hoe gepensioneerde dametjes met vuur hun favoriet, bv “alternatieve” Joeri dan, verdedigen.

Zo zie je dan maar weer.

Kritiek is van alle leeftijden, maar enthousiasme gelukkig ook.


12:23 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

06-12-04

Ladies & gentlemen ...

Overlaatst op tv: “Kate & Leopold”.

 

Een charmante Hugh Jackman in de rol van hertog Leopold vertelt over hoe liefde een sprong in het onbekende is, “a leap of faith” als het ware, waarvoor je oprecht geïnspireerd moet zijn en hoe hij dit gevoel nog niet ervaren had. Ik voelde mijn cynische buitenkant, die graag schermt met statistieken van mislukte huwelijken en ontrouw en meer van dat onaangenaams, verkruimelen. Ik weet niet zeker of deze liefde dé ware liefde is. Ik weet niet of ik de juiste keuze gemaakt heb om te trouwen. Het was geen openbaring of vaststaand feit dat alle twijfels wegwaste voor mij. Misschien is dat gewoon de aard van het beestje. Trouwen was voor mij nooit vanzelfsprekend, ik heb er nooit naar verlangd. Niet het statuut, niet het feest, niet eens de jurk. Het concept bindingsangst was en is me niet vreemd. Ik dacht stiekem “So many gorgeous men, so little time …”. Ook wel “Zovele angsten, zovele excuses”.

 

Maar terug naar Leopold.

 

Heerlijk onverwacht werd ik overspoeld door een prachtig gevoel dat zich vertaalde in de gedachte dat ik, de neuroticus, de sprong gewaagd heb om te trouwen, in deze onzekere wereld waarin sommige huwelijken de houdbaarheidsdatum op een blikje tonijn niet meer overleven, mét de statistieken, mét de kleine en grote probleempjes en zonder zekerheid of garanties.

En ik voelde me zwellen van trots, mijn borstkas werd te klein voor dat machtig gevoel van fladderende euforie, dat ik zo moedig en romantisch geweest ben, dat ik dit aandurfde en zowaar een fantastische gewaagde keuze gemaakt heb. Kiezen om alleen te blijven, kiezen om niet gekwetst te raken, kiezen om aan de oppervlakte van het water te blijven vissen, het lijkt zo veilig en zo gemakkelijk soms maar voor het eerst besefte ik pas hoe ontzettend blij ik ben, dat ik deze sprong gewaagd heb.

 

A leap of faith..

 

Niet slecht voor deze agnosticus van het leven.


20:54 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

02-12-04

absence makes the heart grow fonder

Niet alleen de Sint heeft drukke dagen. De operatie van mijn man is goed verlopen maar het was een behoorlijk weg en weer geloop naar het ziekenhuis. Toen ik hem de eerste nacht moest achterlaten heb ik tranen met tuiten gehuild, een beetje beschamend wel. Ook al omdat hij veel pijn had. Ik stond daar maar met zijn hand in de mijne terwijl de tranen op het ziekenhuisbed druppelden. Het was zowat de eerste keer in de vijf jaar dat we elkaar kennen dat ik alleen in dat grote bed lag. Als je gewoon bent alleen te slapen is het een grote aanpassing ruimte te maken voor al die extra ledematen, om niet te spreken van het delen van je donsje. Maar het omgekeerde is natuurlijk ook waar. Ik miste zijn kleine oortjes, zijn rechte neus, de lijn van zijn lippen, het sproetje op zijn schouder. Ja, een beetje afstand doet de liefde deugd. Lekker om te kunnen missen.

 

Nu is hij terug thuis, ik heb gezorgd dat er biefstuk in huis was (alweer de liefde, want ik eet al 12 jaar geen vlees meer), ijsjes, chocolademousse en al wat zijn hartje vermag. De pijn en de ongemakken kan ik niet wegnemen, maar ik kan de inwendige mens verwennen.

 

Omdat ik al een week of twee trots paradeerde op hoge hakken met de buik vooruit, kon ik plots niet meer uit te voeten. De gynaecoloog vermoedde de aanzet voor bekkeninstabiliteit en ik moest komen, gisteren om 22u. Ook die man heeft drukke dagen. Ik kon niet meer lopen van de pijn achter mijn schaambeen, ik had naar mijn moeder moeten luisteren: “deugd voor ere”. Wat de ijdele, oppervlakkige kant van mij wilde beogen, waren de centimeters ik in de breedte won, compenseren in de lengte, maar dat mag ik dus voorlopig vergeten. Ik heb dan maar mijn oude, roze sneakers bovengehaald. Ik heb al mijn charme in de strijd gegooid om een extra echo te versieren, wat lukte! Natuurlijk ;-)

Er was veel zien, een sterk vermoeden van het geslacht (big smile) maar helaas begint mijn navelpiercing wat te ontsteken. Ach, deugd voor ere, wanneer zal ik het leren?


18:28 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

27-11-04

sssssst!

Als het donker wordt, maar het uurwerk wijst nog ongenadig dag aan, dan al, laat ik mijn haar los. Niet letterlijk aangezien het heel kort is nu, maar het algemene laat het maar los-gevoel overvalt me dan. De rolluiken gaan neer, onverwachte bezoekers worden telepathisch op afstand gehouden. Hoe druk, vrolijk of klote de dag ook mag geweest zijn, mijn fijnste moment is dat waarop ik met een grote zucht van voldoening mijn beha uitgooi, mijn borsten lichtjes masseer, mijn jeans uittrek en met genotvolle kreuntjes onder mijn fleecedekentje in de zetel voor de tv kruip. Zalig en onbegrensd het lichaam laten zijn. En als, als ik dan nog een bordje pasta met warme groentjes voor mijn neus krijg, dan, ja dan durft de baby schoppen van plezier...


21:30 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

26-11-04

Een buik vol champagne

Draag je als zwangere vrouw twee zielen met je mee? En bestaat deze ziel totaal los van ons lichaam? Ik vraag het me af, maar als agnosticus weet ik zelden een antwoord. Misschien ooit.

 

Het buikje is prominent geworden. Nu al. Intrekken lukt niet meer. Straks zal ik hulp nodig hebben om de schaamstreek (of trotsstreek volgens de Vrienden van de vagina en Goedele Liekens) te trimmen en te ontharen. Maar nu nog niet.

 

Leuke feestoutfits stralen me verleidelijk opwindend toe vanop de klerenhangers in winkels allerhande. Doorzichtige voile, zuivere zijde, pailletjes. Maar ik kan er niet in. Nu niet en straks niet.

 

Naar een nieuwe kapper geweest. Een jong ding nam de schaar behendig ter hand, ik vertrouwde haar: ze was het roerend met me eens was dat Alyssa Milano een zeer sexy en pittige jonge dame is. Met korte coupe. Vrouwen zoals Alyssa vinden andere vrouwen sexy en anderen haten we met ons volledige vrouwzijn (denk maar de Véronique Decocks in de wereld, waarschijnlijk onterecht). Nu ben ik heel vrouwelijk mét kort haar. En het staat me. Nu nog kleuren: mysterieus donker of sensueel lichtblond, wie zal het zeggen behalve de tijd zelf? Maar nu nog niet dus.

 

Onverwachts bij de Chinees binnengewaaid. De zon scheen ongenadig door het raam in mijn ogen en kleurde ze groen. Mijn vriend monsterde de bont gekleurde visjes in het aquarium en zei schertsend: die en die en die wil ik straks op mijn bord. De ober kwam bij ons staan en glimlachte “gebakken of gegrild?”. Die heeft een dikke fooi gehad. De kok vergat de scampi’s in mijn San Kwak maar dat werd goedgemaakt met een drankje van het huis én oprechte verontschuldigingen. De jasmijnthee streelde mijn neus en zakte behaaglijk diep in mijn maag. Toegeven, het ruikt lekkerder dan het smaakt. Maar champagne is nu niet aan mij besteed. En dat zal nog wel eventjes duren. Dan zal het des te lekkerder zijn als het weer mag. Maar nu mag het eventjes niet dus.




13:56 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

25-11-04

As easy as 1-2-3

Als de pc het mij toelaat dan doe ik mijn best mijn blog te herwaarderen, maar voorlopig loopt er nog het een en ander scheef, waaronder de mini-chat. Heb meer geduld dan ik, medebloggers en lezers, want dit wordt een vuil gevecht, ik voel het …


20:35 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

23-11-04

Dolce far niente ... the pc version

De kuren van deze computer worden hoe langer hoe gekker en als ik in de zeer nabije toekomst in het niets lijk te verdwijnen, weet dan dat de pc waarschijnlijk binnen is voor de zoveelste nutteloze herstelling en dat ik ongeduldig wacht op de terugkeer in de virtuele wereld van kennis, plezier en lichte zeden ;-)

 

chinees symbool: geduld (oh schone deugd niet aan mij besteed)


16:22 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

21-11-04

girls and boys

Hij/zij die in mij leeft en bijna zo groot is als een gemiddelde tandenborstel laat van zich horen. Misschien. De eerste plopjes heb ik al mogen ervaren al kunnen het ook wel mijn darmen zijn, in deze fase is het nogal onduidelijk. Al met al fijne momenten.

 

Naast het welzijn van de baby houdt het geslacht ervan mij enorm bezig. Ik lees met groeiend plezier de oude wijvenfabels die zouden moeten licht werpen in de duisternis van mijn cervix. Ik droom over jongens (= meisje), was de meer “agressieve” partner tijdens de vermoedelijke verwekking (= jongen), de leeftijd van de moeder (31) en jaar van conceptie (2004) zijn oneven-even (=jongen), de rechterborst is een tikje groter (= jongen), de Chinese geboortekaart (= meisje) enz…

 

In elk geval hebben we een consensus bereikt over de namen. Ik ben tevreden met de namen omdat ze zowel sensueel als tijdloos zijn en een persoonlijke betekenis voor me hebben. Ik hou van individualiteit zonder in extremen te vervallen. De betekenis van de meisjesnaam is *graceful* (mijn eerste keuze) en van de jongensnaam *protector and helper of mankind* (mijn tweede keuze). En ze staan nergens in de top 10 van populaire baby namen in België of Nederland vermeld, wat voor mij een groot pluspunt is.

Vele namen zijn trouwens zondermeer leuk voor een kindje (denk aan Jamie Oliver’s spruit “Poppy”), maar een volwassen mens wil toch ook serieus genomen worden, lijkt me.

De naam “Tristan” is me altijd bij gebleven sinds ik lang geleden het middeleeuwse verhaal “Tristan en Isolde” las over een fatale driehoeksverhouding tussen Tristan (ridder van de ronde tafel), zijn oom Koning Mark en diens vrouw Isolde; maar de betekenis van Tristan is wel degelijk “de triestige” en bovendien wordt de naam nog eens extra bezoedeld door mijn kritische kijk op de prestaties van doelman Tristan Peersman, geen favoriet van mij ;-).

Jammer, maar helaas, als het kind al de aanleg tot depressies zou meekrijgen uit mijn genenpoel wil ik het niet verder bezwaren met een naam die zoveel wil zeggen als: de triestige, eeuwig vervuld met zorgen  

 

 

 


17:08 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

18-11-04

In de Flair van deze week staat een reportage van gebundelde

In de Flair van deze week staat een reportage van gebundelde getuigenissen over hoe moeilijk het blijkt te zijn voor vele mensen om échte vrienden te vinden, te koesteren en te houden. Ik heb het geluk gehad om mijn puberteit te beleven in het gezelschap van een beste vriendin en nadat die vriendschap doodgebloed was (met heel wat teleurstellingen ertussen verweven) heb ik nog een paar vriendinnen mogen hebben en heel wat kennissen, vooral in het uitgaansleven, maar nooit meer die hechte, vertrouwde band. Je kunt gerust zeggen dat één depressie minstens één vriend kost en ik heb er meerdere gehad vaarwel lieve vrienden ….

 

Over het algemeen kan ik het goed stellen zonder die vrienden, omdat ik natuurlijk heel close ben met mijn man, het geluk hebt op dezelfde golflengte te zitten als mijn moeder en niet te vergeten de immense affectie die ik koester voor mijn hond. Nou ja, als Koen Wouters, toch iemand met een uitgebreid sociaal netwerk, zijn – overleden – hond Netse nog steeds als zijn beste vriend kan bestempelen, waarom dan ik niet?

 

Maar ik mis ze wel, soms voor de stomste dingen. Zo koop je hebbedingetjes om je huis op te leuken en zie je een yummie dessert om je feesttafel op te waarderen, maar wie nodig je dan uit om samen gezellig mee te keuvelen? Of dan kijk je bijvoorbeeld naar de finale van Idool of zelfs het onnozele Song Festival en dan denk ik bij mezelf: zou dit nu niet veel leuker zijn met een lekker wijntje, wat hapjes en een paar leuke vrienden?

Het delen van goed/slecht nieuws wordt wat opgevangen door de virtuele vrienden (?), jullie dus: mijn medebloggers.

Maar waar zijn die lieverds van vlees en bloed waar je je armen om kan slaan in times of need or exitement?

En waarom wordt het zo moeilijk om mensen te vinden waarmee het écht klikt? Mensen waarmee je kunt praten over zowel mode, sex en masturbatie, televisie, literatuur en politiek, baby’s, muziek en al je kleine zorgen.

Zijn wij zo veeleisend geworden? Hebben we er 6 voor nodig zoals in “Friends”, ééntje voor de grappen, ééntje als organisator, …  

 

“All you need is love”: ja. Misschien. Maar ook: “With a little help from my friends”.


16:26 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

13-11-04

Deze week was zo druk als een burberry sjaal op een bloemenj

Deze week was zo druk als een burberry sjaal op een bloemenjurkje.  Ik kan me zelfs weinig specifieke activiteiten voor de geest halen omdat bezig zijn, net als niets doen, snel een routine wordt. Fijn maar vermoeiend.

 

Tijdens vier dolle dagen (hoe raden ze het) in een elektroshop in Brugge hebben we een goede prijs gekregen voor een droogkast, een prachtig luxeartikel dat heel noodzakelijk aanvoelt met een baby op komst. Reeds nu stapelt de was zich meedogenloos op, bergen van bonte handdoeken staren me spottend aan en een chronisch tekort aan propere slipjes en gestreken bloezen, ook zowat het enige waar ik de moeite voor doe om te strijken, laat zich gelden.

 

Ik had ooit stiekem gehoopt om stijlvolle, zwart-witte foto’s van een sensuele zwangere ik te laten maken door een professionele fotograaf. Maar aangezien de ronde vormen zich niet beperken tot een puntbuik zal ik waarschijnlijk wat te veel in “gezwollen peer” en te weinig in “sexbom met buideltje” evolueren voor de foto’s die ik in gedachten had. Een beetje bloot, wat schaduwwerk, een wit openhangend hemd … niets vulgairs. Nou ja, de stralende ster wordt toch het kleintje dat nu nog naamloos en gezichtsloos door het leven gaat in de veiligheid van mijn buik. Maar ooit wil een “sexy momma” zijn.

 

Eerlijk gezegd heb ik moeite om de inspiratie te vatten in woorden. Gedachten en ideeën dansen rond als vlinders, luchtig en ongrijpbaar voor mijn verstrooide geest. Als bij een stripfiguur hangt de verduidelijking ergens boven mijn hoofd, vervlogen in de volgende scène. Dat doet me eraan denken dat ik weer zin heb om parfums te testen, heel vreemd hoe dat mij soms overvalt, al lijkt mijn door zwangerschapshormonen gestimuleerd neusorgaan weinig betrouwbaar als het op het nemen van verdedigbare keuzes aankomt. Als HSP is mijn zintuiglijk gevoel in ieder geval meer dan gemiddeld ontwikkeld en zo vertelt mijn “zwangere neus” mij eigenlijk niets nieuws. Ik heb wel een afkeer van vis, wat jammer is omdat ik meer dan 10 jaar geen vlees meer eet. En ik huil natuurlijk nog een potje meer voor het televisiescherm, met dominosteentjes die omvallen bijvoorbeeld. Grappig hoe ontroerend ik dat blijkbaar vind.

 

 

 

 


17:00 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

06-11-04

vote for change

Ik heb een beetje heimwee naar deze periode vorig jaar toen onze huwelijksvoorbereidingen volop aan de gang waren. Wat zou ik het graag nog eens overdoen, weliswaar in een andere jurk en setting, liefst op een onbetaalbaar tropisch paradijs zoals Mauritius of de Malediven. Blote tenen omhelst door kriebelend, lauw zand, een oranje roze zonsondergang die ons gelaat doet blozen, een sensuele jurk die zachtjes meedeint met de aangename zeebries en de smaragdgroene ogen van mijn man twinkelend van liefde en plezier. Een heerlijke vlucht, ver weg verwijderd van financiële en andere zorgen, in een sprookjeswereld met palmbomen en lekkere vruchten waar je niet op die vreselijke figuur van Bush Jr moet kijken. Vote for change! Wat een gemiste kans.

 

Er begint zich onmiskenbaar een buikje aan te dienen dat niet gecreëerd is door koekjes en zuurtjes allerhande.  Normaal gezien zou de baby zo’n 10-11 cm groot zijn, gemeten van hoofd tot bips (de beentjes kan je niet meerekenen want die zijn nooit volledig gestrekt); ik heb er een meetlat bijgehaald en deze gedraaid en gekeerd voor mijn buik en ik kan het me moeilijk voorstellen. En dit is nog maar het begin! Hopelijk alleen maar goed nieuws maandag bij de gynaecoloog. 4 Weken tussen elke controle is héél veel tijd om jezelf dol te maken met nutteloze vragen en oprechte bezorgdheid. Zo heb ik me een tijdje geleden loeihard gestoten, net boven het schaambeen, tegen de livingtafel. Dat doe ik nu wel meer, zo onhandig ben ik wel, maar met een kindje in je buik is dit schrikken.

 

De heupen van mijn “voluptueuze” hond zijn zo goed als totaal versleten. Dat stemt me onnoembaar triest omdat je zo uiteindelijk in de situatie beland waar je met een trouwe vriend komt te staan die volledig helder, alert, lief en geliefd is maar niet meer kan opstaan. En dat komt dat moment waarvan je hart breekt en blijft breken. Maar we zijn gelukkig nog niet zover. Ze komt wat moeilijker recht maar huppelt nog betrekkelijk vrolijk rond (in de richting die zij verkiest) en we helpen haar zoveel mogelijk met ontzettend dure voedingssuplementen en aangepast eten. En veel liefde en knuffels. Laat de tijd genadig zijn en ons nog vele mooie momenten schenken en de slijtage wat afremmen, want ik ben absoluut nog niet klaar om haar op te geven al stelt dat dilemma zich nu nog niet. Het went nooit, ook niet na 2 honden en een kat. De pijn blijft.

 

De feestdagen komen eraan. Hebben jullie uitgebreide plannen of houden jullie het intiem en bescheiden? In het licht van verwaterde (en vervuilde) familiebanden en het vooruitzicht van de persoonlijke miraculeuze geboorte die op ons wacht en ook alle kosten die daarmee verband houden, zal het eerder een subtiele kerstsfeer zijn die door ons huis zal waaien, zijn goede boodschap ademend in alle bescheidenheid. Maar ook dit is goed, volgend jaar zal het misschien een groots feest zijn!

 

 


18:16 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

31-10-04

A week in one lifetime

Hoe kan ik dit schaamteloos verwaarlozen van blogland in koesterende woorden gieten?  Tijd is een vloeibaar concept en sijpelt genadeloos door mijn vingers en ziel. Ik heb geen excuus behalve dat de wens naar contact groot is, maar het lichaam zwak en misschien gemakzuchtig en de pc onnavolgbaar gemeen en tartend. Maar jullie zijn in mijn gedachten.

 

Twinkeltje laat mij weten dat ik een geslaagde blik in haar boeiende ziel heb geworpen waarvoor ik uiteraard beloond word. Uiteraard. ;-)

Heb ik daarvoor haar teksten en gedichten minutieus onderworpen aan een scherpe analyse? Niet in het minst, ik heb dit deze fijne jonge vrouw beschreven zoals ik haar aangevoeld heb en eens te meer blijkt het hart meer te weten dan de geest. En Twinkeltje: het was mij een genoegen! Ik weet zeker dat de “competitie” behoorlijk weerwerk geboden heeft en vast op een meer virtuoze manier.

 

Deze week bracht de kleur rood, verveling, angsten, verwondering, bezorgdheid en liefde.

 

Rode donderdag. Van onze bloeddoorlopen ogen van het veel te vroege uur ’s morgens gevolgd door wachten en nog meer wachten tot de eigenlijke knieoperatie van mijn man, gevolgd door nog meer wachten, het transporteren van mijn man, lijkbleek en overvloedig zwetend naar de auto en huis, het overgeven van de tomatensoep ’s avonds laat na de blijkbaar overwerkte narcose en het terugspurten naar de spoeddienst omdat de wondjes begonnen bloed te spuiten. En neem dat laatste maar heel letterlijk.

Een heerlijk dagje was dat.

 

Saaie vrijdag, dankbaar aanvaard na rode donderdag. Alweer geen euromiljonair geworden. Wel betoverd door de etherische schoonheid en mysterieuze ogen van Audrey Tatou in “Le fabuleux destin de Amélie Poulain”. Sommige mensen lijken echt niet van deze wereld.

 

Wisselvallige zaterdag. De weide was de scène voor een debuterend Halloween initiatief van de buurtbewoners met onder andere een vuurspektakel met gonzende onderbuik muziek op trommels en vermoedelijk een didgeroo. Gemaskerde vreemdelingen voerden een bezwerende dans uit met spinnen op een stok (geef mij maar een barbapapa) en vooral veel vuur in een voor de rest stikdonkere nacht. Zeer demonisch en eng genoeg om sfeervol te zijn.

Daarna werd er gepintelierd maar niet door ons.

 

Zondag bleek dan eerder productief te zijn in die zin dat het allernoodzakelijkste een poetsbeurt onderging én dat ik de moed en energie vond om in een buurtrestaurant iets te gaan eten. Chinees. Zowel het restaurant als het eten bleek nogal bedroevend en armoedig te zijn.

Hadden de tikfouten in het menu ons moeten waarschuwen? Of het feit dat, ons inclusief, slechts drie tafels bezet waren? Of het povere verfwerk in het interieur?

Mmm, voor 39 euro voor twee mensen kan je niet teveel klagen lijkt me en het was lekker rustig want eten in een rumoerige plaats met storende sigarettenrook en andere conversaties die de maaltijd binnendruppelen en eindeloos wachten op je gerechten is ook niet ideaal.

 

Nog een fijne zondagavond blogvrienden en hopelijk tot binnenkort. Trick or treat!

 

 


17:24 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

25-10-04

Jambozen

Mijn vingertoppen zijn blauwzwart geverfd van het gulle sap van braambessen. Het toetsenbord wordt ook getatoeëerd met donkere inscripties. Zou ik echt de enige zijn die geen frambozen of braambessen kan eten zonder aan tepels te denken? Mooie, volle borsten horen bij de zwangerschap en wat ben ik er trots op. De spiegel en mijn man zijn in er volle bewondering voor. Alle kilo’s onder deze lijn oogsten heel wat minder lof. Ze worden eerder op boegeroep getrakteerd, door mijzelf en de spiegel, mijn man is heel wat milder of gewoon slimmer. Natuurlijk heb ik het niet over de eigenlijke zwangere buik want die moet nog komen en daar kijk ik dan weer wel naar uit.

 

Mijn liefste laat me weten dat hij donderdag onder het mes moet ondanks het feit dat de NMR dienst de foto’s redelijk gunstig geprotocolleerd had. De dokter keek met ander ogen en begint al zijn messen te slijpen. Na drie weken volgt er een tweede operatie om te kijken of de ontstekingen in de knie zijn verdreven. Zucht. Arme schat.

 

Ondertussen ben ik al eens aan het snuffelen tussen babyspulletjes, ik denk dat het goedkoper is een exclusieve, exotische reis te maken dan een babyuitzet samen te rapen. Dan heb je nog de geboortekaartjes en doopsuiker. Men spreekt snel over bedragen van vele 100en euro’s. Ik zal zelf wel een ontwerp uit mijn hoed goochelen. Dat is dan weer de celebratie van mijn matige creativiteit en nog matiger banksaldo.

 

We hebben meegedaan met euromiljoenen lottotrekking en hebben toch zo’n 10 euro gewonnen voor de eerste keer. Het fijnste onderdeel is het dromen en plannen maken wat je allemaal zou doen met dat geld natuurlijk. De mogelijkheden zijn eindeloos en prachtig. Een lipisuctie voor mijn hond. Een goede kapper voor mij. Een kok. Paarden in een wei. Een privétrainer. En één voor mijn hond. Een keten van opvangtehuizen voor mishandelde dieren. Een villa in het groen. Feesten met vrienden. Een jaguar. Een verlate honeymoon op de Malediven. Een eigen uitgeverij voor boeken. Een knappe boytoy voor mijn moeder. De beste opleiding voor ons kind. Sexy schoenen. Een loft in New York. VIP tickets voor de Dream team voor mijn schat. Een paar opbrengsteigendommen en aandelen. En vooral geen zorgen meer rond moeilijk te betalen rekeningen. Zalig!


20:17 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

19-10-04

Accidents happen

De wet van Murphy: verhuizen naar de zolderverdieping en de volgende dag geen trap meer op kunnen.

 

Een luie zondagmorgen zoals veel zangers ze bezingen met een knipoog naar eindeloos gestoei tussen de lakens. Behalve dat ik mijn bed slechts deelde met de kruimels van een koekjesvreetbui in de nachtelijke uren en dat mijn man in de gietende regen ergens stond te voetballen. Tot het telefoontje dat hij door zijn benen gezakt was en hij naar het ziekenhuis vertrok. Direct wakker. De term “accident prone”, zo toepasselijk op mijn geliefde, bonsde door mijn hoofd.

De patiënt zelf zat redelijk monter in de wachtzaal van de spoeddienst, geen ER-toestanden met lekkere dokters en haast-haast-haast. Wel 4 uren wachten op de voorzichtige diagnose dat de meniscusspier en gekruiste gewrichtsbanden van de rechterknie wellicht gescheurd zijn. Mijn man knikte enthousiast dat wel 4 spelers de pijnlijke knap gehoord hadden. Een NMR van de knie en kijkoperatie volgen. In het allerslechtste scenario dient er zich na de operatie een revalidatie van 6 maanden aan. Ik bezweek bijna toen ik dat hoorde. Mijn man, mijn lief, onze hoofdkostwinner zó lang buiten dienst? Ik zie ons al op de straat en aan het OCMW belanden en dat met een baby op komst! Mijn man ziet het, behalve de pijn, al wat zonniger in. Eindelijk kan hij eens uitslapen.

Mijn “rustige” dagen zijn echter voorbij.

 

De uren en dag die volgden stonden in het teken van het in orde stellen van verzekeringspapieren. Eindelijk was het mijn beurt om een stukje zelfstandigheid terug op te eisen en achter het stuur van onze oude Honda te kruipen, dit maal met mijn man als invalide co-pilot. De vermoeidheid en stress wedijverden met een lichte euforie rond deze kleine vrijheid. Team 1 overwon toen ik in achteruit reed en een paal ramde. Ik bleef als verlamd zitten en heb tot op heden de schade aan de bumper nog niet bekeken. Ik denk dat mijn brein het signaal “tot hier en niet verder” wat stress en tegenslag betreft heel wat duidelijker markeert dan blijkbaar mijn visueel vermogen om een paal op te merken in de achteruitkijkspiegel.

Schaamte. Stijlloos.

 

ief, onze hoofdkostwinner zoe van 6 maann NMR van de knie en kijko


18:37 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

15-10-04

De gynaecoloog wilde eerst wat rustig praten voor het eigenl

De gynaecoloog wilde eerst wat rustig praten voor het eigenlijke onderzoek. De zenuwen borrelden pijnlijk door mijn darmen en ik heb hem snel en overtuigend op andere gedachten gebracht. Show me a heartbeat and hurry!

Aanvankelijk stond de monitor naar hem toegedraaid en hij zweeg, naar mijn gevoel onheilspellend. Dat waren pijnlijke uren, minuten, waarschijnlijk seconden, voor hij glimlachte, het apparaat omdraaide en zei: hier is je baby en hier zie je het hartje kloppen! Ook fragiele hersens en een maagje werden aan het publiek voorgesteld.

 

Een kleine baby buitelde als een dolfijn in een zwembad. Met een baarmoeder als afgegrensd gebied, kan je moeilijk naar de wijde natuur refereren natuurlijk. Ik stond vooral versteld van die kleine voetjes. Miniatuurteentjes wapperden vrolijk terwijl de kleine mens zijn baantjes trok. 52 mm Vleesgeworden verwondering.

 

In ademloze bewondering stond ik dan weer voor de reportage “het wonder van het leven” in Overleven op Canvas. Pure SF bijna, klasse en state of the art fotografie. Indrukwekkend!

 

Mijn te lange, vermoeide haren stuurden al een tijdje steeds wanhopigere SOS signalen uit die ik niet langer kon negeren.

De tandarts, de gynaecoloog, de psychiater en de kapper. Deze vier professionelen jagen me in gelijke mate de stuipen op het lijf.

Met beven ontvang ik dan ook de huiskapster. Ik vroeg haar, aan de hand van foto’s, de voorste lokken lang te laten en het haar achteraan kort te snijden. Een beetje ondeugende, asymmetrische bob als het ware. Wat ik kreeg waren lange achterste partijen en een korte pony. Go figure.

Het lijkt bijna een ongeschonden wet dat de kapster iets uit zijn/haar schaar en vingers tovert waar je niet het minste controle over hebt én waarvoor je vooral dankbaar en blij moet zijn. Voorzichtige kritiek wordt niet verwelkomd of in het minst geapprecieerd.

Deze sadomasochistische dans tussen ons is al jaren aan de gang. Telkens neem ik me voor eens naar een echte topkapper te gaan (geen referentie trouwens voor een kapsel waar je glimlachend mee buiten stapt), kwestie van nieuw inzicht en hippe ideeën maar mijn agorafobie verleidt me telkens weer te kiezen voor de zogenaamd veilige methode van de huiskapster.

Die zeker niet slecht is met de schaar, maar verre van veilig.

 


17:06 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

09-10-04

the waiting game

Emotionele tijden in dit huis van wantrouwen. Bijna elke week droom ik wel eens dat mijn man verliefd wordt op een of andere troela en mij met een koud hart achterlaat. Nu heeft mijn man al talloze keren mogen verdedigen wat zijn droom alter ego allemaal uitspookt en leuker wordt het er niet op natuurlijk. Daarstraks aan tafel met een paar gasten ging het gesprek over vreemdgaan en de onweerstaanbare verliefdheid die mensen er toe drijft alles achter zich te laten wat ze met veel liefde en moeite opgebouwd hebben. Ik kon met moeite mijn tranen verdringen. Als zwangere vrouw is dat nu het allerlaatste wat je wenst, maar het gebeurt. Misschien niet in dit huis vol liefde, maar in vele gezinnen.

En dat stemt me nu ongelooflijk triest.

 

Donderdag pas, en het lijkt nog lichtjaren verwijderd, kan ik eindelijk naar de gynaecoloog voor de 12-weken controle en de nekmeeting. Zal alles in orde zijn? Leeft de foetus en klopt het hartje uitbundig? Ach zovele vragen, zo veel onzekerheid! De vermoeidheid speelt me lelijk parten en in mijn onderbuik hebben krampen allerhande het vrije spel.

 

De smaak van de zwangere vrouw, daar is al veel over gespreven en zijn al talloze grapjes over gemaakt, de een al meer geslaagd dan de andere. Ik kan niet melden dat ik trek heb in bijzonder wansmakelijke combinaties, al lijk ik wel een dégout te hebben voor alles wat té zout smaakt. Soep in blik bijvoorbeeld is aangedikt zeewater. Apollinaris water smaakt naar kraantjeswater met een aspirientje erin opgelost. Mijn geliefde pastaschotels, curry en andere zure gerechten kunnen me niet meer plezieren, waar ik echter wel trek in heb is goede, ouderwetse zoetigheid. Zebrakoekjes. Patatjes (marsepein). Oliebollen, want de kermis is in de stad. En lekker veel mandarijntjes natuurlijk, al zijn die wat aan de zure kant.

 

Als het leven een symfonie is, dan heeft de pianist kramp en kent slechts 2 noten tijdens de 40 weken zwangerschap: Play en vooral Pauze. Een schijnbaar eindeloze herhaling van wachten en afwachten. De eerste echo, het kloppende hartje, de resultaten van allerlei enge testen, het geslacht van de baby, de uitgerekende bevallingsdatum. De eerste blik op dat snoetje dat het beste van twee geliefden verenigt.

Als ik mijn kind één eigenschap mag toewensen, laat het dan onverwoestbaar zelfvertrouwen zijn. Met dit aan je zijde, kun je de wereld aan.


14:31 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

04-10-04

De populariteit voorbij

Hoe onschuldig is populariteit?

Een artiest dobbert hulpeloos op en neer op de zwetende golven van populariteit zonder al te veel invloed te kunnen uitoefenen op de redenen waarom het publiek je zowel liefheeft of haat voor exact dezelfde eigenschappen. Geen genade voor wie té veel heeft. Waarom is Bill Clinton nog steeds zo populair ondanks zijn belachelijke flirt met het sigarenmeisje en nog onnozelere leugens daaromtrent? Waarom lijkt David Beckham nu wel de zielepoot die hij altijd al was, onder die fabuleuze traptechniek, grote diamanten oorringen en designerpakken? Als minnaar schijnt hij dan wel weer wat punten gescoord te hebben. Tja, champagne, aardbeien en slagroom in bed, wie wilt niet? De identieke lustvolle sms-jes gericht aan verschillende vrouwen waren dan weer beneden alle peil.

Filosofieën zoals Oosters denken, Buddhisme enz vinden steeds opnieuw aanhangers bij nieuwere generaties waar het keer op keer verpulverd wordt in aangepast westers denken en de noodzaak om alles zo compact mogelijk te maken. Fast-religion, de snelle hap voor wie resultaten wil zonder veel inspanning.

Madonna aan de Kabbalah, iedereen aan de Kabbalah? Ons aller lichtend voorbeeld, laat me niet lachen!

De mode, ach de mode die zichzelf steeds opnieuw uitvindt en telkens opnieuw de meest verfoeilijke lijnen en accessoires in de populariteit duwt. Fluo plastieken armbanden en oorbellen? Denk je nu echt dat ik daar als volwassen vrouw mij nog eens aan zal bezondigen? Komaan zeg! De wansmaak van de puberteit is al beschamend genoeg.

Maar wanneer gaat het nu echt mis?

Hoe is het om zo populair te zijn dat de grote dictator Saddam Houssein een hele erekamer aan jou wijdt (Jennifer Lopez)? Hoe voelt dat, zoiets te weten? Waarom is het “populair” om als man je eerste slippertje te maken tijdens of net na de eerste zwangerschap van je echtgenote (meer dan 50%)? Van een gebrek aan respect gesproken zeg! Dan heb je nog de grote populariteit die de dood met zich meebrengt. Die begrafenis van André Hazes leek hallucinant. Had die arme donder dat maar in levende lijve mogen meemaken. Had Tolkien geweten wat zo veel tijd later de verfilming van zijn In de ban van de ring-boeken zou teweegbrengen, de man had het niet geloofd. Jàren lagen die boeken te verzuipen in het stof in bibliotheken wereldwijd, ongekend en ongeliefd.

Mensen zonder job, zonder een netwerk aan vrienden zonder wiens input je de dag niet doorraakt, zonder internetverbinding zelfs,  kopen gsm’s met wapfunctie, ingebouwde camera en radiozenders en duizend en één hebbedingetjes waar je dubbel en dit voor betaald zonder de helft ooit te gebruiken. Mensen bellen van op de tram, in de cinema, in bed en sommige hebben zelfs het gebrek aan decorum om van op het toilet te bellen. Kunnen we echt niet meer zonder? De populariteit en opmars van de techniek en communicatie mag wat mij betreft een klein beetje inbinden. Een dag zonder tv is geen probleem, een week zonder is heel vervelend, een maand zonder en wie mist het nog? Maar afkicken van de communicatieovervloed is als je nuchterheid vieren op café. Mijn digitale camera ligt te kniezen in een hoekje, de afdruktijd tussen foto’s duurt eindeloos lang, het ding vreet energie en zo fantastisch zijn de foto’s ook weer niet. We lopen met open ogen in de verleiding.

Vandaag bejubeld en morgen uitgespuwd. En omgekeerd.

En wat overmorgen brengt is een nieuwe oude rage. Voor nieuwe geesten en oude ogen.

Een bron van ergernis voor wie het hartgrondig haat ideeën, levenswijzen en de steeds snellere opeenvolging van “What’s hot and what not” opgedrongen te krijgen.

En een bron van vermaak voor wie het allemaal al eens zien passeren heeft.

 

Misschien kan ik in het vervolg eens denken “waar kan ik zonder?” ipv “goh, dat en dat en dat zou ik nu eens écht graag hebben”.  Wat zal die leegte dan vullen?


16:09 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

29-09-04

Ik hartje lezen

Mijn man is een verfrissende mix van de “nieuwe man” en de oude macho die graag lekker veel voetbal kijkt op de tv met de zetel chirurgisch aan zich vastgehecht. Mijn man praat over zijn gevoelens. Voor mij. Over hoe graag hij me ziet. Hoe mooi en sexy ik ben. Dat ik de vrouw van zijn leven ben. Andere gevoelens worden netjes opgeborgen in het geheimzinnige hoekje “Kom binnen op eigen risico. Hier fluistert men en behoudt men vooral het recht zich in stilzwijgen te hullen”. Mijn man gaat werken in een knaloranje arbeidersbroek en doet werk waarbij zowel zijn handen, creativiteit als logisch denken in meer of mindere mate gebruikt worden. Na dat werk doet hij boodschappen en kookt hij snel een hapje. Hij zet de vuilnisbakken buiten.

Wat doe ik dan vraag je je af? Wel ik ben mooi en sexy voor mijn man. Niet!

Wat mijn man echter niet doet is lezen. Geen boek kan hem verleiden. Hoezeer ik ook hem het pure genot van een lekker boek probeer bij te brengen.

Kort geleden, had ik een erotisch boek uit de Black Lace reeks opgevist vooral omdat al mijn bibliotheekboeken uitgelezen en netjes op tijd binnengebracht waren. Ik lees vaak in de uurtjes tussen middernacht en twee uur. Toch is hij nieuwsgierig naar het wereldje waarin me dan terugtrek terwijl ik lees. Zijn favoriete vraag uit het eerste hoofdstuk van een nieuw exemplaar:

“Is het een goed boek?”

Dan leg ik hem uit dat er wat mij betreft twee soorten goede boeken zijn: het soort dat niet schitterend geschreven is maar doeltreffend omdat het een goed, spannend verhaal vertelt of omdat je je goed kan identificeren met de personages en hun lotgevallen of het soort dat geschreven is op een wijze die je doet watertanden van subtiel leesgenot. De literaire variant die misschien niet altijd een complex verhaal vertelt, maar die toch boeit door de pure schoonheid ervan. Afhankelijk van welk soort boek ik lees, antwoord ik het volgende:

“Misschien, ik ben er nog niet uit.” in het eerste geval en een heftig knikken in het tweede geval.

 

En dàn is er nog de erotische roman. Toen ik nog heel kleintjes was en al behoorlijk volwassen boeken las, had ik zo mijn favoriete pagina’s in voor de rest heel “respectabele” boeken die heel erg beduimeld waren door het telkens opnieuw lezen van die alinea, die dan onveranderd een seksscène beschreef in meer detail dan mijn kinderbrein zich kon voorstellen. Wat was ik nieuwsgierig en vast wel een beetje opgewonden.

 

Mijn man : “Raak je dan ook echt opgewonden van in een dergelijk soort boek te lezen?”, terwijl zijn ogen verwonderd vlinderen over de pagina waar ik mee bezig ben.

(deze Black Lace verhalen zijn speciaal voor vrouwen geschreven en rijgen zoveel mogelijk expliciet erotische scenes aan elkaar in een verhaal die natuurlijk ondergeschikt is aan de … actie)

“Ja, natuurlijk! Wat had je dan gedacht?”

“Hoezo?”

“Nou, als ik een ander boek lees dan leef ik toch ook mee met de personages en het verhaal?”

Hij knikt.

“Hoe vaak heb je me niet horen schaterlachen in het midden van de nacht met een of ander treffend voorval in een boek? Of hoe vaak heb je me al niet zien huilen?.

Hij knikt, in verwondering om een wereld die hij niet kent.

“En als het een ontzettend schoon boek is, huil ik dan niet stilletjes als het tijd is om afscheid te nemen van personages omdat ik spijt heb de rest van hun leven niet meer te mogen meemaken?”

Hij haalt zijn schouders op en zegt:

“Maar van déze verhalen word je dus nat … ?, terwijl zijn hand over mijn naakte dij zachtjes naar boven toe beweegt …

 

En zo leert mijn man de geneugten van het lezen kennen.



16:05 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

26-09-04

Mmm mooie mannen

Ik heb altijd al een zwak gehad voor mooie mannen. Mooie jongens met smeulende ogen en verwarde haren. Mooie minnaars die je het gevoel geven een romantische scène in te oefenen met een wereldberoemde vedette. Je waant je in een ondeugend sprookje.

 

Helaas zijn mooie mannen niet altijd zo wijs, grappig of boeiend gebleken.

 

En mooie mannen zijn ontzettend ijdel. Een man die meer tijd voor de spiegel en zijn kleerkast doorbrengt dan een vrouw, dat kan gewoon niet goed zitten. Het is één iets op stap te gaan met een mooie man en alle priemende blikken van jaloerse vrouwen te voelen branden, het is iets anders als die mooie man in de spiegel van de auto kijkt en verzucht: … wat ben ik toch ontzettend knap! En het nog meent ook. Is dit onfair? Een vrouw kan moeite doen en zich zorgvuldig kleden, een lekker geurtje opdoen, zich sensueel opmaken, de juiste hoge hakken dragen en dan goedkeurend knikken in de spiegel: ik zie er goed uit! Een man die in bewondering staat voor zijn fijne trekken, zijn spieren, zijn eigen glimlach … ergens lijkt dit zo ontzettend fout.

 

Eén mooie man die zich geen bal lijkt aan te trekken van zijn looks en excellente bonestructure is dan wel het snoepje van mijn generatie Johnny Depp. Geen verlepte haren, foute tattoo’s of een huwelijk met een Franse Lolita kan daar iets aan veranderen. Misschien niet de mannelijkste hunk onder de sexy stars van het witte doek, maar zo sensueel dat geen vrouw er maar over denkt hem te weerstaan. Ik moet eerlijk toegeven dat de heer Depp in het bergachtige landschap van mijn bewustzijn niet bepaald veel ruimte opeist en dat deze hervonden idolatrie voorvloeit uit het huren van het gewelddadige sprookje “Once upon a time in Mexico”, het vervolg op Desperado waarin Antonio Banderas al dansend kogels in het rond spuit.

Depp is geweldig in deze film. En ontzettend sexy. Een lekker duiveltje. Mmm.

 

 


12:39 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

22-09-04

Love, bunny me

Bij Tom & Co, de dierenspeciaalzaak heb ik mijn hart verloren aan een licht sepiakleurig hangoor dwergkonijntje. Ik durf zelfs te melden dat de liefde wederzijds was. Terwijl zijn/haar albino compagnon zich aan het volproppen was met nootjes allerhande, kwam de snoezige hartendief naar mij toe gehuppeld om te luisteren. Ja: luisteren, wat ik van mijn hond of man nog niet zo snel gedaan krijg. Zeker niet met een dergelijke devote aandacht. Zijn hangoor werd aangetrokken door mijn stem als een antenne, eerst hing dat ding in horizontale stand staan, dan recht omhoog is saluuthouding, daarna werd het nog een kwartslag gedraaid en in die houding tegen de kooi gevleid. Ja, allemaal om te luistern naar mijn verliefd gewauwel.

 

Zucht.

 

Is dit een vorm van escapisme? Zou ik niet beter zwijmelen bij babykruippakjes en dergelijke? Deze baby, als alles naar wens verloopt, is natuurlijk méér dan welkom.

Maar het hart wil wat het hart wil.

En nú wil mijn hart een licht sepiakleurig hangoor dwergkonijntje.

 

Wat heerlijk om zo geoorloofd lui te mogen zijn! Normaal loop ik al niet over van energie, maar nu voel ik me zo dankbaar dat ik lekker mag zetelhangen onder de mom van “mijn lichaam heeft nu heel veel rust nodig omdat er inwendig ontzettend veel werk verzet wordt” en wie zal het tegenspreken? En het seizoen van de streelzachte fleecedekentjes staat weer voor de deur. Binnenkort kan ik me weer koesteren in het sneukelen van mijn geliefde zoetzure combinatie van figuurtjes van mekchocolade met lekkere mandarijntjes terwijl een spannend boek mijn onverdeelde aandacht genadeloos naar zich toe zuigt.

Dat is dan genieten.

 

 

 


17:50 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

16-09-04

quelle surprise!

Vrouw, 31, beroepspiekeraar. 8 Weken zwanger van een voorlopig geslachtloze embryo met een hartje dat flikkert als een op hol geslagen kerstlampje in de nevel. Beduusd en blij.


12:50 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

15-09-04

Whipped cream

Soms heb ik het gevoel dat ik me bevind in het oog van de orkaan. Ogenschijnlijk sta ik roerloos, maar rondom mij heerst tumult en chaos. Roerloos: zonder richting of bestemming. Verankerd in jezelf. De wereld telkens een hartslag verwijderd van waar het kind in jezelf zich verschanst heeft.

 

Als ik slapen ga, of in elk geval naar bed, dan geef ik mijn hond telkens een knuffel en fluister haar iedere keer opnieuw hetzelfde toe: ik hou van je, je bent geliefd en veilig, slaap zacht en morgen zien we elkaar terug. Ik denk dat ik haar wil schenken waar ik zelf de meeste nood aan heb: een gevoel van veiligheid. In vrede leven met je lichaam, je emoties toelaten en vertrouwen dat wat de toekomst ook brengt, je het aankunt. Een vette kluif. Mijn levenslange queeste naar innerlijke rust en energie om leuke en bevredigende dingen te kunnen doen.

 

Deze inspiratieloze dagen doen me denken aan de omgekeerde wereld waarin ik ’s nachts, weliswaar verward en eenzaam, als een bezetene zat gedichten te baren in het schemerduister, half verkleumd met een dekentje rond mijn schouders die mijn benen koud liet en omgekeerd. Die drang om te schrijven heb ik al meermaals verloren maar komt geregeld terug om mijn hartchakra te activeren. Daar voel ik het toch: die enthousiaste energie; ze verspreidt zich in de borstkas en verwarmt mijn hart au bain marie. Net als een orgasme, is deze flow echter van korte duur.

Misschien is het een beetje koud in mijn hart zoals Frank B. het ooit zo mooi zong. Depressieve gevoelens nemen weg wat het leven zo fris en lief maakt: de luchtigheid, de lichtheid en het zicht op de weg die voor je ligt. Ik voel me bezwaard. Alsof een natte, kriebelige deken zwaar om me heen hangt en mijn bewegingen belemmert. Maar ik ken deze vijand, ik heb hem al verslaan en zal niet rusten voor ik opnieuw mag proeven van de slagroom van het leven. Zoet, luchtig en licht.

 


11:53 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

09-09-04

angels can fly because they take themselves so lightly

 

De schaduwen worden wat langer maar wat is het weer zacht en lieflijk in september. Net als op de dag dat mijn vader stierf, vandaag 11 jaar geleden.

 

Vanwaar deze stilte? Ik wilde zeggen: aan het front. Zo voelt het wel een beetje. Een uithoudingsstrijd. De drive om te schrijven lost zich op in poederige druppeltjes. De paniekstoornis, mijn trouwe metgezel, heeft zijn sporen opnieuw dieper in mijn vlees geduwd dan ik kan verdragen. Naast de buitengewone stressvolle weken, maanden die voorbij gegaloppeerd zijn, is het waarschijnlijk de vermoedelijke nieuwe zwangerschap die me parten speelt. Hoewel de dokter telefonisch ervan overtuigd bleek dat ik onmiddellijk zwanger geworden ben na mijn miskraam, nog voor de maandstonden af te wachten, pootjebaden wij in onzekerheid.

Op de magische datum van 15 september brengt de geplande echo hopelijk duidelijkheid  ivm dit miraculeuze verschijnsel.

Feliciteer me niet, want ik ben niet blij.

Zijn het de hormonen, de gevreesde misselijkheid  of de onzekerheid, maar ik voel me overvallen door deze zwangerschap als een 16-jarige devote non.

Overweldigd door de verantwoordelijkheid. Maar hadden we al niet eens die keuze gemaakt?

Mijn lichaam kreeg de tijd niet om ietwat in balans te komen na het verwijderen van de hormonenspiraal, de directe zwangerschap, het miskraam en de nieuwe zwangerschap.

Onze eerste, eerlijke reactie was: hoezo zwanger, wij hebben toch helemaal niet vaak gevrijd na deze miskraam?

De dokter: “heb je een condoom gebruikt?”. Nou: nee.

Maar had ik een nieuwe cyclus dan? Wat lijken we naïef!

De gedachte aan de veranderingen die je als aanstaande moeder doorstaat en in hoeverre je nog meer controle moet afstaan over je lichaam(sprocessen) doet me huiveren van schrik.

Maar toch is dit zo onverwacht en voel ik me zo rot dat ik me niet kan verheugen. Dit verandert hopelijk snel. Want zo voel ik me nog schuldig op de koop toe. En lichtelijk beschaamd.

Voel ik me zo vreselijk door de mogelijke zwangerschap of valt deze mogelijke zwangerschap me zwaar omdat ik al niet in optima forma was?

 

Maar niets is zeker, voor hetzelfde geld krijg ik gewoon de rekening voorgeschoteld van een superhectisch jaar.

 

Door de constante misselijkheid, die ik nog ervaren heb in vroegere depressies, gaan de dagen landerig voorbij. Ik sleep me vanuit de zetel naar bed en omgekeerd bijna. Mijn geest probeer ik bezig te houden met kruiswoordraadsels voor beginners, omdat ik me te rot voel om nieuwe lectuur te gaan inslaan in de bibliotheek. Gisteren ben ik er toch in geslaagd mee te gaan naar de Gamma met mijn moeder om verf te kopen voor haar nieuwe appartementje: Colores del mundo, Levis, Marrakech blauw soft. Ik werd vriendelijk maar dringend verzocht haar te vergezellen om de juiste accessoires uit te kiezen. De roller was gratis.

 

Ik sleep me hier wel doorheen en vast wel op een optimistischer toon dan dit, maar vergeef mij mijn zwakheid.

 

 

 

 


15:29 Gepost door Goddess | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |